اولین علائم بیماری آلزایمر معمولاً بهتدریج ظاهر میشوند و ممکن است در ابتدا چندان جدی به نظر نرسند. فراموش کردن اطلاعات تازه، تکرار مداوم پرسشها، گم کردن وسایل، دشواری در پیدا کردن کلمات مناسب و کاهش توانایی برنامهریزی از نشانههای اولیه هستند. تفاوت مهم این است که این مشکلات به مرور بیشتر میشوند و انجام فعالیتهایی را که فرد قبلاً بهراحتی انجام میداد، دشوارتر میکنند.
یکی از نشانههایی که باید جدی گرفته شود، تغییر در توانایی انجام کارهای روزمره است. ممکن است فرد هنگام پرداخت قبوض، استفاده از وسایل آشنا، برنامهریزی خرید یا انجام امور کاری دچار مشکل شود. البته مشاهده یک مورد فراموشی بهتنهایی به معنای ابتلا نیست. پزشک معمولاً با بررسی حافظه، تمرکز، سابقه پزشکی و وضعیت عمومی فرد، علت اختلال شناختی را ارزیابی میکند.
در برخی افراد، تغییرات رفتاری و کاهش علاقه به فعالیتهای اجتماعی نیز ممکن است در کنار مشکلات حافظه دیده شود. فرد شاید بیشتر منزوی شود، نسبت به موضوعات معمول بیتفاوت باشد یا برای تصمیمگیری به کمک بیشتری نیاز پیدا کند. تشخیص زودهنگام بیماری آلزایمر اهمیت زیادی دارد، زیرا میتواند فرصت بیشتری برای ارزیابی پزشکی، برنامهریزی مراقبتی و حمایت از بیمار و خانواده فراهم کند.
فراموشی گاهبهگاه بخشی از روند طبیعی افزایش سن است و لزوماً نشانه بیماری نیست. برای مثال، ممکن است فرد نام شخصی را موقتاً به خاطر نیاورد اما بعداً آن را به یاد بیاورد. جا گذاشتن کلید یا فراموش کردن یک قرار نیز در صورت تکرار نشدن، معمولاً نگرانی جدی ایجاد نمیکند. در مقابل، زمانی که فراموشی مکرر شده و عملکرد روزانه را مختل کند، بررسی تخصصی اهمیت بیشتری پیدا میکند.
در بیماری آلزایمر، مشکل حافظه معمولاً فقط یک اتفاق پراکنده نیست، بلکه بهمرور شدت پیدا میکند و اطلاعات تازه بیشتر فراموش میشوند. فرد ممکن است یک سؤال را چند بار در فاصله کوتاه بپرسد یا درباره اتفاقی که اخیراً رخ داده، اطلاعات مهمی را به خاطر نیاورد. همچنین ممکن است در انجام کارهای آشنا، پیدا کردن مسیرهای معمول یا مدیریت امور مالی دچار دشواری شود.
توجه به روند تغییرات، برای تشخیص تفاوت فراموشی طبیعی و اختلال شناختی اهمیت دارد. اگر اعضای خانواده متوجه شوند که فرد نسبت به گذشته تغییر محسوسی کرده، بهتر است موضوع را با پزشک در میان بگذارند. برخی مشکلات حافظه میتوانند به دلایل دیگری مانند مصرف بعضی داروها، اختلال خواب، افسردگی یا مشکلات جسمی ایجاد شوند؛ بنابراین تشخیص دقیق نیازمند بررسی کامل وضعیت فرد است.
افزایش سن یکی از عوامل مهم خطر برای ابتلا به بیماری آلزایمر محسوب میشود، اما هر سالمندی که دچار فراموشی میشود، الزاماً به این بیماری مبتلا نیست. در سالمندان باید به مجموعهای از تغییرات توجه کرد؛ از جمله کاهش حافظه، مشکل در پیدا کردن کلمات، دشواری در تصمیمگیری، تغییر شخصیت و کاهش توانایی انجام فعالیتهایی که فرد سالها بهصورت مستقل انجام داده است.
در مراحل ابتدایی، ممکن است سالمند هنوز بتواند بسیاری از امور شخصی خود را انجام دهد، اما برای برخی فعالیتها به یادآوری یا نظارت نیاز داشته باشد. گاهی خانواده ابتدا متوجه میشود که فرد قرارها را فراموش میکند، داروهای خود را نامنظم مصرف میکند یا در محیطهای آشنا دچار سردرگمی میشود. ثبت این تغییرات و زمان شروع آنها میتواند هنگام مراجعه به پزشک بسیار مفید باشد.
مراقبت از سالمند مبتلا به اختلال حافظه باید با حفظ استقلال او همراه باشد. بهتر است خانواده تا حد امکان محیطی آرام، منظم و قابل پیشبینی ایجاد کند و از تغییرات ناگهانی پرهیز شود. در صورت مشاهده علائم جدید یا تشدید ناگهانی سردرگمی، مراجعه پزشکی اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ زیرا بعضی مشکلات جسمی، عفونتها یا تغییرات دارویی نیز میتوانند وضعیت شناختی سالمند را موقتاً بدتر کنند.
| مرحله بیماری آلزایمر | علائم و تغییرات اصلی | نیازهای مراقبتی |
|---|---|---|
| مرحله اولیه | فراموشی اطلاعات جدید، گم کردن وسایل، دشواری در پیدا کردن کلمات، کاهش تمرکز و مشکل در برنامهریزی |
یادآوری کارهای مهم، تنظیم برنامه روزانه، پیگیری پزشکی و حفظ استقلال بیمار |
| مرحله میانی | افزایش اختلال حافظه، سردرگمی، دشواری در انجام کارهای روزمره، تغییر رفتار و نیاز بیشتر به کمک |
نظارت بر داروها، کمک در امور شخصی، ایمنسازی خانه و همراهی بیشتر بیمار |
| مرحله پیشرفته | اختلال شدید حافظه، کاهش توانایی ارتباط، مشکلات حرکتی، اختلال بلع و بیاختیاری |
مراقبت مستمر، کمک در تغذیه و بهداشت، پیشگیری از عوارض و تأمین ایمنی و آسایش بیمار |
تغییر رفتار یکی از بخشهای چالشبرانگیز بیماری آلزایمر برای خانوادههاست. بیمار ممکن است ناگهان تحریکپذیر، مضطرب، بیقرار یا منزوی شود و نسبت به اطرافیان واکنش متفاوتی نشان دهد. گاهی رفتارهایی مانند تکرار یک حرکت، پرسیدن مداوم یک سؤال یا مقاومت در برابر مراقبت مشاهده میشود. این تغییرات همیشه عمدی نیستند و میتوانند نتیجه اختلال شناختی، سردرگمی یا ناتوانی در بیان نیازها باشند.
محیط اطراف بیمار نیز میتواند بر رفتار او تأثیر بگذارد. شلوغی، سر و صدای زیاد، تغییر برنامه روزانه، حضور افراد ناآشنا یا خستگی ممکن است باعث افزایش اضطراب و بیقراری شود. بهتر است خانواده با صحبت آرام، جملات کوتاه و ایجاد یک برنامه منظم با بیمار ارتباط برقرار کند. بحث کردن یا سرزنش بیمار معمولاً نتیجه مطلوبی ندارد و میتواند احساس ترس یا سردرگمی را بیشتر کند.
گاهی تغییر رفتار ناگهانی باید جدی گرفته شود، زیرا ممکن است نشانه یک مشکل جسمی جدید باشد. درد، کمآبی بدن، یبوست، عفونت، تغییر دارو یا اختلال خواب میتواند باعث تشدید ناگهانی بیقراری و سردرگمی شود. در چنین شرایطی بهتر است خانواده به جای نسبت دادن همه تغییرات به آلزایمر، علت احتمالی را بررسی کند. در صورت شدید بودن علائم یا ایجاد خطر برای بیمار، ارزیابی پزشکی ضروری است.
اختلال حافظه یکی از شناختهشدهترین علائم بیماری آلزایمر است و معمولاً ابتدا حافظه مربوط به اطلاعات جدید را بیشتر تحت تأثیر قرار میدهد. فرد ممکن است صحبت اخیر، قرار ملاقات یا اطلاعاتی را که بهتازگی دریافت کرده فراموش کند. در مراحل بعدی، یادآوری اطلاعات قدیمی نیز ممکن است دشوار شود. این تغییرات بهتدریج بر ارتباطات اجتماعی، تصمیمگیری و انجام فعالیتهای روزانه اثر میگذارند.
گاهی فرد برای جبران مشکلات حافظه از دیگران کمک میگیرد یا اطلاعات را در مکانهای مختلف یادداشت میکند. استفاده از تقویم، برچسبگذاری وسایل، قرار دادن اشیای ضروری در محل ثابت و داشتن برنامه روزانه میتواند به کاهش سردرگمی کمک کند. خانواده نیز بهتر است هنگام صحبت با بیمار، اطلاعات را ساده و کوتاه بیان کند و در صورت نیاز، یک موضوع را بدون ایجاد فشار و سرزنش دوباره توضیح دهد.
اگر اختلال حافظه بهتدریج شدیدتر شود، ارزیابی پزشکی اهمیت زیادی دارد. پزشک ممکن است درباره زمان شروع علائم، داروهای مصرفی، خواب، خلقوخو و بیماریهای زمینهای سؤال کند. برخی اختلالات جسمی یا روانی نیز میتوانند حافظه را تحت تأثیر قرار دهند. بنابراین نباید هر نوع فراموشی را به آلزایمر نسبت داد. بررسی زودهنگام میتواند به شناسایی علت و انتخاب مسیر مناسب مراقبت کمک کند.
گم شدن بیمار یکی از نگرانیهای مهم خانواده در مراحل مختلف بیماری آلزایمر است. اختلال جهتیابی ممکن است باعث شود فرد مسیر خانه، محل کار یا مکانهای آشنا را بهدرستی تشخیص ندهد. گاهی بیمار بدون اطلاع خانواده از خانه خارج میشود و نمیتواند مسیر بازگشت را پیدا کند. این وضعیت میتواند خطر آسیب، تصادف، کمآبی یا قرار گرفتن در شرایط نامناسب آبوهوایی را افزایش دهد.
برای کاهش احتمال گم شدن، بهتر است خانواده محیط خانه را ایمنتر کند و مسیرهای خروجی را بهدرستی مدیریت نماید. استفاده از اطلاعات تماس روی دستبند یا کارت شناسایی، اطلاع دادن وضعیت بیمار به افراد قابل اعتماد و توجه بیشتر هنگام بیقراری میتواند مفید باشد. همچنین بهتر است خانواده زمانها و موقعیتهایی را که بیمار بیشتر تمایل به خروج از خانه دارد، شناسایی و برای آن برنامهریزی کند.
اگر بیمار گم شد، خانواده نباید منتظر بماند تا شاید خودش برگردد، بهخصوص اگر فرد دچار اختلال شناختی قابل توجه باشد. جستوجو در مسیرهای آشنا، اطلاع دادن سریع به افراد مسئول و ارائه مشخصات ظاهری بیمار اهمیت دارد. در صورت پیدا شدن بیمار و مشاهده آسیب، ضعف، گیجی شدید یا وضعیت جسمی نامناسب، دریافت کمک پزشکی ضروری است. در شرایط اورژانسی میتوان از آمبولانس خصوصی تهران برای انتقال ایمن بیمار استفاده کرد.
اختلال بلع یکی از مشکلاتی است که ممکن است در مراحل پیشرفته بیماری آلزایمر ایجاد شود و توانایی بیمار برای خوردن و نوشیدن ایمن را کاهش دهد. بیمار ممکن است هنگام غذا خوردن سرفه کند، غذا را در دهان نگه دارد یا برای بلعیدن زمان بیشتری نیاز داشته باشد. کاهش هماهنگی عضلات دهان و گلو، ضعف عمومی و پیشرفت اختلالات عصبی میتوانند در ایجاد این مشکل نقش داشته باشند.
خطر اصلی اختلال بلع، ورود غذا یا مایعات به مسیر تنفسی و ایجاد آسپیراسیون است. در چنین شرایطی ممکن است بیمار هنگام غذا خوردن یا پس از آن سرفه، خسخس یا تغییر صدا داشته باشد. البته همیشه آسپیراسیون با سرفه مشخص نمیشود و گاهی بدون علامت واضح رخ میدهد. کاهش وزن، کمآبی بدن و عفونتهای تنفسی مکرر نیز میتوانند از پیامدهای مهم این اختلال باشند.
خانواده باید هنگام غذا دادن به بیمار، محیطی آرام و بدون عجله ایجاد کند و بیمار را در وضعیت نشسته و مناسب قرار دهد. نوع، اندازه و بافت غذا نیز ممکن است با توجه به وضعیت بیمار نیاز به تغییر داشته باشد. در صورت بروز مشکلات مداوم هنگام بلع، ارزیابی پزشک و در صورت نیاز متخصص گفتاردرمانی میتواند به شناسایی مشکل و انتخاب روش مناسب تغذیه کمک کند.
بیاختیاری ادرار یا مدفوع میتواند در مراحل پیشرفته بیماری آلزایمر ظاهر شود، اما همیشه مستقیماً ناشی از خود بیماری نیست. کاهش توانایی تشخیص نیازهای بدن، فراموش کردن محل سرویس بهداشتی، مشکلات حرکتی یا دشواری در بیان نیازها میتوانند باعث بروز این مشکل شوند. همچنین برخی عفونتها، داروها، یبوست و بیماریهای جسمی دیگر ممکن است بیاختیاری را تشدید کنند.
برای مراقبت بهتر، خانواده میتواند زمانهای مشخصی برای رفتن بیمار به سرویس بهداشتی در نظر بگیرد و مسیر رسیدن به آن را ساده و ایمن کند. لباسهای راحت و قابل باز شدن نیز میتوانند استقلال بیمار را بیشتر کنند. استفاده از محصولات مخصوص بیاختیاری در صورت نیاز باید همراه با تعویض منظم و مراقبت پوستی باشد تا احتمال تحریک، زخم و عفونت کاهش پیدا کند.
اگر بیاختیاری بهصورت ناگهانی ایجاد شود یا همراه با تب، درد، تغییر شدید رفتار، خون در ادرار یا ضعف غیرعادی باشد، بهتر است بیمار توسط پزشک بررسی شود. خانواده نباید بیمار را به دلیل خیس کردن لباس یا تخت سرزنش کند، زیرا چنین واکنشی میتواند اضطراب و احساس شرمندگی را افزایش دهد. برخورد آرام، حفظ احترام و ایجاد یک برنامه منظم معمولاً مراقبت روزانه را آسانتر میکند.
بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر ممکن است در مراحل پیشرفته به دلیل کاهش تحرک، مشکلات بلع، ضعف عمومی یا دشواری در بیان علائم، بیشتر در معرض برخی عوارض جسمی قرار بگیرند. عفونتهای تنفسی و ادراری از مشکلاتی هستند که ممکن است وضعیت عمومی بیمار را تحت تأثیر قرار دهند. نکته مهم این است که علائم عفونت در سالمندان همیشه به شکل معمول بروز نمیکنند.
گاهی تغییر ناگهانی رفتار، افزایش خوابآلودگی، بیقراری، کاهش اشتها یا تشدید سردرگمی میتواند نشانه یک مشکل جسمی باشد. خانواده ممکن است تصور کند که این تغییرات صرفاً بخشی از روند آلزایمر هستند، در حالی که عفونت یا کمآبی بدن نیز میتواند عامل آن باشد. توجه به تغییرات ناگهانی و مقایسه وضعیت فعلی با رفتار معمول بیمار، به شناسایی سریعتر مشکلات کمک میکند.
در صورتی که بیمار دچار تب، تنگی نفس، کاهش سطح هوشیاری، ضعف شدید، استفراغ مداوم یا ناتوانی در خوردن و نوشیدن شود، ارزیابی پزشکی اهمیت دارد. اگر انتقال بیمار دشوار باشد، استفاده از آمبولانس خصوصی غرب تهران میتواند برای جابهجایی ایمنتر بیمار، بهویژه در شرایطی که نیاز به مراقبت حین انتقال وجود دارد، مورد توجه قرار گیرد. تصمیم درباره بستری شدن نیز باید توسط تیم درمان و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
دلیریوم نوعی تغییر ناگهانی در سطح توجه و آگاهی است که میتواند طی مدت کوتاهی ایجاد شود و در سالمندان مبتلا به بیماری آلزایمر اهمیت ویژهای دارد. بیمار ممکن است ناگهان گیج شود، افراد را نشناسد، تمرکز خود را از دست بدهد یا رفتار متفاوتی نشان دهد. برخلاف پیشرفت تدریجی آلزایمر، دلیریوم معمولاً سریع شروع میشود و شدت علائم آن میتواند در طول روز تغییر کند.
عفونت، کمآبی بدن، درد، یبوست، اختلالات متابولیک، بستری شدن، تغییر محیط و بعضی داروها میتوانند از عوامل ایجادکننده دلیریوم باشند. گاهی بیمار بیقرار و پرحرف میشود، اما در برخی موارد برعکس، بیش از حد خوابآلود و کمتحرک به نظر میرسد. تشخیص علت اهمیت زیادی دارد، زیرا دلیریوم ممکن است نشانه یک مشکل پزشکی قابل درمان باشد و نباید صرفاً به پیشرفت آلزایمر نسبت داده شود.
اگر تغییر وضعیت ذهنی بیمار بهطور ناگهانی ایجاد شود، خانواده باید زمان شروع علائم و تغییرات اخیر در داروها، تغذیه، خواب و وضعیت جسمی را به پزشک اطلاع دهد. ایجاد محیط آرام، کاهش سر و صدا و کمک به حفظ چرخه منظم خواب و بیداری میتواند مفید باشد. در صورت کاهش شدید هوشیاری، مشکل تنفسی، تشنج یا وخامت سریع وضعیت، بیمار نیازمند ارزیابی فوری پزشکی است.
مراقبت از بیمار مبتلا به بیماری آلزایمر نیازمند صبر، برنامهریزی و شناخت نیازهای جسمی و روانی اوست. ایجاد یک برنامه روزانه ثابت میتواند اضطراب و سردرگمی را کاهش دهد. زمان خواب، غذا خوردن، داروها و فعالیتهای روزانه بهتر است تا حد امکان نظم مشخصی داشته باشند. همچنین محیط خانه باید از خطراتی مانند زمین خوردن، دسترسی آسان به داروها و وسایل خطرناک دور باشد.
ارتباط با بیمار نیز بخش مهمی از مراقبت است. بهتر است مراقب با جملات کوتاه و ساده صحبت کند، زمان کافی برای پاسخ دادن بدهد و در صورت اشتباه، بیمار را سرزنش نکند. فعالیتهای ساده مانند پیادهروی ایمن، گوش دادن به موسیقی، مرتب کردن وسایل یا انجام کارهای متناسب با توانایی فرد میتوانند احساس مشارکت را تقویت کنند. حفظ استقلال بیمار تا جایی که ایمنی اجازه میدهد، اهمیت زیادی دارد.
مراقب نیز نباید نیازهای خودش را نادیده بگیرد. مراقبت طولانیمدت ممکن است خستگی جسمی و ذهنی ایجاد کند و تقسیم مسئولیت میان اعضای خانواده میتواند فشار را کاهش دهد. توجه به تغذیه، خواب، مصرف منظم داروها و وضعیت روحی بیمار ضروری است. اگر خانواده در زمینه مراقبت، تغذیه، مشکلات رفتاری یا ایمنی منزل دچار مشکل شود، دریافت راهنمایی از پزشک و متخصصان مراقبت سالمندان میتواند کمککننده باشد.
بسیاری از مشکلات بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر را میتوان با مراقبت منظم و پیگیری پزشکی مدیریت کرد، اما برخی علائم نیازمند ارزیابی فوری هستند. کاهش ناگهانی سطح هوشیاری، تنگی نفس، درد شدید قفسه سینه، تشنج، ضعف ناگهانی یک سمت بدن یا اختلال شدید در صحبت کردن از نشانههایی هستند که نباید منتظر برطرف شدن خودبهخودی آنها ماند و نیاز به بررسی فوری پزشکی دارند.
همچنین اگر بیمار دچار زمین خوردن شدید، آسیب سر، خونریزی قابل توجه، استفراغ مکرر، تب بالا یا ناتوانی ناگهانی در خوردن و نوشیدن شود، مراجعه سریع پزشکی اهمیت دارد. تغییر ناگهانی و شدید رفتار یا هوشیاری نیز میتواند نشانه دلیریوم یا یک مشکل جسمی جدید باشد. در چنین شرایطی، خانواده بهتر است به جای نسبت دادن علائم به روند طبیعی بیماری، وضعیت بیمار را جدی بگیرد.
در صورت بروز شرایط اورژانسی، انتقال بیمار باید با توجه به وضعیت جسمی و سطح هوشیاری او انجام شود. برای بیمارانی که جابهجایی آنها دشوار است، تماس با آمبولانس خصوصی شرق تهران میتواند گزینهای برای انتقال تحت نظارت و ایمنتر باشد. همچنین اگر بیمار سابقه بیماریهای عصبی دیگری مانند پارکینسون دارد، آشنایی خانواده با علائم آن از طریق مطالعه مطلب پارکینسون چیست؟ میتواند به شناخت بهتر برخی مشکلات حرکتی و مراقبتی کمک کند.
مطالب این مقاله با استفاده از اطلاعات و منابع علمی معتبر درباره علائم، روند پیشرفت، مراحل و مراقبت از بیماران مبتلا به آلزایمر تدوین شده است. برای بررسی اطلاعات تکمیلی درباره نشانههای بیماری، روشهای تشخیص و تغییرات شناختی مرتبط با آن، میتوانید به اطلاعات منتشرشده توسط National Institute on Aging (NIA)، وابسته به مؤسسه ملی سلامت آمریکا (NIH)، مراجعه کنید.
اولین علائم بیماری آلزایمر معمولاً شامل فراموش کردن اطلاعات جدید، پرسیدن مکرر یک سؤال، گم کردن وسایل، دشواری در پیدا کردن کلمات، کاهش تمرکز و مشکل در انجام کارهای آشناست. شدت و نوع علائم میتواند در افراد مختلف متفاوت باشد.
فراموشی طبیعی معمولاً باعث اختلال جدی در زندگی روزمره نمیشود؛ برای مثال ممکن است فرد گاهی نامی را فراموش کند اما بعداً آن را به یاد بیاورد. در بیماری آلزایمر، مشکلات حافظه و شناخت بهتدریج بیشتر میشوند و میتوانند انجام فعالیتهای روزمره، تصمیمگیری و ارتباط با دیگران را مختل کنند.
در سالمندان، بیماری آلزایمر میتواند با فراموشی اطلاعات جدید، سردرگمی درباره زمان و مکان، مشکل در پیدا کردن کلمات، اختلال در انجام فعالیتهای روزانه، تغییرات رفتاری و کاهش توانایی تصمیمگیری همراه باشد. مشاهده مداوم یا رو به افزایش این علائم نیازمند ارزیابی پزشکی است.
بیماری آلزایمر معمولاً از نظر شدت به مراحل اولیه، میانی و پیشرفته تقسیم میشود. در مرحله اولیه اختلالات حافظه و شناخت خفیفتر هستند، در مرحله میانی بیمار برای بسیاری از فعالیتهای روزمره به کمک بیشتری نیاز دارد و در مرحله پیشرفته وابستگی بیمار و نیاز به مراقبت مداوم افزایش پیدا میکند.
بله، تغییر رفتار میتواند در روند بیماری آلزایمر ایجاد شود. تحریکپذیری، اضطراب، بیقراری، بدبینی، گوشهگیری یا تغییر الگوی خواب از تغییراتی هستند که ممکن است مشاهده شوند. این تغییرات همیشه فقط به خود بیماری مربوط نیستند و گاهی درد، عفونت یا مشکلات دیگر نیز میتوانند باعث تغییر رفتار شوند.
در بیماری آلزایمر، تغییرات تدریجی در سلولها و بخشهای مختلف مغز باعث آسیب به عملکردهای شناختی، بهویژه حافظه میشود. معمولاً حافظه مربوط به اطلاعات و اتفاقات جدید زودتر تحت تأثیر قرار میگیرد و با پیشرفت بیماری، مشکلات حافظه و سایر تواناییهای شناختی گستردهتر میشوند.
اختلال حافظه، سردرگمی درباره مکان و زمان و کاهش توانایی تشخیص مسیر میتواند باعث گم شدن بیمار مبتلا به آلزایمر شود. ایمنسازی محیط، نظارت بیشتر، استفاده از مشخصات شناسایی برای بیمار، اطلاع دادن به اطرافیان و محدود کردن دسترسی بدون همراه به مسیرهای پرخطر میتواند خطر گم شدن را کاهش دهد.
اختلال بلع در مراحل پیشرفته بیماری آلزایمر میتواند خطر خفگی، کمآبی بدن، سوءتغذیه و ورود مواد غذایی یا مایعات به راههای هوایی را افزایش دهد. سرفه هنگام غذا خوردن، تغییر صدا پس از بلع یا دشواری مداوم در خوردن و نوشیدن باید جدی گرفته شود و بیمار توسط پزشک ارزیابی شود.
بیاختیاری ادرار یا مدفوع ممکن است در مراحل پیشرفته بیماری آلزایمر ایجاد شود، زیرا بیمار ممکن است نیاز بدن خود را تشخیص ندهد یا توانایی رسیدن به سرویس بهداشتی را از دست بدهد. با این حال، شروع ناگهانی بیاختیاری میتواند دلایل دیگری مانند عفونت یا مشکلات پزشکی داشته باشد و نیازمند بررسی پزشک است.
با پیشرفت بیماری آلزایمر، کاهش توانایی حرکتی، اختلال بلع، مشکلات تغذیه، بیاختیاری و کاهش توانایی رعایت بهداشت میتواند خطر برخی عوارض و عفونتها را افزایش دهد. عفونتهای ادراری و تنفسی از مشکلاتی هستند که ممکن است در سالمندان رخ دهند و در صورت شدت علائم، ارزیابی و مراقبت پزشکی ضروری است.
دلیریوم نوعی تغییر ناگهانی در سطح هوشیاری و توجه است که میتواند با گیجی، بیقراری، خوابآلودگی یا تغییر رفتار همراه شود. در فرد مبتلا به آلزایمر، بروز ناگهانی یا تشدید سریع سردرگمی میتواند نشانه یک مشکل پزشکی مانند عفونت، کمآبی یا عوارض دارویی باشد و باید سریعاً بررسی شود.
برای مراقبت از بیمار مبتلا به آلزایمر، ایجاد برنامه روزانه منظم، ایمنسازی خانه، نظارت بر مصرف داروها، توجه به تغذیه و مایعات، کمک در بهداشت شخصی و همراهی عاطفی اهمیت دارد. با پیشرفت بیماری، میزان نظارت و کمک مورد نیاز افزایش مییابد و بهتر است مراقبت با نظر پزشک تنظیم شود.
تغییر ناگهانی سطح هوشیاری، بیهوشی، دشواری شدید تنفس، درد قفسه سینه، تشنج، آسیب جدی، سقوط، علائم سکته مغزی، خفگی یا اختلال شدید و ناگهانی در بلع از شرایطی هستند که نیاز به ارزیابی فوری پزشکی دارند. همچنین هر تغییر ناگهانی و غیرمعمول در وضعیت بیمار باید جدی گرفته شود.
