Arman Private Ambulance

بیماری آرتریت چیست؟ انواع، علائم و روش‌های درمان التهاب مفاصل

فهرست مطالب

بیماری آرتریت چیست؟

بیماری آرتریت به گروهی از بیماری‌های مفصلی گفته می‌شود که می‌توانند با علائمی مانند درد، تورم، خشکی و کاهش دامنه حرکتی همراه باشند. در این مقاله با مهم‌ترین انواع آرتریت، علل و علائم آن، آرتریت روماتوئید، تفاوت آرتریت و آرتروز، روش‌های تشخیص و آزمایش‌های مرتبط آشنا می‌شویم. همچنین درباره روش‌های کنترل و درمان، تأثیر التهاب بر مفاصل و احتمال تغییر شکل مفاصل در برخی انواع آرتریت توضیح داده شده است.

بیماری آرتریت

بیماری آرتریت به گروهی از مشکلات مربوط به مفاصل گفته می‌شود که می‌توانند باعث درد، خشکی، تورم و کاهش حرکت مفصل شوند. آرتریت فقط یک بیماری مشخص نیست و انواع مختلفی دارد که هرکدام ممکن است علت و روند متفاوتی داشته باشند. گاهی مشکل به‌تدریج ایجاد می‌شود و گاهی علائم در مدت کوتاهی شدت می‌گیرند. شناخت نوع آرتریت اهمیت زیادی دارد، چون روش کنترل و درمان هر نوع می‌تواند متفاوت باشد.

علائم آرتریت معمولاً در مفصل یا مفاصل درگیر بیشتر احساس می‌شوند. درد هنگام حرکت، خشکی بعد از استراحت، حساسیت اطراف مفصل و تورم از نشانه‌های شایع هستند. در برخی افراد دامنه حرکتی مفصل نیز کاهش پیدا می‌کند و انجام کارهای روزمره دشوارتر می‌شود. شدت علائم به نوع بیماری، محل درگیری و شرایط فرد بستگی دارد و ممکن است در دوره‌هایی بیشتر یا کمتر شود.

اگر درد یا تورم مفاصل برای مدت طولانی ادامه داشته باشد، بهتر است علت آن توسط پزشک بررسی شود. برخی انواع آرتریت در صورت تشخیص و درمان زودهنگام بهتر کنترل می‌شوند و می‌توان از آسیب بیشتر مفصل جلوگیری کرد. برای افرادی که به دلیل شرایط جسمی امکان جابه‌جایی معمولی ندارند، آمبولانس خصوصی تهران می‌تواند برای انتقال ایمن بیمار به مرکز درمانی مورد استفاده قرار بگیرد.

بیماری آرتریت

علائم آرتریت چیست و التهاب مفاصل چگونه خود را نشان می‌دهد؟

علائم آرتریت در همه افراد یکسان نیست و نوع بیماری نقش مهمی در شکل بروز نشانه‌ها دارد. درد مفصل یکی از شایع‌ترین علائم است، اما ممکن است همراه با خشکی، تورم، گرمی یا حساسیت مفصل دیده شود. بعضی افراد کاهش دامنه حرکت را نیز تجربه می‌کنند. این علائم ممکن است یک مفصل را درگیر کنند یا در چندین مفصل بدن همزمان ایجاد شوند.

یکی از نکات مهم، توجه به زمان و الگوی بروز علائم است. برای مثال، در بعضی بیماری‌های التهابی خشکی مفاصل ممکن است بعد از بیدار شدن یا دوره‌های طولانی بی‌تحرکی بیشتر باشد. در مقابل، برخی مشکلات مفصلی دیگر ممکن است بیشتر هنگام فعالیت یا پس از استفاده زیاد از مفصل درد ایجاد کنند. بنابراین صرفاً وجود درد برای تشخیص نوع آرتریت کافی نیست و ارزیابی پزشکی اهمیت دارد.

بیماری آرتریت ممکن است علاوه بر علائم مفصلی، در برخی انواع با نشانه‌های دیگری مانند خستگی یا تب همراه شود. در صورت مشاهده تورم مداوم، درد قابل توجه، قرمزی و گرمی مفصل یا کاهش واضح توانایی حرکت، مراجعه به پزشک اهمیت دارد. تشخیص علت اصلی به پزشک کمک می‌کند تا مشخص کند آیا مشکل ناشی از آرتریت، آسیب مفصل، عفونت یا بیماری دیگری است.

علت آرتریت چیست و چه عواملی باعث التهاب مفاصل می‌شوند؟

آرتریت علت واحدی ندارد و بسته به نوع بیماری، عوامل متفاوتی در ایجاد آن نقش دارند. در آرتروز، فرسایش تدریجی غضروف مفصل از عوامل اصلی است، در حالی که در آرتریت روماتوئید، سیستم ایمنی به اشتباه به بافت‌های مفصل حمله می‌کند. بعضی انواع دیگر نیز می‌توانند در ارتباط با تجمع کریستال‌های اسیداوریک، بیماری‌های پوستی، عفونت یا سایر مشکلات زمینه‌ای ایجاد شوند.

عوامل خطر نیز با توجه به نوع آرتریت متفاوت هستند. افزایش سن، سابقه خانوادگی، آسیب قبلی مفصل، اضافه‌وزن و بعضی فعالیت‌های تکراری می‌توانند احتمال برخی انواع بیماری‌های مفصلی را افزایش دهند. البته داشتن یکی از این عوامل به معنای ابتلای قطعی نیست. سبک زندگی، وضعیت عمومی بدن و بیماری‌های زمینه‌ای نیز می‌توانند در سلامت مفاصل نقش داشته باشند.

در بعضی موارد، علت دقیق بیماری آرتریت حتی پس از بررسی‌های پزشکی مشخص نمی‌شود. به همین دلیل نباید هر نوع درد مفصل را صرفاً به افزایش سن یا فعالیت زیاد نسبت داد. اگر درد، خشکی یا تورم ادامه‌دار باشد، بررسی پزشکی می‌تواند مشخص کند مشکل از کدام نوع است و آیا نیاز به آزمایش یا تصویربرداری وجود دارد. تشخیص درست، پایه انتخاب روش مناسب برای کنترل علائم و جلوگیری از آسیب بیشتر است.

تفاوت آرتریت و آرتروز چیست؟

آرتریت یک اصطلاح کلی برای مجموعه‌ای از بیماری‌هایی است که مفاصل و بافت‌های اطراف آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند. آرتروز یا استئوآرتریت نیز یکی از انواع آرتریت محسوب می‌شود و از شایع‌ترین مشکلات مفصلی است. در آرتروز، غضروفی که سطح استخوان‌ها را در محل مفصل می‌پوشاند به‌تدریج دچار آسیب و فرسایش می‌شود و همین مسئله می‌تواند باعث درد و کاهش حرکت شود.

در آرتروز معمولاً علائم به‌تدریج ایجاد می‌شوند و ممکن است با فعالیت و استفاده از مفصل بیشتر شوند. خشکی پس از بیدار شدن یا بی‌تحرکی، کاهش انعطاف‌پذیری، حساسیت مفصل و گاهی احساس ساییدگی یا صدا دادن مفصل نیز ممکن است دیده شود. این وضعیت بیشتر مفاصل دست، زانو، لگن و ستون فقرات را درگیر می‌کند، هرچند امکان درگیری مفاصل دیگر نیز وجود دارد.

در مقابل، برخی انواع بیماری آرتریت مانند آرتریت روماتوئید ماهیت التهابی و خودایمنی دارند و مکانیسم ایجاد آن‌ها با آرتروز متفاوت است. به همین دلیل، تشخیص تفاوت این دو برای انتخاب درمان اهمیت دارد. ممکن است یک فرد همزمان بیش از یک نوع مشکل مفصلی داشته باشد و تشخیص دقیق تنها بر اساس محل درد یا شدت آن امکان‌پذیر نیست.

تفاوت ارتروز و ارتریت

انواع آرتریت کدام‌اند و چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟

نوع آرتریت ویژگی اصلی مفاصل یا نواحی شایع درگیر
آرتروز فرسایش و آسیب تدریجی غضروف مفصل زانو، لگن، دست و ستون فقرات
آرتریت روماتوئید بیماری خودایمنی و التهاب مفاصل دست‌ها، مچ، پاها و زانو
نقرس تجمع کریستال‌های اسید اوریک در مفصل معمولاً شست پا، مچ و زانو
آرتریت پسوریاتیک التهاب مفاصل مرتبط با پسوریازیس انگشتان، زانو، مچ و ستون فقرات
آرتریت واکنشی التهاب مفصل پس از برخی عفونت‌ها زانو، مچ پا و پاها

آرتریت شامل بیش از ۱۰۰ بیماری و وضعیت مختلف است و به همین دلیل نمی‌توان برای همه بیماران یک علت یا یک روش درمانی در نظر گرفت. آرتروز، آرتریت روماتوئید، نقرس، آرتریت پسوریاتیک، آرتریت واکنشی و آرتریت عفونی از انواع شناخته‌شده این گروه هستند. برخی انواع بیشتر مفاصل را درگیر می‌کنند و برخی دیگر ممکن است علاوه بر مفاصل، قسمت‌های دیگری از بدن را نیز تحت تأثیر قرار دهند.

آرتروز بیشتر با آسیب تدریجی غضروف مفصل ارتباط دارد، در حالی که آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی است. نقرس نیز زمانی ایجاد می‌شود که کریستال‌های اسیداوریک در مفصل تجمع پیدا کنند و معمولاً با درد و تورم ناگهانی همراه است. در آرتریت پسوریاتیک، مشکلات مفصلی با بیماری پوستی پسوریازیس ارتباط دارند. بنابراین تشخیص نوع بیماری، بخش مهمی از روند درمان محسوب می‌شود.

بیماری آرتریت بسته به نوع خود می‌تواند یک یا چند مفصل را درگیر کند و شدت علائم آن نیز متفاوت باشد. اگر فردی با درد شدید یا محدودیت حرکتی قادر به جابه‌جایی عادی نباشد، استفاده از خدمات آمبولانس خصوصی در تهران می‌تواند برای انتقال بیمار به مرکز درمانی مناسب مطرح باشد. در صورت نیاز به انتقال از مناطق غربی شهر نیز آمبولانس خصوصی غرب تهران می‌تواند گزینه‌ای برای جابه‌جایی بیمار باشد.

آرتریت روماتوئید چیست و چگونه مفاصل را درگیر می‌کند؟

آرتریت روماتوئید یک بیماری خودایمنی و التهابی است که در آن سیستم ایمنی به اشتباه به بافت‌های سالم بدن، به‌ویژه پوشش داخلی مفاصل، حمله می‌کند. التهاب ایجادشده می‌تواند باعث درد، تورم، گرمی و خشکی مفصل شود. برخلاف آرتروز که بیشتر با فرسایش تدریجی غضروف ارتباط دارد، این بیماری مستقیماً با فعالیت غیرطبیعی سیستم ایمنی مرتبط است و معمولاً چند مفصل را درگیر می‌کند.

بیماری آرتریت روماتوئید معمولاً مفاصل کوچک دست‌ها، مچ دست و پاها را درگیر می‌کند و در بسیاری از افراد، علائم در دو طرف بدن به شکل مشابه دیده می‌شوند. البته ممکن است با پیشرفت بیماری، مفاصل دیگری مانند زانو، آرنج، شانه و لگن نیز تحت تأثیر قرار بگیرند. شدت علائم ثابت نیست و ممکن است دوره‌هایی از تشدید علائم و دوره‌هایی با کاهش درد و التهاب ایجاد شود.

التهاب طولانی‌مدت در صورت کنترل نشدن می‌تواند به غضروف، استخوان و سایر بافت‌های اطراف مفصل آسیب بزند. به همین دلیل تشخیص زودهنگام اهمیت زیادی دارد و شروع درمان مناسب می‌تواند به کنترل التهاب و کاهش احتمال آسیب مفصلی کمک کند. اگر بیمار به دلیل درد شدید یا محدودیت حرکتی قادر به جابه‌جایی عادی نباشد، آمبولانس خصوصی بین شهری می‌تواند برای انتقال برنامه‌ریزی‌شده او به مرکز درمانی مناسب مورد استفاده قرار گیرد.

علائم آرتریت روماتوئید چیست و از کجا شروع می‌شود؟

علائم آرتریت روماتوئید ممکن است در ابتدا خفیف باشند و به‌تدریج بیشتر شوند. درد، تورم، حساسیت و گرمی مفاصل از نشانه‌های شایع این بیماری هستند. خشکی مفاصل نیز اهمیت زیادی دارد و معمولاً بعد از بیدار شدن از خواب یا دوره‌ای از بی‌تحرکی بیشتر احساس می‌شود. در برخی افراد، خشکی صبحگاهی می‌تواند مدت نسبتاً طولانی ادامه پیدا کند و حرکت دادن مفصل را دشوار کند.

بیماری آرتریت روماتوئید فقط به درد مفاصل محدود نمی‌شود و برخی افراد علائمی مانند خستگی، ضعف، تب خفیف یا کاهش اشتها را نیز تجربه می‌کنند. نشانه‌ها ممکن است برای مدتی تشدید شوند و سپس کاهش پیدا کنند. درگیری همزمان مفاصل مشابه در دو طرف بدن، مانند هر دو دست یا هر دو مچ، می‌تواند یکی از الگوهای قابل توجه در این بیماری باشد، هرچند تشخیص نهایی نیازمند بررسی پزشکی است.

اگر درد و تورم مفاصل برای چند هفته ادامه پیدا کند یا انجام کارهای معمول مانند راه رفتن، گرفتن وسایل و بالا رفتن از پله‌ها دشوار شود، بهتر است فرد توسط پزشک بررسی شود. علائم اولیه آرتریت روماتوئید ممکن است با بیماری‌های دیگر شباهت داشته باشند و صرفاً از روی نشانه‌ها نمی‌توان تشخیص قطعی داد. تشخیص به‌موقع می‌تواند فرصت مناسب‌تری برای کنترل التهاب و محافظت از مفاصل فراهم کند.

آرتریت چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص آرتریت معمولاً با صحبت درباره علائم، سابقه پزشکی و معاینه مفاصل شروع می‌شود. پزشک ممکن است محل درد، میزان تورم، گرمی مفصل، دامنه حرکتی و حساسیت آن را بررسی کند. سابقه خانوادگی، بیماری‌های قبلی، آسیب‌های مفصلی و مدت زمان شروع علائم نیز می‌توانند در روند تشخیص اهمیت داشته باشند. چون انواع مختلف آرتریت علائم مشابهی دارند، تشخیص نوع دقیق بیماری اهمیت زیادی دارد.

بیماری آرتریت با یک آزمایش واحد در همه افراد تشخیص داده نمی‌شود. پزشک با کنار هم گذاشتن علائم، معاینه، آزمایش‌های خون، تصویربرداری و در بعضی شرایط بررسی مایع مفصل، علت احتمالی درد و التهاب را مشخص می‌کند. برای مثال، در بررسی آرتریت روماتوئید ممکن است آزمایش‌هایی مانند فاکتور روماتوئید و آنتی‌بادی ضد CCP درخواست شود، اما نتیجه هیچ آزمایشی به‌تنهایی برای تشخیص قطعی کافی نیست.

تصویربرداری نیز می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره وضعیت مفصل ارائه دهد. عکس ساده رادیولوژی، سونوگرافی یا MRI بسته به شرایط بیمار ممکن است مورد استفاده قرار گیرد. این روش‌ها به پزشک کمک می‌کنند آسیب استخوان، تغییرات غضروفی، التهاب بافت‌های اطراف یا سایر مشکلات احتمالی را بررسی کند. انتخاب آزمایش و تصویربرداری باید بر اساس علائم و تشخیص احتمالی پزشک انجام شود.

آزمایش‌های تشخیص آرتریت چیست و چه چیزی را نشان می‌دهند؟

آزمایش‌های تشخیص آرتریت بسته به نوع بیماری متفاوت هستند و پزشک بر اساس علائم فرد تصمیم می‌گیرد کدام بررسی‌ها لازم است. آزمایش خون می‌تواند برای بررسی نشانه‌های التهاب یا شناسایی برخی آنتی‌بادی‌ها استفاده شود. در آرتریت روماتوئید، سرعت رسوب گلبول قرمز یا ESR و پروتئین واکنشی C یا CRP می‌توانند اطلاعاتی درباره میزان التهاب بدن ارائه دهند.

در کنار بررسی‌های التهابی، ممکن است آزمایش فاکتور روماتوئید یا RF و آنتی‌بادی ضد CCP نیز درخواست شود. این آزمایش‌ها در ارزیابی آرتریت روماتوئید کاربرد دارند، اما مثبت یا منفی شدن آن‌ها به‌تنهایی تشخیص را قطعی نمی‌کند. پزشک باید نتایج آزمایش را در کنار علائم، معاینه و سایر یافته‌های بیمار تفسیر کند. بنابراین تفسیر آزمایش‌های مفصلی بدون در نظر گرفتن وضعیت بالینی می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

گاهی بررسی مایع داخل مفصل نیز ضروری می‌شود. در این روش، مقدار کمی از مایع مفصل با سوزن گرفته شده و برای بررسی التهاب، کریستال‌های مرتبط با نقرس یا احتمال عفونت آزمایش می‌شود. تصویربرداری‌هایی مانند رادیوگرافی، MRI و سونوگرافی نیز ممکن است برای بررسی ساختار مفصل و شدت آسیب استفاده شوند. انتخاب ترکیب آزمایش‌ها کاملاً به نوع علائم و تشخیص احتمالی بستگی دارد.

آرتریت چگونه باعث درد و تورم مفاصل می‌شود؟

درد و تورم مفصل از رایج‌ترین نشانه‌هایی هستند که افراد مبتلا به انواع مختلف آرتریت تجربه می‌کنند. التهاب می‌تواند بافت‌های اطراف مفصل را تحت تأثیر قرار دهد و باعث افزایش حساسیت، احساس گرمی و محدود شدن حرکت شود. شدت این علائم به نوع آرتریت، تعداد مفاصل درگیر و میزان فعالیت بیماری بستگی دارد و ممکن است در طول زمان تغییر کند.

بیماری آرتریت در انواع التهابی مانند آرتریت روماتوئید می‌تواند باعث فعال شدن مداوم فرآیندهای التهابی در پوشش داخلی مفصل شود. این التهاب ممکن است به مرور به بافت‌های مفصل آسیب برساند و عملکرد آن را کاهش دهد. از طرف دیگر، در آرتروز، آسیب و از بین رفتن تدریجی غضروف نقش مهمی در ایجاد درد دارد. بنابراین علت درد مفصل در همه انواع آرتریت یکسان نیست.

درد مفصل همیشه به معنای ابتلا به آرتریت نیست و مشکلاتی مانند آسیب ورزشی، التهاب تاندون، عفونت یا سایر بیماری‌های اسکلتی نیز می‌توانند علائم مشابه ایجاد کنند. اگر تورم، گرمی، قرمزی یا درد مفصل شدید و مداوم باشد، بهتر است علت آن بررسی شود. تشخیص صحیح کمک می‌کند درمان متناسب با عامل اصلی انتخاب شود و از خوددرمانی طولانی‌مدت با داروهای ضد درد جلوگیری شود.

آیا آرتریت قابل درمان است و می‌توان علائم آن را کنترل کرد؟

درمان آرتریت به نوع بیماری، شدت علائم و وضعیت عمومی فرد بستگی دارد. برای بسیاری از انواع آرتریت، هدف اصلی درمان کاهش درد و التهاب، حفظ حرکت مفصل و جلوگیری یا به تأخیر انداختن آسیب بیشتر است. درمان ممکن است شامل دارو، فیزیوتراپی، فعالیت بدنی مناسب، کنترل وزن، مراقبت از مفاصل و در شرایط خاص جراحی باشد.

بیماری آرتریت در برخی انواع مزمن ممکن است درمان قطعی نداشته باشد، اما این موضوع به معنی غیرقابل‌کنترل بودن آن نیست. برای مثال، در آرتریت روماتوئید داروهای تعدیل‌کننده روند بیماری می‌توانند به کاهش فعالیت بیماری و محافظت از مفاصل کمک کنند. انتخاب دارو باید توسط پزشک انجام شود، زیرا بعضی داروها عوارض خاصی دارند و ممکن است به بررسی‌های دوره‌ای نیاز داشته باشند.

در کنار دارو، فعالیت بدنی متناسب با شرایط فرد می‌تواند به حفظ قدرت عضلات و دامنه حرکتی کمک کند. فیزیوتراپی نیز در برخی بیماران برای بهبود حرکت و انجام راحت‌تر فعالیت‌های روزمره مفید است. نوع ورزش، شدت تمرین و میزان فعالیت باید با وضعیت مفصل هماهنگ باشد. در مواردی که بیماری باعث آسیب شدید مفصل شده و درمان‌های دیگر کافی نباشند، گزینه‌های جراحی نیز ممکن است بررسی شوند.

بهترین روش درمان آرتریت چیست؟

برای آرتریت نمی‌توان یک روش درمانی واحد را به عنوان بهترین گزینه برای همه افراد معرفی کرد، زیرا علت و نوع بیماری در انتخاب درمان نقش تعیین‌کننده دارد. پزشک ابتدا تلاش می‌کند مشخص کند بیمار با آرتروز، آرتریت روماتوئید، نقرس یا نوع دیگری از التهاب مفصل روبه‌رو است. سپس بر اساس شدت علائم و میزان آسیب، برنامه درمانی متناسب با شرایط فرد تنظیم می‌شود.

در درمان بیماری آرتریت ممکن است از داروهای ضدالتهاب یا مسکن برای کنترل درد استفاده شود، اما در بیماری‌های التهابی خاص، داروهایی که روند بیماری را تغییر می‌دهند نیز اهمیت دارند. در آرتریت روماتوئید، داروهای DMARD از گزینه‌هایی هستند که با هدف کاهش فعالیت بیماری و جلوگیری از آسیب مفصلی تجویز می‌شوند. نوع دارو و مقدار مصرف باید توسط پزشک مشخص شود و خوددرمانی می‌تواند خطر عوارض را افزایش دهد.

اصلاح سبک زندگی نیز بخشی از مدیریت بسیاری از مشکلات مفصلی است. حفظ وزن مناسب، فعالیت بدنی منظم و سازگار با وضعیت بدن، محافظت از مفاصل و پیگیری منظم پزشکی می‌توانند به کنترل علائم کمک کنند. اگر درمان دارویی و توان‌بخشی نتوانند آسیب یا درد شدید مفصل را کنترل کنند، پزشک ممکن است گزینه‌هایی مانند ترمیم، تعویض یا دیگر روش‌های جراحی را بررسی کند.

آیا آرتریت می‌تواند باعث تغییر شکل مفاصل شود؟

برخی انواع آرتریت در صورت پیشرفت و کنترل نشدن التهاب می‌توانند به ساختار مفصل آسیب بزنند و در نهایت باعث تغییر شکل آن شوند. این مسئله به‌خصوص در آرتریت روماتوئید اهمیت دارد، زیرا التهاب طولانی‌مدت می‌تواند به بافت‌های مفصل و استخوان آسیب برساند. تغییر شکل مفصل ممکن است حرکت آن را محدود کند و انجام بعضی فعالیت‌های روزمره را برای فرد دشوارتر سازد.

بیماری آرتریت روماتوئید در صورت درمان نشدن می‌تواند باعث تغییر موقعیت مفاصل و ایجاد بدشکلی شود. البته همه افراد مبتلا به آرتریت دچار تغییر شکل مفصل نمی‌شوند و تشخیص زودهنگام و کنترل مناسب بیماری می‌تواند احتمال آسیب شدید را کاهش دهد. پیگیری منظم، ارزیابی فعالیت بیماری و مصرف داروهای تجویزشده از بخش‌های مهم مدیریت این نوع التهاب مفصل هستند.

تغییر شکل مفصل همیشه به معنای نیاز قطعی به جراحی نیست. پزشک ابتدا شدت آسیب، میزان درد، محدودیت حرکتی و پاسخ فرد به درمان‌های غیرجراحی را بررسی می‌کند. در موارد آسیب شدید ممکن است جراحی برای ترمیم یا تعویض مفصل مطرح شود. در شرایطی که بیمار به علت آسیب مفصل یا مشکلات حرکتی شدید نیاز به انتقال درمانی داشته باشد، آمبولانس خصوصی اصفهان می‌تواند برای انتقال ایمن و متناسب با وضعیت بیمار مورد استفاده قرار گیرد.

آیا آرتریت باعث محدودیت حرکتی و مشکلات روزمره می‌شود؟

درد، خشکی و تورم مفاصل می‌توانند انجام بعضی فعالیت‌های روزمره را دشوار کنند. برای مثال، فرد ممکن است در گرفتن اشیا، راه رفتن، بالا رفتن از پله‌ها یا انجام کارهای ظریف با دست مشکل پیدا کند. میزان محدودیت حرکتی به مفصل درگیر، شدت بیماری و مدت زمان ادامه علائم بستگی دارد. مدیریت مناسب بیماری می‌تواند به حفظ عملکرد مفاصل و کیفیت زندگی کمک کند.

در بیماری آرتریت روماتوئید، ادامه التهاب می‌تواند به مرور باعث آسیب بافت‌های مفصل و کاهش عملکرد آن شود. از طرف دیگر، در آرتروز نیز آسیب غضروف و تغییرات ساختاری ممکن است حرکت مفصل را محدود کند. بنابراین بهتر است کاهش توانایی حرکتی به عنوان مسئله‌ای قابل بررسی در نظر گرفته شود و فرد برای یافتن علت اصلی آن ارزیابی پزشکی شود.

اگر محدودیت حرکت ناگهانی ایجاد شود یا درد شدید پس از زمین خوردن و ضربه به وجود آید، احتمال آسیب دیگری مانند شکستگی نیز باید بررسی شود. در چنین شرایطی جابه‌جایی نادرست می‌تواند وضعیت آسیب را بدتر کند و بهتر است انتقال بیمار با رعایت اصول ایمنی انجام شود. در صورت تأیید شکستگی شدید لگن، جراحی شکستگی لگن ممکن است یکی از گزینه‌های درمانی باشد که پزشک پس از بررسی تصویربرداری و شرایط عمومی بیمار درباره آن تصمیم می‌گیرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *