نوروپاتی به آسیب یا اختلال عملکرد اعصاب گفته میشود که میتواند با علائمی مانند بیحسی، گزگز، سوزش، درد و ضعف عضلات بهویژه در دستها و پاها همراه باشد. در این مقاله با مهمترین علل و علائم نوروپاتی، انواع آن مانند نوروپاتی محیطی و دیابتی، روشهای تشخیص و درمان، ارتباط آن با دیابت و زخم پا و همچنین علائم هشداردهنده بیحسی بدن آشنا میشوید تا بتوانید زمان مناسب مراجعه به پزشک را بهتر تشخیص دهید.
نوروپاتی به مجموعهای از اختلالات گفته میشود که در اثر آسیب یا عملکرد نادرست اعصاب ایجاد میشوند. اعصاب محیطی وظیفه انتقال پیام میان مغز، نخاع و بخشهای مختلف بدن را بر عهده دارند؛ بنابراین آسیب آنها میتواند احساس درد، گرما، سرما، لمس و همچنین حرکت عضلات را تحت تأثیر قرار دهد. این مشکل ممکن است به شکل تدریجی یا ناگهانی ایجاد شود و شدت علائم آن از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد.
آسیب عصبی همیشه یک علت مشخص ندارد و عوامل مختلفی میتوانند در ایجاد آن نقش داشته باشند. دیابت، کمبود برخی ویتامینها، مصرف طولانیمدت بعضی داروها، بیماریهای خودایمنی، مشکلات کلیوی و کبدی و حتی فشار یا آسیب فیزیکی به عصب از دلایل شناختهشده هستند. گاهی نیز پزشک پس از بررسیهای لازم نمیتواند علت قطعی را پیدا کند و بیماری در گروه موارد با علت نامشخص قرار میگیرد.
از آنجا که علائم اولیه ممکن است بسیار خفیف باشند، بعضی افراد آنها را جدی نمیگیرند. احساس مورمور شدن انگشتان، سوزش کف پا، بیحسی یا حساسیت غیرطبیعی پوست میتواند از نشانههای اولیه آسیب عصبی باشد. تشخیص زودهنگام اهمیت زیادی دارد، زیرا در برخی شرایط میتوان با درمان علت زمینهای، کنترل بیماری و اصلاح سبک زندگی از پیشرفت آسیب عصبی جلوگیری کرد.
| علامت نوروپاتی | محل بروز | توضیح کوتاه |
|---|---|---|
| گزگز | دستها و پاها | احساس سوزنسوزن شدن یا مورمور شدن |
| بیحسی | دستها و پاها | کاهش یا از بین رفتن حس لمس و دما |
| سوزش | اندامها | احساس گرما، سوزش یا سوختگی در پوست |
| درد عصبی | دستها و پاها | درد تیرکشنده، برقآسا یا همراه با سوزش |
| ضعف عضلات | دستها و پاها | کاهش قدرت عضلانی و دشواری در حرکت |
| اختلال تعادل | پاها و بدن | احساس ناپایداری و دشواری هنگام راه رفتن |
نوروپاتی محیطی زمانی اتفاق میافتد که اعصاب خارج از مغز و نخاع دچار آسیب یا اختلال شوند. این اعصاب پیامهای حسی و حرکتی را میان سیستم عصبی مرکزی و اندامهای بدن منتقل میکنند. به همین دلیل، آسیب آنها میتواند باعث بیحسی، گزگز، درد، ضعف عضلانی یا اختلال در هماهنگی حرکات شود. دستها و پاها معمولاً بیشتر درگیر میشوند، زیرا برخی انواع آسیب عصبی ابتدا از دورترین قسمت اندام شروع میشوند.
یکی از ویژگیهای مهم این اختلال، متفاوت بودن الگوی علائم در افراد مختلف است. در بعضی بیماران هر دو پا به شکل مشابه درگیر میشوند و سپس علائم به سمت ساقها پیش میروند. در برخی دیگر، تنها یک عصب یا یک ناحیه مشخص آسیب میبیند. فشار روی عصب، ضربه، برخی بیماریهای متابولیک، عفونتها، کمبودهای تغذیهای و بیماریهای زمینهای از عواملی هستند که میتوانند در بروز این مشکل نقش داشته باشند.
برای درمان مناسب، ابتدا باید علت آسیب عصبی مشخص شود. پزشک ممکن است درباره سابقه بیماریها، داروهای مصرفی، تغذیه و زمان شروع علائم سؤال کند و سپس معاینه عصبی انجام دهد. در صورت نیاز، آزمایش خون، بررسی هدایت عصبی، الکترومیوگرافی یا سایر بررسیها نیز درخواست میشود. کنترل بیماری زمینهای و کاهش عوامل آسیبرسان میتواند در بسیاری از موارد به کنترل علائم و جلوگیری از تشدید مشکل کمک کند.
نوروپاتی دیابتی یکی از عوارض مهم دیابت است که در اثر بالا بودن طولانیمدت قند خون میتواند به اعصاب آسیب برساند. این آسیب بیشتر در پاها و دستها دیده میشود و ممکن است با گزگز، سوزش، بیحسی، درد یا کاهش توانایی احساس گرما و سرما همراه باشد. گاهی فرد به دلیل کاهش حس، متوجه وجود زخم یا آسیب پوستی در پا نمیشود و همین مسئله اهمیت مراقبت منظم را افزایش میدهد.
کنترل مناسب قند خون یکی از مهمترین اقدامات برای کاهش خطر آسیب عصبی در افراد مبتلا به دیابت است. علاوه بر قند خون، کنترل فشار خون، چربی خون، وزن و ترک مصرف دخانیات نیز میتواند در کاهش عوارض مؤثر باشد. بررسی روزانه پاها، استفاده از کفش مناسب و توجه به تغییر رنگ، تورم، تاول یا زخم اهمیت زیادی دارد. هرگونه زخم غیرعادی یا عفونت پا باید سریع بررسی شود.
افرادی که به دلیل دیابت دچار بیحسی یا درد پا شدهاند، بهتر است برنامه مراقبتی منظمی داشته باشند. حتی یک آسیب کوچک هنگام راه رفتن، پوشیدن کفش نامناسب یا تماس پا با جسم داغ میتواند به دلیل کاهش حس دیر تشخیص داده شود. اگر بیمار علاوه بر علائم عصبی، با مشکلات حرکتی یا بیماریهای دیگر نیز مواجه باشد، پزشک میتواند با توجه به شرایط عمومی، برنامه درمانی و مراقبتی مناسبتری تنظیم کند.
گزگز دست و پا همیشه به معنای وجود بیماری عصبی جدی نیست. گاهی نشستن طولانیمدت روی یک اندام یا قرار گرفتن بدن در وضعیت نامناسب باعث فشار موقت روی عصب میشود و پس از تغییر وضعیت، احساس مورمور برطرف میشود. با این حال، تکرار مداوم یا طولانی شدن گزگز میتواند نشانه یک مشکل زمینهای باشد و بهتر است علت آن بررسی شود، بهخصوص اگر همراه با ضعف، درد یا بیحسی باشد.
کمبود برخی ویتامینها، دیابت، مشکلات تیروئید، مصرف بعضی داروها، فشار روی ریشههای عصبی ستون فقرات و بیماریهای عصبی از علتهای احتمالی گزگز هستند. در برخی افراد نیز اضطراب و تنفس سریع میتواند به شکل موقت احساس مورمور ایجاد کند. محل بروز علائم و همراه بودن آنها با نشانههای دیگر به پزشک کمک میکند تا علت احتمالی را بهتر تشخیص دهد و بررسیهای مناسب را انتخاب کند.
اگر گزگز بهصورت ناگهانی شروع شود یا همراه با ضعف یکطرفه، اختلال تکلم، تغییر سطح هوشیاری، مشکل شدید در راه رفتن یا اختلال ناگهانی بینایی باشد، نباید آن را صرفاً به خستگی یا فشار عصبی نسبت داد. چنین علائمی میتوانند نشانه یک وضعیت اورژانسی باشند و نیاز به ارزیابی فوری پزشکی دارند. در موارد خفیفتر نیز اگر گزگز مکرر باشد، مراجعه به پزشک برای بررسی علت اصلی توصیه میشود.
بیحسی پا میتواند دلایل مختلفی داشته باشد و تشخیص علت آن به مدت زمان، محل بیحسی و علائم همراه بستگی دارد. فشار موقت روی عصب، نشستن یا خوابیدن در وضعیت نامناسب، مشکلات ستون فقرات و آسیب اعصاب محیطی از علتهای احتمالی هستند. همچنین بیماریهایی مانند دیابت، کمبود برخی مواد مغذی و مشکلات گردش خون نیز ممکن است با تغییر حس در پاها همراه شوند و نیاز به بررسی پزشکی داشته باشند.
وقتی نوروپاتی باعث کاهش حس پا میشود، فرد ممکن است گرما، سرما، درد یا تماس با اجسام مختلف را به خوبی احساس نکند. این مسئله بهویژه در افراد مبتلا به دیابت اهمیت دارد، زیرا یک زخم کوچک ممکن است بدون درد باقی بماند و دیر تشخیص داده شود. بررسی منظم پوست پا، کوتاه نگه داشتن ناخنها، انتخاب کفش مناسب و پرهیز از راه رفتن با پای برهنه میتواند خطر آسیب را کاهش دهد.
اگر بیحسی پا بهطور ناگهانی ایجاد شده، به سرعت گسترش پیدا کرده یا همراه با ضعف، اختلال تعادل، درد شدید یا تغییر رنگ اندام باشد، باید سریعتر ارزیابی شود. بیحسی مداوم یا رو به افزایش نیز بهتر است بدون بررسی رها نشود. پزشک با معاینه عصبی و در صورت نیاز آزمایشهای تکمیلی میتواند مشخص کند مشکل بیشتر به اعصاب، ستون فقرات، گردش خون یا یک بیماری زمینهای مربوط است.
درد نوروپاتیک در نتیجه آسیب یا اختلال عملکرد اعصاب ایجاد میشود و با بسیاری از دردهای ناشی از آسیب مستقیم بافت متفاوت است. این نوع درد ممکن است به شکل سوزش، تیر کشیدن، شوک الکتریکی، درد خنجری یا احساس داغی و سوزش در پوست توصیف شود. گاهی تماس بسیار ملایم لباس یا ملحفه با پوست نیز میتواند درد ایجاد کند، در حالی که چنین لمسی برای فرد سالم معمولاً دردناک نیست.
در برخی بیماران، درد نوروپاتیک دائمی است و در برخی دیگر به شکل دورهای ظاهر میشود. شدت درد نیز ممکن است در طول روز تغییر کند و بعضی افراد افزایش علائم در شب را تجربه کنند. دیابت، آسیب عصبی پس از جراحی یا ضربه، برخی بیماریهای عصبی و فشار طولانیمدت روی عصب میتوانند از عوامل ایجادکننده باشند. شناسایی علت زمینهای اهمیت زیادی دارد، زیرا درمان بر اساس علت و نوع درد انتخاب میشود.
درمان درد نوروپاتیک لزوماً مانند درمان دردهای معمولی نیست و ممکن است به ترکیبی از روشهای مختلف نیاز داشته باشد. پزشک بسته به شرایط بیمار ممکن است داروهای اختصاصی برای دردهای عصبی، روشهای توانبخشی یا تغییرات سبک زندگی را پیشنهاد کند. مصرف خودسرانه دارو توصیه نمیشود، زیرا برخی داروها عوارض یا تداخلات مهمی دارند. هدف درمان معمولاً کاهش شدت درد، بهبود خواب و افزایش توانایی فرد برای انجام فعالیتهای روزمره است.
تشخیص نوروپاتی معمولاً با بررسی دقیق علائم، سابقه پزشکی و معاینه عصبی شروع میشود. پزشک درباره زمان شروع گزگز، بیحسی، درد، ضعف عضلات و تغییرات حسی سؤال میکند و سپس قدرت عضلات، واکنشهای عصبی، تعادل و میزان احساس لمس یا درد را بررسی میکند. الگوی علائم نیز اهمیت زیادی دارد؛ زیرا درگیری متقارن دستها و پاها میتواند سرنخ مهمی برای شناسایی نوع آسیب عصبی باشد.
برای پیدا کردن علت زمینهای، ممکن است آزمایش خون برای بررسی قند خون، عملکرد تیروئید، سطح ویتامینها و سایر شاخصهای مرتبط انجام شود. در بعضی شرایط، پزشک آزمایشهای تخصصیتری مانند نوار عصب و عضله یا الکترومیوگرافی را تجویز میکند. این بررسیها میتوانند سرعت انتقال پیام عصبی و عملکرد عضلات را ارزیابی کنند و به تشخیص محل و شدت آسیب کمک نمایند.
گاهی علائم بیمار به یک بیماری عصبی خاص شباهت دارند و لازم است بیماریهای دیگری نیز بررسی شوند. برای مثال، اگر گزگز و ضعف همراه با علائم عصبی گسترده باشد، پزشک ممکن است بررسیهای تصویربرداری یا آزمایشهای تکمیلی را پیشنهاد کند. آگاهی از بیماریهایی مانند ام اس چیست؟ نیز میتواند در افتراق برخی اختلالات عصبی اهمیت داشته باشد، اما تشخیص نهایی فقط بر اساس معاینه و بررسیهای پزشکی انجام میشود.
درمان نوروپاتی به علت ایجاد آسیب عصبی، شدت علائم و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد. اگر بیماری زمینهای مانند دیابت عامل اصلی باشد، کنترل مناسب آن بخش مهمی از درمان محسوب میشود. در مواردی که کمبود ویتامین یا اختلال متابولیک وجود دارد، اصلاح آن مشکل میتواند به کاهش علائم کمک کند. هدف درمان همیشه از بین بردن فوری همه نشانهها نیست، بلکه کنترل علت و جلوگیری از پیشرفت آسیب اهمیت زیادی دارد.
برای کنترل درد و علائم حسی، پزشک ممکن است از داروهای مخصوص دردهای عصبی استفاده کند. این داروها با مسکنهای معمولی تفاوت دارند و انتخاب آنها باید با توجه به شرایط بیمار، بیماریهای زمینهای و داروهای مصرفی انجام شود. فیزیوتراپی و تمرینات مناسب نیز در افرادی که ضعف عضلانی یا اختلال تعادل دارند، میتواند به حفظ توانایی حرکتی و کاهش خطر زمین خوردن کمک کند.
تغییر سبک زندگی نیز بخشی از مراقبت محسوب میشود. تغذیه متعادل، فعالیت بدنی متناسب با توانایی فرد، کنترل وزن و پرهیز از مصرف دخانیات میتواند در سلامت عمومی اعصاب مؤثر باشد. در افرادی که درد شدید یا مشکلات حرکتی دارند، مراجعه منظم به پزشک اهمیت بیشتری پیدا میکند. همچنین در شرایط اورژانسی، استفاده از خدماتی مانند آمبولانس خصوصی در تهران میتواند برای انتقال سریع بیمار به مرکز درمانی ضروری باشد.
اینکه نوروپاتی کاملاً درمان شود یا فقط کنترل گردد، به علت، شدت و مدت آسیب عصبی بستگی دارد. اگر عامل ایجادکننده در مراحل اولیه شناسایی و برطرف شود، احتمال بهبود علائم بیشتر است. برای نمونه، اصلاح برخی کمبودهای تغذیهای یا کنترل مناسب بیماری زمینهای میتواند به کاهش علائم کمک کند. با این حال، آسیب عصبی طولانیمدت ممکن است بهبود آهستهتری داشته باشد یا برخی علائم برای مدت طولانی باقی بمانند.
درمان موفق لزوماً به معنی ناپدید شدن کامل بیحسی یا درد نیست. گاهی هدف اصلی این است که شدت علائم کاهش پیدا کند، عملکرد حرکتی حفظ شود و از آسیب بیشتر جلوگیری گردد. بیمارانی که برنامه درمانی خود را منظم دنبال میکنند، بیماری زمینهای را کنترل میکنند و مراقبت از اندامهای بیحس را جدی میگیرند، معمولاً شرایط بهتری برای مدیریت طولانیمدت علائم خواهند داشت.
نباید به تبلیغات مربوط به درمان قطعی و سریع بیماریهای عصبی اعتماد کرد. انتخاب روش درمان باید بر اساس علت مشخص و نظر پزشک انجام شود. اگر علائم بهسرعت تشدید شوند یا بیمار دچار ضعف شدید، اختلال راه رفتن یا درد غیرقابل کنترل شود، ارزیابی پزشکی اهمیت بیشتری پیدا میکند. در شرایطی که انتقال سریع بیمار ضروری است، انتخاب بهترین آمبولانس خصوصی بر اساس وضعیت بیمار، امکانات مورد نیاز و مقصد درمانی اهمیت دارد.
کاهش حس پا یکی از مشکلات مهم در نوروپاتی است، زیرا فرد ممکن است درد ناشی از بریدگی، تاول، سوختگی یا فشار کفش نامناسب را احساس نکند. در چنین شرایطی، یک آسیب کوچک میتواند بدون توجه بیمار ادامه پیدا کند و به زخم تبدیل شود. به همین دلیل، افرادی که دچار کاهش حس پا هستند بهتر است پوست، بین انگشتان و کف پا را بهصورت منظم بررسی کنند و هر تغییر غیرطبیعی را جدی بگیرند.
انتخاب کفش مناسب نقش مهمی در پیشگیری از آسیب دارد. کفش نباید بیش از حد تنگ باشد یا نقاطی از پا را تحت فشار قرار دهد. همچنین بهتر است فرد از راه رفتن با پای برهنه، بهخصوص در محیطهایی که احتمال وجود اجسام تیز یا سطوح داغ وجود دارد، خودداری کند. شستوشوی منظم پا، خشک کردن کامل پوست و توجه به ترکهای پوستی نیز میتواند به کاهش احتمال ایجاد مشکلات پوستی کمک کند.
اگر زخم پا ایجاد شد، نباید منتظر ماند تا خودبهخود برطرف شود، بهویژه اگر فرد دیابت داشته باشد یا حس پاهایش کاهش یافته باشد. قرمزی، تورم، ترشح، بوی نامطبوع، تغییر رنگ پوست یا افزایش درد میتواند نیازمند بررسی سریع باشد. در صورت بروز وضعیت جدی در فردی که امکان جابهجایی عادی ندارد، آمبولانس خصوصی غرب تهران میتواند برای انتقال ایمنتر بیمار به مرکز درمانی مورد توجه قرار گیرد.
دیابت یکی از مهمترین عوامل خطر آسیب عصبی است و افزایش قند خون در طولانیمدت میتواند به عملکرد اعصاب آسیب برساند. نوروپاتی مرتبط با دیابت معمولاً ابتدا در پاها ظاهر میشود و ممکن است با گزگز، سوزش، بیحسی یا درد همراه باشد. کنترل منظم قند خون، رعایت توصیههای پزشکی و توجه به سلامت پاها از مهمترین اقداماتی هستند که میتوانند احتمال عوارض عصبی را کاهش دهند.
مراقبت از پا برای افراد مبتلا به دیابت اهمیت ویژهای دارد. بررسی روزانه پوست، توجه به زخمها و تاولها، انتخاب کفش مناسب و مراجعه منظم برای معاینه میتواند به شناسایی زودهنگام مشکلات کمک کند. همچنین کنترل فشار خون و چربی خون، فعالیت بدنی متناسب و رعایت برنامه غذایی توصیهشده میتواند بخشی از مراقبت جامع دیابت باشد. هیچکدام از این اقدامات جایگزین درمان تجویزشده توسط پزشک نیستند.
اگر فرد دیابتی دچار بیحسی شدید، زخم پا، عفونت یا ضعف حرکتی شود، بهتر است ارزیابی پزشکی را به تأخیر نیندازد. در مواردی که بیمار به دلیل شرایط جسمی نمیتواند بهراحتی با وسیله شخصی جابهجا شود، استفاده از خدمات آمبولانس خصوصی کرج میتواند امکان انتقال ایمنتر به مرکز درمانی را فراهم کند. انتخاب وسیله مناسب باید بر اساس شرایط بیمار و سطح مراقبت مورد نیاز انجام شود.
بسیاری از بیماریهای عصبی میتوانند علائمی مانند ضعف، تغییر حس، اختلال تعادل یا مشکلات حرکتی ایجاد کنند، اما همه آنها یکسان نیستند. نوروپاتی بیشتر به آسیب اعصاب محیطی اشاره دارد، در حالی که بیماریهایی مانند اماس یا پارکینسون عمدتاً بخشهای دیگری از سیستم عصبی را درگیر میکنند. بنابراین وجود گزگز یا بیحسی بهتنهایی برای تشخیص یک بیماری خاص کافی نیست و باید علت آن توسط پزشک بررسی شود.
شناخت تفاوت میان بیماریهای عصبی میتواند به بیمار کمک کند تا علائم خود را بهتر پیگیری کند. برای مثال، اماس ممکن است با مجموعهای از علائم عصبی متغیر همراه باشد، در حالی که پارکینسون بیشتر با مشکلات حرکتی مشخصی شناخته میشود. اگر فرد درباره علائم یا بیماریهای عصبی اطلاعات بیشتری میخواهد، مطالعه مطالب آموزشی مانند پارکینسون چیست؟ میتواند دید کلی ایجاد کند؛ با این حال، جایگزین ارزیابی پزشکی نخواهد بود.
در صورت بروز علائم جدید، بهتر است فرد از خوددرمانی یا نسبت دادن تمام نشانهها به یک بیماری خاص خودداری کند. پزشک با بررسی الگوی علائم، معاینه عصبی و در صورت نیاز آزمایشهای تکمیلی میتواند بیماریهای مشابه را از یکدیگر تفکیک کند. تشخیص دقیق اهمیت زیادی دارد، زیرا روش درمان، پیگیری و پیشگیری از عوارض در بیماریهای مختلف متفاوت است و درمان اشتباه ممکن است باعث تأخیر در رسیدگی مناسب شود.
بیحسی گاهی موقتی و بیخطر است؛ برای مثال ممکن است پس از نشستن طولانیمدت در یک وضعیت نامناسب ایجاد شود و با تغییر وضعیت از بین برود. اما اگر بیحسی بدون علت مشخص ایجاد شود، مدت زیادی ادامه داشته باشد یا بهتدریج گسترش پیدا کند، بهتر است بررسی پزشکی انجام شود. همراه شدن آن با ضعف عضلات، اختلال تعادل، درد شدید یا کاهش عملکرد اندام نیز اهمیت بیشتری دارد.
برخی علائم نیازمند توجه فوری هستند. بیحسی ناگهانی یک طرف بدن، ضعف ناگهانی دست یا پا، اختلال در صحبت کردن، افتادگی صورت، تغییر ناگهانی بینایی یا از دست دادن قابل توجه تعادل میتواند نشانه یک وضعیت اورژانسی باشد. در چنین شرایطی نباید منتظر ماند تا علائم خودبهخود برطرف شوند. تماس با خدمات اورژانسی و انتقال سریع بیمار برای ارزیابی پزشکی میتواند اهمیت حیاتی داشته باشد.
حتی زمانی که علائم شدید نیستند، بیحسی مکرر یا طولانیمدت نباید نادیده گرفته شود. تشخیص علت در مراحل اولیه میتواند فرصت بیشتری برای کنترل بیماری زمینهای و جلوگیری از آسیب بیشتر فراهم کند. اگر فردی به دلیل ضعف یا بیحسی توانایی جابهجایی عادی ندارد، باید شرایط انتقال او نیز در نظر گرفته شود. در چنین مواردی، خدمات حملونقل پزشکی مناسب میتوانند روند مراجعه به مرکز درمانی را ایمنتر و منظمتر کنند.
نوروپاتی به آسیب یا اختلال عملکرد اعصاب گفته میشود و میتواند باعث گزگز، بیحسی، سوزش، درد، حساسیت غیرطبیعی پوست و ضعف عضلات شود. این علائم بیشتر در دستها و پاها دیده میشوند و شدت آنها به علت و میزان آسیب عصبی بستگی دارد.
گزگز و بیحسی دست و پا میتواند به دلایلی مانند فشار موقت روی عصب، دیابت، کمبود برخی ویتامینها، مشکلات تیروئید، آسیب اعصاب محیطی یا مشکلات ستون فقرات ایجاد شود. اگر این علائم مداوم، تکرارشونده یا همراه با ضعف و درد باشند، بهتر است علت آنها توسط پزشک بررسی شود.
میزان بهبود نوروپاتی دیابتی به شدت و مدت آسیب عصبی و نحوه کنترل دیابت بستگی دارد. کنترل مناسب قند خون، فشار خون و چربی خون، مراقبت از پاها و درمان علائم میتواند به کنترل بیماری و جلوگیری از پیشرفت آسیب عصبی کمک کند. در برخی موارد با درمان علت زمینهای، علائم نیز کاهش پیدا میکنند.
پزشک ابتدا علائم و سابقه پزشکی را بررسی و معاینه عصبی انجام میدهد. بسته به شرایط بیمار ممکن است آزمایش خون برای بررسی قند خون، ویتامینها و عملکرد تیروئید، همچنین نوار عصب و عضله، الکترومیوگرافی یا برخی بررسیهای تصویربرداری تجویز شود.
خیر. بیحسی پا میتواند در اثر نشستن طولانیمدت، فشار موقت روی عصب، مشکلات ستون فقرات، اختلالات گردش خون، دیابت یا بیماریهای عصبی مختلف ایجاد شود. اگر بیحسی مداوم باشد، بهتدریج بیشتر شود یا همراه با ضعف، درد، اختلال تعادل یا زخم پا باشد، باید علت آن توسط پزشک بررسی شود.
اگر بیحسی بهطور ناگهانی ایجاد شود و همراه با ضعف یک طرف بدن، افتادگی صورت، اختلال تکلم، تغییر ناگهانی بینایی، مشکل شدید در راه رفتن یا کاهش سطح هوشیاری باشد، باید سریعاً برای ارزیابی پزشکی اقدام کرد. بیحسی مداوم یا رو به افزایش نیز نیازمند بررسی علت زمینهای است.
