علائم شکستگی لگن چیست و چگونه تشخیص داده می‌شود؟
درد شدید در ناحیه لگن یا کشاله ران یکی از شایع‌ترین نشانه‌های شکستگی است و معمولاً هنگام حرکت یا تلاش برای ایستادن تشدید می‌شود. بسیاری از بیماران پس از آسیب نمی‌توانند روی پای خود وزن بگذارند یا چند قدم راه بروند. تورم و حساسیت اطراف محل آسیب نیز ممکن است دیده شود. در برخی افراد، به‌خصوص سالمندان، حتی زمین خوردن ظاهراً ساده می‌تواند باعث شکستگی مهمی در اطراف مفصل ران شود.
یکی از نشانه‌هایی که ممکن است بعد از شکستگی مشاهده شود، چرخش پا به سمت بیرون یا کوتاه‌تر به نظر رسیدن اندام آسیب‌دیده است. البته نبود این علامت به معنی سالم بودن لگن نیست و نمی‌توان تنها بر اساس ظاهر پا درباره شکستگی تصمیم گرفت. اگر فرد پس از سقوط یا ضربه دچار درد قابل توجه و ناتوانی در تحمل وزن شده باشد، ارزیابی پزشکی اهمیت زیادی دارد. تأخیر در بررسی می‌تواند روند درمان را پیچیده‌تر کند.
تشخیص معمولاً با شرح حال، معاینه فیزیکی و تصویربرداری انجام می‌شود. رادیوگرافی در بسیاری از موارد نخستین بررسی تصویری است، اما اگر علائم بیمار با نتیجه اولیه همخوانی نداشته باشد، پزشک ممکن است تصویربرداری دقیق‌تری درخواست کند. اگر بیمار بعد از آسیب قادر به حرکت نیست، جابه‌جایی او باید با احتیاط انجام شود. در چنین شرایطی آمبولانس خصوصی تهران می‌تواند برای انتقال ایمن‌تر بیمار تا مرکز درمانی مورد استفاده قرار گیرد، البته انتخاب نوع انتقال باید متناسب با وضعیت بیمار باشد.
شکستگی لگن در سالمندان؛ چرا شایع‌تر و جدی‌تر است؟
شکستگی لگن در سالمندان اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا کاهش تراکم استخوان و پوکی استخوان می‌تواند استخوان را در برابر ضربه‌های کم‌انرژی آسیب‌پذیرتر کند. زمین خوردن از ارتفاع کم یا حتی از دست دادن تعادل هنگام راه رفتن ممکن است در فردی با استخوان‌های ضعیف باعث شکستگی شود. از طرف دیگر، بیماری‌های زمینه‌ای و کاهش توانایی حرکتی می‌توانند دوران درمان و بازگشت به فعالیت‌های روزمره را دشوارتر کنند.
یکی از مشکلات اصلی بعد از این آسیب، طولانی شدن بی‌تحرکی است. بستری ماندن طولانی می‌تواند خطر عوارضی مانند لخته خون، مشکلات ریوی، ضعف عضلات و کاهش استقلال فرد را افزایش دهد. به همین دلیل در مراقبت از سالمندان مبتلا به شکستگی لگن، فقط خود استخوان مورد توجه نیست و وضعیت تغذیه، بیماری‌های زمینه‌ای، داروهای مصرفی، توان حرکتی و شرایط شناختی بیمار نیز بررسی می‌شود. رویکرد چندتخصصی در این بیماران اهمیت زیادی دارد.
در بسیاری از سالمندان، هدف درمان این است که بیمار در اولین زمان ایمن ممکن بتواند دوباره حرکت کند و وابستگی او به تخت و مراقبت دیگران کاهش پیدا کند. راهنماهای ارتوپدی بر انجام جراحی در بازه مناسب، مراقبت تیمی و شروع برنامه توان‌بخشی تأکید دارند. در صورتی که بیمار پس از درمان‌های ارتوپدی دیگری مانند عمل تعویض مفصل زانو نیز محدودیت حرکتی داشته باشد، تیم درمان باید شرایط حرکتی و توان‌بخشی او را به‌صورت جداگانه در برنامه مراقبت در نظر بگیرد.
آیا شکستگی لگن خطرناک است و چه عوارضی دارد؟
شدت شکستگی لگن از بیماری به بیمار دیگر متفاوت است، اما این آسیب به‌ویژه در سالمندان می‌تواند با عوارض قابل توجهی همراه باشد. درد، ناتوانی در راه رفتن، کاهش فعالیت بدنی و نیاز به بستری شدن از مشکلات اولیه هستند. در صورت طولانی شدن بی‌تحرکی، احتمال بروز مشکلاتی مانند زخم فشاری، عفونت‌های تنفسی، ضعف عضلات و تشکیل لخته خون افزایش پیدا می‌کند. به همین دلیل ارزیابی و درمان به‌موقع اهمیت زیادی دارد.
خطرات احتمالی فقط به خود استخوان محدود نمی‌شوند. وضعیت قلب و ریه، دیابت، بیماری‌های کلیوی، مصرف داروهای رقیق‌کننده خون و سایر شرایط پزشکی می‌توانند بر روند درمان تأثیر بگذارند. به همین دلیل پیش از عمل، تیم پزشکی معمولاً تلاش می‌کند وضعیت عمومی بیمار را تا حد امکان پایدار کند، بدون اینکه بررسی‌های غیرضروری باعث تأخیر طولانی در درمان شوند. رویکرد مناسب باید بر اساس شرایط اختصاصی هر بیمار انتخاب شود.
یکی از عوارض مهم، ایجاد ترومبوز ورید عمقی یا آمبولی ریه است که خطر آن با شکستگی لگن، جراحی و بی‌تحرکی افزایش پیدا می‌کند. به همین دلیل استفاده از روش‌های پیشگیری از لخته خون در بیماران شکستگی لگن مورد تأکید راهنماهای ارتوپدی است. نوع دارو یا روش پیشگیری برای همه بیماران یکسان نیست و عواملی مانند خطر خونریزی، بیماری‌های زمینه‌ای و میزان تحرک باید در تصمیم‌گیری لحاظ شوند.
شکستگی لگن چه زمانی به جراحی نیاز دارد؟
تصمیم برای جراحی به نوع شکستگی و شرایط بیمار بستگی دارد. در بسیاری از شکستگی‌های لگن که باعث جابه‌جایی استخوان یا ناپایداری شده‌اند، درمان جراحی برای تثبیت استخوان یا جایگزینی مفصل مطرح می‌شود. در مقابل، برخی شکستگی‌های خاص و پایدار ممکن است تحت شرایط مشخصی با روش‌های غیرجراحی مدیریت شوند. بنابراین نمی‌توان بر اساس شدت درد یا سن بیمار به‌تنهایی درباره نیاز به عمل تصمیم گرفت و بررسی تصویربرداری و معاینه ضروری است.
زمان انجام عمل نیز اهمیت دارد. راهنمای AAOS گزارش می‌کند که جراحی شکستگی لگن در بزرگسالان مسن، زمانی که از نظر پزشکی امکان‌پذیر باشد، معمولاً در بازه ۲۴ تا ۴۸ ساعت با پیامدهای بهتر همراه است. البته این به معنای انجام فوری عمل بدون آماده‌سازی بیمار نیست؛ مشکلات پزشکی قابل اصلاح باید تا حد امکان مدیریت شوند و زمان مناسب توسط تیم درمان تعیین شود.
پیش از جراحی معمولاً آزمایش‌های لازم، بررسی داروهای مصرفی، ارزیابی قلب و ریه در صورت نیاز و تعیین روش بیهوشی یا بی‌حسی انجام می‌شود. بسته به شرایط بیمار، بی‌حسی نخاعی یا بیهوشی عمومی می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. همچنین کنترل درد، پیشگیری از لخته خون و برنامه‌ریزی برای تحرک بعد از عمل بخشی از مراقبت کلی هستند. در برخی بیماران، حتی قبل از ورود به اتاق عمل اقدامات حمایتی برای کاهش عوارض انجام می‌شود.
انواع جراحی شکستگی لگن کدام‌اند؟
| نوع جراحی |
چه زمانی استفاده می‌شود؟ |
هدف اصلی |
| فیکساسیون با پیچ و پلاک |
برخی شکستگی‌های پایدار یا قابل تثبیت |
ثابت کردن قطعات استخوان و کمک به جوش خوردن |
| نیل سفالومدولاری |
برخی شکستگی‌های بین‌تروکانتریک و زیرتروکانتریک |
ایجاد ثبات داخلی و حفظ راستای استخوان |
| همی‌آرتروپلاستی |
برخی شکستگی‌های جابه‌جا شده گردن فمور |
جایگزینی بخش فمورال مفصل |
| تعویض کامل مفصل ران |
بیماران منتخب با شکستگی‌های خاص |
جایگزینی بخش فمورال و سطح مفصلی لگن |
| فیکساسیون داخلی تخصصی |
شکستگی‌های خاص بر اساس الگوی آسیب |
حفظ استخوان طبیعی و تثبیت محل شکستگی |
تعویض مفصل بعد از شکستگی لگن چگونه انجام می‌شود؟
تعویض مفصل زمانی مطرح می‌شود که قسمت خاصی از مفصل ران به‌دلیل شکستگی شدید یا جابه‌جایی، شرایط مناسبی برای ترمیم و فیکساسیون نداشته باشد. در این روش، بخش آسیب‌دیده استخوان برداشته شده و با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شود. بسته به شرایط بیمار ممکن است فقط سر و گردن فمور جایگزین شود یا کل مفصل ران، شامل سطح استابولوم نیز تعویض شود. انتخاب بین این روش‌ها به شرایط فردی بیمار وابسته است.
همی‌آرتروپلاستی معمولاً شامل جایگزینی بخش فمورال مفصل است، در حالی که در تعویض کامل مفصل، سطح مفصل لگن نیز با قطعه مصنوعی جایگزین می‌شود. طبق راهنمای AAOS، در شکستگی‌های ناپایدار و جابه‌جا شده گردن فمور، آرتروپلاستی نسبت به فیکساسیون گزینه توصیه‌شده‌ای است و در بیماران منتخب ممکن است تعویض کامل مفصل از نظر عملکردی مزایایی داشته باشد، هرچند می‌تواند با افزایش برخی عوارض همراه باشد.
بعد از تعویض مفصل، مراقبت فقط به محل جراحی محدود نمی‌شود. کنترل درد، مراقبت از زخم، پیشگیری از لخته خون و شروع حرکت تحت نظر تیم درمان اهمیت دارند. زمان تحمل وزن و میزان فعالیت مجاز نیز بر اساس نوع عمل و نظر جراح تعیین می‌شود. اگر فرد هم‌زمان سابقه مشکلات اسکلتی یا جراحی‌هایی مانند جراحی ستون فقرات داشته باشد، برنامه توان‌بخشی باید با توجه به وضعیت ستون فقرات و محدودیت‌های حرکتی او تنظیم شود تا فشار اضافی به بدن وارد نشود.
پیچ و پلاک در جراحی شکستگی لگن چگونه استفاده می‌شود؟
در بعضی شکستگی‌های لگن و قسمت بالایی استخوان ران، به‌جای تعویض مفصل از فیکساسیون داخلی استفاده می‌شود. در این روش، جراح قطعات شکسته را در موقعیت مناسب قرار داده و با استفاده از پیچ، پلاک یا وسایل مخصوص آن‌ها را ثابت می‌کند. هدف این است که استخوان‌ها تا زمان ترمیم، پایداری کافی داشته باشند. انتخاب وسیله ثابت‌کننده به محل شکستگی، شکل خط شکستگی و میزان پایداری آن بستگی دارد.
پیچ و پلاک تنها یکی از روش‌های فیکساسیون هستند و در بعضی الگوهای شکستگی از وسایل داخل کانال استخوان نیز استفاده می‌شود. برای مثال، در برخی شکستگی‌های بین‌تروکانتریک، پیچ لغزنده لگن یا وسیله سفالومدولاری می‌تواند گزینه مناسبی باشد. در شکستگی‌های خاص زیرتروکانتریک نیز استفاده از وسیله سفالومدولاری در دستورالعمل‌های ارتوپدی مطرح شده است. بنابراین نمی‌توان گفت یک نوع پیچ یا پلاک برای تمام شکستگی‌های لگن مناسب است.
بعد از فیکساسیون، میزان اجازه وزن‌گذاری روی پا به نوع شکستگی، کیفیت فیکساسیون و نظر جراح بستگی دارد. بعضی بیماران ممکن است زودتر حرکت را شروع کنند و در برخی دیگر محدودیت بیشتری لازم باشد تا استخوان فرصت ترمیم داشته باشد. توان‌بخشی نیز معمولاً مرحله‌ای است و با تمرین‌های مناسب برای حفظ قدرت عضلات و بهبود تعادل پیش می‌رود. در این مرحله، همکاری بیمار با تیم درمان می‌تواند نقش مهمی در بازگشت تدریجی به فعالیت‌های روزمره داشته باشد.
خطرات و عوارض جراحی شکستگی لگن چیست؟
هر عمل جراحی می‌تواند با عوارضی همراه باشد و جراحی لگن نیز از این قاعده مستثنی نیست. عفونت محل جراحی، خونریزی، آسیب به بافت‌های اطراف، مشکلات مربوط به بیهوشی و ایجاد لخته خون از عوارض احتمالی هستند. شدت این مشکلات به سن، نوع شکستگی، بیماری‌های زمینه‌ای و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد. در سالمندان، وجود بیماری‌های قلبی، ریوی یا دیابت می‌تواند برنامه مراقبتی قبل و بعد از عمل را پیچیده‌تر کند.
در جراحی شکستگی لگن پزشک تلاش می‌کند با انتخاب روش مناسب، کنترل درد و شروع حرکت در زمان مناسب، احتمال عوارض را کاهش دهد. یکی از نکات مهم، بررسی وضعیت عمومی بیمار پیش از عمل است؛ با این حال، بیماری‌های قابل اصلاح نباید باعث تأخیر غیرضروری در جراحی شوند. راهنمای NICE توصیه می‌کند مشکلاتی مانند کم‌خونی، اختلالات الکترولیتی، کم‌آبی، دیابت کنترل‌نشده و برخی مشکلات قلبی یا ریوی پیش از عمل شناسایی و مدیریت شوند.
برخی عوارض ممکن است در روزهای اول مشخص شوند و برخی دیگر در هفته‌ها یا ماه‌های بعد خود را نشان دهند. درد مداوم، تب، ترشح غیرطبیعی از محل زخم، افزایش تورم اندام یا تنگی نفس علائمی هستند که باید جدی گرفته شوند. البته مشاهده هر علامتی لزوماً به معنی وجود عارضه جدی نیست و تشخیص نهایی باید توسط پزشک انجام شود. پیگیری منظم پس از عمل به شناسایی زودهنگام مشکلات احتمالی کمک می‌کند.
لخته خون بعد از شکستگی لگن؛ علت و راه‌های پیشگیری
شکستگی لگن و جراحی آن می‌توانند خطر ایجاد لخته خون در وریدهای عمقی پا را افزایش دهند. کاهش تحرک، خود آسیب، سن بالاتر و جراحی از عواملی هستند که در این افزایش خطر نقش دارند. اگر لخته از محل خود جدا شود و به ریه برسد، ممکن است آمبولی ریه ایجاد شود. به همین دلیل پیشگیری از ترومبوآمبولی وریدی بخش مهمی از مراقبت بیماران مبتلا به شکستگی لگن محسوب می‌شود.
راهنمای AAOS استفاده از پیشگیری برای کاهش خطر ترومبوآمبولی وریدی در بیماران شکستگی لگن را توصیه می‌کند. بسته به شرایط فرد، روش‌های مکانیکی یا دارویی ممکن است مورد استفاده قرار گیرند و انتخاب دارو برای همه بیماران یکسان نیست. خطر خونریزی، بیماری‌های زمینه‌ای، میزان بی‌تحرکی و سایر عوامل باید توسط تیم درمان بررسی شود. بنابراین بیمار نباید بدون تجویز پزشک، داروی ضدانعقاد یا آسپرین را شروع یا قطع کند.
تحرک زودهنگام و ایمن نیز در برنامه مراقبتی اهمیت دارد، اما زمان شروع راه رفتن و میزان وزن‌گذاری باید بر اساس نوع عمل و نظر جراح مشخص شود. خانواده نیز باید علائم هشدار مانند تورم یا درد غیرمعمول یک پا، تنگی نفس ناگهانی، درد قفسه سینه یا افت سطح هوشیاری را بشناسند. در صورت بروز چنین علائمی، ارزیابی فوری پزشکی ضروری است و نباید بیمار را بدون هماهنگی به‌صورت شخصی جابه‌جا کرد.
مراقبت بعد از جراحی شکستگی لگن چگونه است؟
دوره بعد از عمل فقط به مراقبت از محل جراحی محدود نمی‌شود و مجموعه‌ای از اقدامات برای بازگشت تدریجی بیمار به فعالیت روزمره لازم است. کنترل درد، مراقبت از زخم، تغذیه مناسب، پیشگیری از لخته خون و بررسی وضعیت عمومی بیمار از بخش‌های مهم این دوره هستند. در سالمندان، توجه به وضعیت هوشیاری، تعادل، قدرت عضلات و شرایط روانی نیز می‌تواند در روند بازگشت به زندگی مستقل اهمیت داشته باشد.
بعد از جراحی شکستگی لگن، زمان شروع حرکت و میزان تحمل وزن به روش درمان، نوع شکستگی و پایداری فیکساسیون یا پروتز بستگی دارد. بعضی بیماران می‌توانند با کمک فیزیوتراپیست در مدت کوتاهی حرکت را آغاز کنند، در حالی که برای برخی دیگر محدودیت بیشتری در نظر گرفته می‌شود. برنامه توان‌بخشی باید شخصی‌سازی شود و تمرین‌ها به‌تدریج افزایش پیدا کنند تا فشار غیرضروری به محل ترمیم وارد نشود.
محیط خانه نیز باید برای بازگشت بیمار آماده شود. حذف فرش‌های لغزنده، ایجاد مسیر مناسب برای واکر یا عصا، استفاده از صندلی و تخت با ارتفاع مناسب و فراهم کردن کمک برای فعالیت‌های روزانه می‌تواند احتمال زمین خوردن مجدد را کاهش دهد. اگر بیمار برای مراجعه به جلسات توان‌بخشی یا ویزیت‌های پزشکی نیاز به جابه‌جایی دارد، استفاده از شماره آمبولانس خصوصی و هماهنگی وسیله مناسب با شرایط حرکتی او می‌تواند در انتقال ایمن‌تر کمک‌کننده باشد.
توان‌بخشی بعد از شکستگی لگن چگونه انجام می‌شود؟
توان‌بخشی از بخش‌های مهم درمان شکستگی لگن است و هدف آن فقط افزایش قدرت عضلات نیست. بیمار باید به‌تدریج تعادل، توانایی انتقال از تخت به صندلی، ایستادن و راه رفتن را دوباره به دست آورد. شدت تمرین‌ها به وضعیت فرد، نوع جراحی، میزان درد و دستور جراح بستگی دارد. در سالمندان، توان‌بخشی معمولاً با همکاری ارتوپد، فیزیوتراپیست، پرستار و سایر اعضای تیم درمان انجام می‌شود.
تمرین‌های حرکتی ممکن است ابتدا بسیار ساده باشند و از حرکت دادن مفصل و انقباض عضلات شروع شوند. سپس بیمار با کمک وسیله مناسب مانند واکر یا عصا راه رفتن را تمرین می‌کند. افزایش فعالیت باید تدریجی باشد و بیمار نباید صرفاً برای سریع‌تر شدن روند بهبودی، میزان فعالیت خود را خودسرانه افزایش دهد. راهنمای AAOS نیز بر مراقبت چندتخصصی و برنامه توان‌بخشی پس از شکستگی لگن تأکید دارد.
در طول دوره نقاهت ممکن است بعضی روزها درد یا خستگی بیشتر باشد و این موضوع همیشه به معنی شکست درمان نیست. مهم این است که برنامه تمرینی طبق نظر تیم درمان دنبال شود و بیمار در صورت بروز درد غیرمعمول، تورم شدید یا مشکل جدید حرکتی، موضوع را اطلاع دهد. در افرادی که پیش از شکستگی مشکلات حرکتی دیگری داشته‌اند، برنامه توان‌بخشی باید با توجه به شرایط کلی بدن تنظیم شود تا فشار بیش از حد به اندام آسیب‌دیده وارد نشود.
انتقال بیمار شکستگی لگن با آمبولانس چگونه انجام می‌شود؟
انتقال فردی که دچار شکستگی لگن شده، به‌خصوص اگر قادر به ایستادن یا تحمل وزن نباشد، نیازمند دقت بیشتری است. جابه‌جایی نادرست می‌تواند درد بیمار را افزایش دهد و در برخی شرایط باعث آسیب بیشتر شود. پیش از انتقال، باید وضعیت عمومی بیمار بررسی شود و وسیله نقلیه متناسب با شرایط او انتخاب شود. در مواردی که بیمار نیاز به پایش یا مراقبت پزشکی دارد، آمبولانس مجهز گزینه متفاوتی نسبت به خودروی معمولی خواهد بود.
برای انتقال بیمار در مناطق مختلف، خدماتی مانند آمبولانس خصوصی جنوب تهران می‌توانند برای جابه‌جایی برنامه‌ریزی‌شده بیمار تا بیمارستان یا مرکز توان‌بخشی مورد استفاده قرار گیرند. همچنین بسته به محل مبدأ و مقصد، ممکن است خانواده به خدمات آمبولانس خصوصی شمال تهران نیاز داشته باشند. نوع آمبولانس باید بر اساس شرایط بیمار، توانایی نشستن یا دراز کشیدن، نیاز به تجهیزات و سطح مراقبت موردنیاز انتخاب شود، نه صرفاً بر اساس فاصله مسیر.
در صورتی که بیمار در محدوده کرج سکونت داشته باشد یا قرار باشد از این منطقه به مرکز درمانی منتقل شود، هماهنگی آمبولانس خصوصی کرج می‌تواند روند جابه‌جایی را ساده‌تر کند. هنگام تماس بهتر است وضعیت بیمار، توانایی حرکت، وجود شکستگی، سطح هوشیاری و نیاز احتمالی به برانکارد اعلام شود تا وسیله مناسب اعزام شود. پس از جراحی نیز برای انتقال بیمار به منزل یا مرکز توان‌بخشی، رعایت محدودیت‌های حرکتی تعیین‌شده توسط پزشک اهمیت دارد.
منبع علمی: مطالب ارائه‌شده در این مقاله با استفاده از اطلاعات و توصیه‌های علمی منتشرشده توسط American Academy of Orthopaedic Surgeons (AAOS) درباره مدیریت و درمان شکستگی لگن در بزرگسالان تهیه و تنظیم شده است. این راهنمای بالینی بر اساس بررسی شواهد علمی موجود تدوین شده و موضوعاتی مانند روش‌های جراحی، تعویض مفصل، پیشگیری از لخته خون، کنترل درد و مراقبت‌های پس از جراحی را مورد بررسی قرار می‌دهد.
سوالات متداول درباره جراحی شکستگی لگن
شکستگی لگن چیست و چه علائمی دارد؟
شکستگی لگن معمولاً در قسمت بالایی استخوان ران و اطراف مفصل ران ایجاد می‌شود و می‌تواند با درد شدید لگن یا کشاله ران، ناتوانی در ایستادن و راه رفتن، کوتاه یا چرخیده شدن پا و تورم همراه باشد. تشخیص دقیق با معاینه پزشک و تصویربرداری مانند رادیوگرافی انجام می‌شود.
آیا شکستگی لگن همیشه به جراحی نیاز دارد؟
همه شکستگی‌های لگن الزاماً با یک روش درمان نمی‌شوند و انتخاب درمان به محل و نوع شکستگی، میزان جابه‌جایی استخوان، سن و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد. بسیاری از شکستگی‌های لگن، به‌ویژه شکستگی‌های جابه‌جا شده، ممکن است برای تثبیت استخوان یا جایگزینی مفصل به جراحی نیاز داشته باشند.
جراحی شکستگی لگن چگونه انجام می‌شود؟
نوع جراحی بر اساس محل و الگوی شکستگی انتخاب می‌شود. در برخی بیماران، استخوان با پیچ، پلاک یا وسایل تثبیت‌کننده داخلی ثابت می‌شود. در بعضی شکستگی‌های خاص نیز ممکن است بخشی از مفصل یا کل مفصل ران تعویض شود. تصمیم نهایی پس از بررسی تصاویر و شرایط بیمار توسط متخصص ارتوپدی گرفته می‌شود.
بعد از شکستگی لگن چه زمانی می‌توان راه رفت؟
زمان شروع راه رفتن بعد از جراحی شکستگی لگن برای همه بیماران یکسان نیست و به نوع شکستگی، روش جراحی، میزان تحمل وزن مجاز و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد. در صورت ایمن بودن شرایط، حرکت زودهنگام با کمک فیزیوتراپی و وسایل کمکی انجام می‌شود و میزان وزن‌گذاری باید طبق نظر جراح و فیزیوتراپیست باشد.
آیا تعویض مفصل بعد از شکستگی لگن لازم است؟
تعویض مفصل بعد از شکستگی لگن برای همه بیماران لازم نیست. این روش در برخی شکستگی‌های خاص، مانند بعضی شکستگی‌های جابه‌جا شده گردن استخوان ران، مطرح می‌شود. انتخاب بین همی‌آرتروپلاستی و تعویض کامل مفصل به نوع شکستگی، سن، وضعیت عملکردی و شرایط مفصل بیمار بستگی دارد.
لخته خون بعد از شکستگی لگن چه علائمی دارد و چگونه از آن پیشگیری می‌شود؟
بی‌حرکتی پس از شکستگی و جراحی لگن می‌تواند خطر ایجاد لخته خون در وریدهای عمقی پا را افزایش دهد. تورم، درد یا حساسیت یک‌طرفه پا و تغییر رنگ پوست می‌تواند از علائم احتمالی باشد. پزشک ممکن است برای کاهش خطر، داروی پیشگیری از لخته، حرکت زودهنگام و تمرین‌های مناسب را توصیه کند. تنگی نفس ناگهانی یا درد قفسه سینه نیازمند ارزیابی فوری پزشکی است.
