پارگی رباط صلیبی قدامی یا ACL یکی از آسیب‌های مهم مفصل زانو است که معمولاً هنگام چرخش ناگهانی، تغییر مسیر سریع، فرود نامناسب یا توقف شدید ایجاد می‌شود. این آسیب در ورزش‌هایی مانند فوتبال، بسکتبال و اسکی بیشتر دیده می‌شود، اما لزوماً محدود به ورزشکاران نیست. گاهی یک حرکت ساده همراه با چرخش زانو می‌تواند باعث کشیدگی شدید یا پارگی این رباط شود و پایداری طبیعی مفصل را کاهش دهد.
رباط صلیبی قدامی داخل مفصل زانو قرار دارد و نقش مهمی در کنترل حرکت استخوان ساق نسبت به ران دارد. وقتی این رباط دچار پارگی کامل می‌شود، ممکن است زانو هنگام راه رفتن، دویدن یا تغییر جهت احساس ناپایداری داشته باشد. البته شدت علائم در افراد مختلف یکسان نیست و برخی بیماران حتی با وجود پارگی، در فعالیت‌های روزمره مشکل زیادی احساس نمی‌کنند. تشخیص معمولاً با معاینه تخصصی و در صورت نیاز تصویربرداری انجام می‌شود.
در تصمیم‌گیری درباره درمان، فقط تصویر MRI تعیین‌کننده نیست و پزشک شرایط کلی زانو، میزان ناپایداری، سطح فعالیت و آسیب‌های همراه را بررسی می‌کند. پارگی ACL ممکن است همراه با آسیب منیسک یا غضروف مفصل نیز ایجاد شود و همین موضوع می‌تواند برنامه درمانی را تغییر دهد. بنابراین بعد از آسیب، ارزیابی توسط متخصص ارتوپدی اهمیت دارد تا مشخص شود درمان غیرجراحی کافی است یا بیمار به بازسازی رباط نیاز خواهد داشت.
یکی از علائم شایع آسیب ACL، احساس یا صدای «تق» در لحظه آسیب است، هرچند این نشانه به‌تنهایی برای تشخیص کافی نیست. تورم زانو نیز ممکن است در مدت کوتاهی پس از آسیب ظاهر شود و با درد، محدودیت حرکتی و دشواری در تحمل وزن همراه باشد. بعضی افراد هنگام آسیب احساس می‌کنند زانو ناگهان از جای خود خارج شده یا توانایی کنترل پا برای چند لحظه از بین رفته است.
پس از کاهش درد و تورم اولیه، علامت دیگری که می‌تواند توجه بیمار را جلب کند، احساس ناپایداری یا خالی کردن زانو است. این حالت به‌خصوص هنگام چرخش بدن، پایین آمدن از پله یا انجام حرکات ورزشی بیشتر احساس می‌شود. در برخی افراد نیز زانو خشک می‌شود یا دامنه حرکتی آن کاهش پیدا می‌کند. وجود این علائم به معنای قطعی بودن پارگی نیست و تشخیص باید با معاینه و بررسی پزشکی انجام شود.
شدت علائم می‌تواند به نوع آسیب و وجود صدمات همزمان بستگی داشته باشد. اگر پارگی ACL همراه با آسیب منیسک یا سایر ساختارهای زانو باشد، ممکن است درد، قفل شدن یا محدودیت حرکت بیشتر شود. به همین دلیل، صرفاً بر اساس میزان درد نمی‌توان شدت آسیب رباط را تعیین کرد. پزشک معمولاً سابقه آسیب، نحوه ایجاد آن، معاینه پایداری زانو و در صورت نیاز MRI را برای تکمیل ارزیابی در نظر می‌گیرد.
پارگی ACL در همه افراد الزاماً به جراحی منتهی نمی‌شود. تصمیم درمانی به عواملی مانند سن، سطح فعالیت، میزان ناپایداری زانو، نوع پارگی، آسیب‌های همراه و اهداف فرد بستگی دارد. فردی که فعالیت روزمره محدودی دارد و زانوی او در زندگی عادی پایدار است، ممکن است با برنامه توانبخشی و تقویت عضلات درمان غیرجراحی را دنبال کند. در مقابل، ناپایداری قابل توجه یا نیاز به فعالیت‌های چرخشی می‌تواند اهمیت بازسازی را بیشتر کند.
در مواردی که جراحی برای بیمار مناسب تشخیص داده شود، هدف اصلی بازسازی رباط آسیب‌دیده و ایجاد ثبات مناسب برای زانو است. راهنمای آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا بازسازی ACL را در مواردی که درمان جراحی ضرورت دارد، نسبت به ترمیم مستقیم رباط ترجیح می‌دهد؛ زیرا شواهد موجود خطر جراحی مجدد کمتری را برای بازسازی نشان می‌دهد. البته انتخاب روش نهایی باید بر اساس شرایط اختصاصی بیمار انجام شود.
پیش از تصمیم برای جراحی، پزشک معمولاً میزان تورم، دامنه حرکتی و قدرت عضلات اطراف زانو را نیز بررسی می‌کند. گاهی انجام تمرین‌های آماده‌سازی قبل از جراحی می‌تواند به بهتر شدن وضعیت حرکتی و عضلانی کمک کند. در آسیب‌های حاد، زمان‌بندی درمان نیز اهمیت دارد و راهنمای AAOS به افزایش خطر آسیب‌های منیسک و غضروف در صورت تأخیر طولانی اشاره کرده است؛ بنابراین زمان مناسب جراحی باید به‌صورت فردی تعیین شود.
آسیب‌های شدید زانو گاهی ممکن است همزمان با صدمات دیگری در اندام تحتانی رخ دهند؛ برای مثال در حوادث ورزشی یا تصادفات، احتمال آسیب استخوانی نیز وجود دارد. در صورت وجود شکستگی‌های جدی، روند درمان با آسیب رباطی متفاوت خواهد بود و ممکن است جراحی شکستگی لگن یا سایر اقدامات ارتوپدی نیز مطرح شود. تشخیص دقیق نوع آسیب و تعیین اولویت درمان باید توسط پزشک متخصص انجام شود.
| مرحله | چه کاری انجام می‌شود؟ | هدف |
|---|---|---|
| بررسی و آماده‌سازی | معاینه، بررسی تصاویر و آماده‌سازی بیمار برای جراحی | تعیین وضعیت زانو و برنامه‌ریزی عمل |
| آرتروسکوپی | ورود دوربین و ابزارهای جراحی از برش‌های کوچک | بررسی مفصل و آسیب رباط |
| آماده‌سازی گرافت | تهیه و آماده‌سازی تاندون مورد استفاده برای بازسازی | ایجاد رباط جایگزین |
| بازسازی ACL | قرار دادن گرافت در محل رباط آسیب‌دیده | بازگرداندن پایداری زانو |
| تثبیت گرافت | ثابت کردن گرافت با ابزارهای مخصوص | جلوگیری از جابه‌جایی گرافت |
| پایان جراحی | بستن برش‌ها و انتقال بیمار به بخش ریکاوری | شروع مرحله مراقبت و توانبخشی |
آرتروسکوپی روشی کم‌تهاجمی برای مشاهده و درمان داخل مفصل است که در جراحی ACL کاربرد گسترده‌ای دارد. جراح از طریق یک برش کوچک، دوربین باریکی را وارد مفصل می‌کند و تصاویر داخل زانو را روی نمایشگر مشاهده می‌کند. از طریق برش‌های کوچک دیگر نیز ابزارهای جراحی وارد می‌شوند. این روش به پزشک اجازه می‌دهد رباط، منیسک و سایر ساختارهای مفصل را با دقت بررسی و اقدامات موردنیاز را انجام دهد.
در جریان بازسازی، ابتدا ساختارهای داخل زانو بررسی می‌شوند و سپس گرافت انتخاب‌شده آماده می‌شود. برای قرار دادن گرافت در محل مناسب، تونل‌هایی در استخوان ران و ساق ایجاد می‌شود. گرافت از این مسیر عبور داده شده و با روش‌های مناسب ثابت می‌شود. نوع گرافت، شیوه تثبیت و جزئیات فنی جراحی ممکن است بر اساس شرایط بیمار و ترجیح جراح متفاوت باشد؛ به همین دلیل نسخه واحدی برای همه افراد وجود ندارد.
یکی از مزیت‌های آرتروسکوپی، استفاده از برش‌های کوچک‌تر نسبت به برخی روش‌های جراحی باز است. با این حال، کوچک بودن برش‌ها به معنای ساده بودن دوره نقاهت نیست و بیمار همچنان به مراقبت و توانبخشی منظم نیاز دارد. پس از جراحی معمولاً تورم و درد اولیه وجود دارد و برنامه حرکتی و فیزیوتراپی بر اساس وضعیت زانو تنظیم می‌شود. رعایت محدودیت‌های تعیین‌شده برای محافظت از گرافت اهمیت زیادی دارد.
مدت زمان جراحی ACL به عوامل مختلفی مانند روش انتخاب‌شده، نوع گرافت، آسیب‌های همراه و اقدامات موردنیاز داخل مفصل بستگی دارد. بر اساس اطلاعات بیمارستانی، جراحی ACL معمولاً حدود یک تا سه ساعت طول می‌کشد. این زمان شامل مراحل مختلف بررسی مفصل، آماده‌سازی گرافت، ایجاد مسیرهای استخوانی، تثبیت گرافت و بستن برش‌هاست. بنابراین طولانی‌تر یا کوتاه‌تر شدن جراحی به‌تنهایی نشانه وجود مشکل یا نتیجه بهتر نیست.
اگر آسیب‌های دیگری مانند پارگی منیسک همزمان وجود داشته باشد، ممکن است اقدامات درمانی بیشتری در همان جلسه انجام شود و مدت حضور بیمار در اتاق عمل افزایش پیدا کند. از طرف دیگر، شرایط جسمی فرد و روند آماده‌سازی قبل از جراحی نیز می‌تواند بر زمان کلی فرایند اثر بگذارد. معمولاً بیمار قبل از جراحی توسط جراح و متخصص بیهوشی ارزیابی می‌شود تا برنامه درمانی و بیهوشی متناسب با شرایط او مشخص شود.
پس از پایان جراحی، بیمار مستقیماً وارد مرحله مراقبت پس از بیهوشی می‌شود. بسیاری از بازسازی‌های ACL به‌صورت جراحی روزانه انجام می‌شوند و بیمار در صورت پایدار بودن شرایط می‌تواند همان روز مرخص شود. پیش از ترخیص، معمولاً وضعیت درد، توانایی حرکت، استفاده از عصا و تمرین‌های اولیه بررسی می‌شود. برنامه دقیق بازگشت به فعالیت نیز توسط تیم درمان مشخص خواهد شد و برای همه بیماران یکسان نیست.
نوع بیهوشی در جراحی ACL با توجه به شرایط بیمار، نظر متخصص بیهوشی و نوع برنامه جراحی تعیین می‌شود. بیهوشی عمومی یکی از گزینه‌های رایج است که طی آن بیمار در طول جراحی خواب است. در برخی مراکز و برای بعضی بیماران، بی‌حسی نخاعی نیز می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد. هدف انتخاب روش بیهوشی، ایجاد شرایط ایمن و مناسب برای انجام جراحی و کنترل درد حین و پس از عمل است.
در برخی موارد، علاوه بر بیهوشی اصلی، ممکن است بلوک عصبی برای کنترل درد پس از جراحی پیشنهاد شود. این روش با بی‌حس کردن برخی اعصاب مرتبط با ناحیه جراحی می‌تواند در کاهش درد اولیه مؤثر باشد. انتخاب آن به شرایط فرد و ارزیابی متخصص بیهوشی بستگی دارد. بیمار باید پیش از جراحی درباره داروهای مصرفی، بیماری‌های زمینه‌ای، سابقه واکنش به بیهوشی و هر مسئله پزشکی مهم، اطلاعات کامل را در اختیار تیم درمان قرار دهد.
پس از جراحی، بیمار تا زمانی که سطح هوشیاری و وضعیت عمومی او مناسب شود، در بخش ریکاوری تحت نظر قرار می‌گیرد. ممکن است در این مرحله داروهای ضد درد یا اقدامات دیگری برای کنترل ناراحتی و تورم دریافت شود. اگر قرار باشد بیمار همان روز مرخص شود، معمولاً باید شرایط عمومی پایدار داشته باشد و برای رفتن به منزل همراه مناسبی در دسترس باشد. دستورهای مربوط به مراقبت‌های اولیه نیز پیش از ترخیص ارائه می‌شود.
بعد از جراحی ACL، موفقیت درمان فقط به مهارت جراح و نحوه انجام جراحی وابسته نیست. مراقبت از زانو، کنترل تورم، شروع مناسب تمرین‌ها و پیشرفت تدریجی فعالیت‌ها نیز اهمیت زیادی دارند. تجربه بسیاری از بیماران نشان می‌دهد که دوران نقاهت ممکن است در روزهای ابتدایی کمی دشوار باشد، اما با رعایت برنامه درمانی و همکاری منظم با پزشک و فیزیوتراپیست، حرکت و قدرت زانو به‌تدریج بهتر می‌شود. برنامه بازتوانی باید متناسب با شرایط هر فرد تنظیم شود.
مانند هر جراحی دیگری، عمل رباط صلیبی نیز می‌تواند با عوارضی همراه باشد، هرچند بسیاری از بیماران بدون مشکل جدی دوران نقاهت را پشت سر می‌گذارند. عفونت محل جراحی، خونریزی، ایجاد لخته خون، آسیب عصبی یا عروقی و مشکلات مربوط به حرکت زانو از عوارض احتمالی هستند. همچنین ممکن است بیمار برای مدتی درد، خشکی یا تورم داشته باشد. شدت و احتمال هر عارضه به شرایط فرد و نوع جراحی بستگی دارد.
یکی از مشکلاتی که ممکن است پس از جراحی مشاهده شود، باقی ماندن محدودیت حرکتی یا احساس ناپایداری در زانو است. در برخی بیماران نیز محل برداشت گرافت می‌تواند برای مدتی دردناک یا حساس باشد. اگر گرافت دوباره آسیب ببیند، احتمال نیاز به جراحی مجدد وجود دارد. رعایت محدودیت‌های حرکتی، انجام تمرین‌های تجویزشده و افزایش تدریجی فشار روی زانو می‌تواند در روند بهبودی اهمیت زیادی داشته باشد و نباید بدون نظر متخصص تغییر کند.
در صورتی که بیمار پس از جراحی دچار افزایش واضح درد یا تورم، قرمزی و گرمی محل جراحی، ترشح از زخم، تب، درد و تورم ساق یا مشکلات تنفسی شود، باید موضوع را جدی بگیرد. این علائم می‌توانند با عفونت یا لخته خون ارتباط داشته باشند و نیازمند ارزیابی پزشکی هستند. درد قفسه سینه یا تنگی نفس ناگهانی نیز از علائمی است که نیاز به رسیدگی فوری پزشکی دارد.
درد بعد از جراحی ACL معمولاً در روزهای ابتدایی بیشتر است و به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند. شدت درد در افراد مختلف تفاوت دارد و عواملی مانند روش جراحی، آسیب‌های همراه، محل برداشت گرافت و آستانه تحمل فرد می‌توانند روی تجربه بیمار اثر بگذارند. تورم نیز در هفته اول شایع است و ممکن است هنگام حرکت یا انجام تمرین‌های اولیه بیشتر احساس شود. کنترل مناسب درد، شروع حرکت و توانبخشی را آسان‌تر می‌کند.
برای کنترل درد معمولاً داروهای تجویزشده توسط پزشک، استراحت نسبی، بالا نگه داشتن پا و استفاده صحیح از کمپرس سرد مورد توجه قرار می‌گیرد. منابع بیمارستانی توصیه می‌کنند کمپرس سرد به شکل محافظت‌شده و برای مدت محدود استفاده شود تا به پوست آسیب نرسد. اگر هنگام استفاده از سرما بی‌حسی یا کاهش حس ایجاد شد، باید آن را متوقف کرد. مصرف دارو نیز باید دقیقاً طبق دستور پزشک انجام شود.
گاهی بیماران تصور می‌کنند هرچه درد کمتری داشته باشند، می‌توانند سریع‌تر فعالیت خود را افزایش دهند؛ اما کاهش درد به‌تنهایی معیار آماده بودن زانو نیست. بافت بازسازی‌شده و عضلات اطراف مفصل برای بازیابی قدرت و کنترل حرکتی به زمان نیاز دارند. به همین دلیل بهتر است فعالیت‌ها بر اساس برنامه توانبخشی افزایش پیدا کنند. درد شدید، رو به افزایش یا غیرمعمول نیز باید با تیم درمان مطرح شود، به‌خصوص اگر همراه با تورم یا علائم دیگری باشد.
هزینه جابه‌جایی بیمار پس از جراحی به عواملی مانند مسافت، نوع آمبولانس، تجهیزات مورد نیاز، وضعیت بیمار و مدت زمان خدمات بستگی دارد. بنابراین پیش از هماهنگی برای انتقال، بهتر است درباره تعرفه آمبولانس خصوصی اطلاعات کافی دریافت شود تا خانواده بیمار بتواند با توجه به شرایط پزشکی و نیازهای او، خدمات مناسب را انتخاب کند. این موضوع به‌خصوص برای بیمارانی که به انتقال‌های متعدد برای فیزیوتراپی نیاز دارند، اهمیت بیشتری دارد.
مراقبت صحیح در روزهای نخست می‌تواند به کاهش تورم، کنترل درد و شروع ایمن حرکت کمک کند. استفاده از عصا در صورت تجویز، رعایت دستور مربوط به وزن‌گذاری، مراقبت از محل زخم و انجام تمرین‌های اولیه از اقدامات مهم هستند. بیمار نباید صرفاً بر اساس احساس بهتر شدن، استفاده از عصا یا بریس را زودتر از زمان توصیه‌شده کنار بگذارد. برنامه دقیق برای هر فرد با توجه به نوع جراحی متفاوت است.
در دوره نقاهت، پرهیز از حرکات ناگهانی چرخشی اهمیت دارد. پیچاندن زانو، تغییر مسیر سریع یا انجام حرکات سنگین بدون اجازه متخصص می‌تواند فشار نامناسبی به بافت در حال ترمیم وارد کند. همچنین بیمار باید محل زخم را طبق دستور مرکز درمانی مراقبت کند و تا زمانی که اجازه داده نشده، آن را در معرض آب یا رطوبت قرار ندهد. مراجعه‌های پیگیری نیز برای بررسی روند بهبود و تنظیم برنامه درمان ضروری هستند.
بعد از عمل رباط صلیبی، اگر بیمار برای مراجعه به مرکز درمانی، انجام جلسات فیزیوتراپی یا بازگشت به منزل نیاز به جابه‌جایی داشته باشد، انتقال ایمن اهمیت زیادی پیدا می‌کند. در چنین شرایطی استفاده از آمبولانس خصوصی در تهران می‌تواند برای بیمارانی که راه رفتن برایشان دشوار است یا به مراقبت حین انتقال نیاز دارند، گزینه مناسبی باشد. نوع وسیله نقلیه و تجهیزات مورد نیاز نیز باید متناسب با وضعیت جسمی بیمار انتخاب شود.
اگر بیمار برای جابه‌جایی نیاز به کمک داشته باشد، همراه داشتن فردی مطمئن در روزهای ابتدایی می‌تواند کارهای روزمره را آسان‌تر کند. برای بیمارانی که پس از جراحی نیاز به انتقال ایمن دارند، استفاده از خدمات آمبولانس بیماران اعصاب و روان به شرایط اختصاصی و نوع بیمار وابسته است و باید بر اساس نیاز واقعی بیمار انتخاب شود؛ خدمات انتقال پزشکی نیز باید توسط تیم آموزش‌دیده و متناسب با وضعیت فرد انجام گیرد.
فیزیوتراپی معمولاً از مراحل ابتدایی پس از جراحی آغاز می‌شود و هدف آن فقط افزایش قدرت عضلات نیست. بازگرداندن دامنه حرکتی، کاهش تورم، فعال کردن عضله چهارسر ران، بهبود الگوی راه رفتن و افزایش تدریجی کنترل عصبی‌عضلانی نیز بخش‌هایی از توانبخشی هستند. شواهد موجود نشان می‌دهد قدرت عضله چهارسر با عملکرد بهتر زانو و بازگشت موفق‌تر به فعالیت‌های روزمره و ورزشی ارتباط دارد.
در هفته‌های ابتدایی، تمرین‌ها معمولاً ساده‌تر هستند و بر کنترل تورم، صاف کردن زانو، فعال‌سازی عضلات و بازیابی حرکت تمرکز دارند. سپس با بهتر شدن شرایط، تمرین‌های قدرتی، تعادلی و عملکردی به برنامه اضافه می‌شوند. اگر بیمار همزمان دچار آسیب منیسک یا ساختار دیگری شده باشد، سرعت پیشرفت ممکن است متفاوت باشد. بنابراین نباید برنامه فیزیوتراپی فرد دیگری را بدون تأیید متخصص برای خود اجرا کرد.
هدف فیزیوتراپی این نیست که بیمار صرفاً در سریع‌ترین زمان ممکن تمرین‌های سنگین انجام دهد. پیشرفت باید مرحله‌به‌مرحله باشد و پاسخ زانو به تمرین‌ها بررسی شود. افزایش شدید تورم یا درد بعد از تمرین می‌تواند نشانه نیاز به اصلاح برنامه باشد. در برخی بیماران، درمانگر بر اساس قدرت عضلات و کیفیت حرکت، تمرین‌ها را تغییر می‌دهد. این روند تدریجی برای محافظت از زانو و ایجاد آمادگی مناسب برای مراحل بعدی اهمیت دارد.
زمان بازگشت به ورزش پس از بازسازی ACL برای همه افراد یکسان نیست و نمی‌توان تنها بر اساس تعداد ماه‌های گذشته تصمیم گرفت. بعضی افراد می‌توانند فعالیت‌های روزمره را طی چند ماه از سر بگیرند، اما بازگشت به ورزش‌های دارای دویدن، پرش و تغییر مسیر معمولاً به زمان بیشتری نیاز دارد. منابع NHS اشاره می‌کنند که بازگشت کامل به ورزش ممکن است تا حدود یک سال طول بکشد.
پیش از بازگشت به ورزش، عواملی مانند دامنه حرکتی زانو، قدرت عضلات، کنترل عصبی‌عضلانی و توانایی انجام حرکات عملکردی اهمیت دارند. راهنمای AAOS نیز ارزیابی عملکردی مانند آزمون پرش را به‌عنوان یکی از عوامل قابل استفاده برای تصمیم‌گیری درباره بازگشت به ورزش مطرح می‌کند. بنابراین صرف رسیدن به یک تاریخ مشخص پس از جراحی به معنای آماده بودن زانو برای فعالیت ورزشی شدید نیست.
بازگشت به ورزش معمولاً مرحله‌ای انجام می‌شود و ممکن است ابتدا با فعالیت‌های سبک‌تر شروع شود و سپس دویدن، تمرین‌های تغییر جهت و حرکات اختصاصی رشته ورزشی اضافه شوند. ورزشکار باید توانایی کنترل زانو را در شرایط مختلف به دست آورده باشد. اگر هدف فرد بازگشت به ورزش‌های پرفشار باشد، ارزیابی دقیق توسط جراح و فیزیوتراپیست اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. عجله در این مرحله می‌تواند روند بازتوانی را مختل کند.
بعد از جراحی، مقداری درد، تورم و محدودیت حرکت می‌تواند طبیعی باشد؛ اما تغییر ناگهانی یا تشدید قابل توجه این علائم نیازمند توجه است. افزایش قرمزی و گرمی زانو، ترشح از محل زخم، تب، درد شدید یا رو به افزایش و تورم غیرعادی می‌توانند از نشانه‌هایی باشند که باید توسط پزشک بررسی شوند. همچنین بی‌حسی جدید، گزگز یا تغییر رنگ پا از علائمی است که نباید نادیده گرفته شود.
درد و تورم ساق پا نیز اهمیت ویژه‌ای دارد، به‌خصوص اگر جدید باشد یا به‌تدریج بیشتر شود. در چنین شرایطی بیمار باید برای بررسی احتمال مشکلات عروقی با پزشک یا مرکز درمانی تماس بگیرد. اگر درد و تورم پا همراه با تنگی نفس یا درد قفسه سینه ایجاد شود، وضعیت می‌تواند اورژانسی باشد و بیمار باید فوراً درخواست کمک پزشکی کند. این علائم را نباید صرفاً به دوره طبیعی نقاهت نسبت داد.
در شرایطی که بیمار به دلیل عارضه یا محدودیت حرکتی نیازمند انتقال پزشکی باشد، انتخاب وسیله انتقال باید با توجه به وضعیت عمومی، سطح هوشیاری و نیازهای مراقبتی انجام شود. برای نمونه، در مواردی که بیمار همزمان آسیب جدی دیگری داشته باشد، هماهنگی برای انتقال ایمن اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در چنین موقعیت‌هایی موضوعاتی مانند جراحی ستون فقرات یا تعویض مفصل زانو نیز ممکن است در سابقه درمانی فرد وجود داشته باشند و باید هنگام انتقال به تیم پزشکی اطلاع داده شوند.
عمل رباط صلیبی معمولاً به روش آرتروسکوپی انجام می‌شود. جراح ابتدا داخل مفصل زانو را بررسی کرده و سپس رباط آسیب‌دیده را با استفاده از یک گرافت مناسب بازسازی می‌کند. گرافت می‌تواند از تاندون‌های خود بیمار یا در شرایط خاص از منابع دیگر تهیه شود و پس از قرار گرفتن در محل مناسب، با ابزارهای مخصوص ثابت می‌شود.
خیر، همه پارگی‌های رباط صلیبی الزاماً نیازمند جراحی نیستند. تصمیم‌گیری به عواملی مانند میزان ناپایداری زانو، سطح فعالیت فرد، آسیب‌های همراه و اهداف بیمار بستگی دارد. برخی افراد ممکن است با فیزیوتراپی و تقویت عضلات وضعیت مناسبی پیدا کنند، اما در مواردی که ناپایداری قابل توجه وجود دارد یا فرد قصد بازگشت به فعالیت‌های ورزشی سنگین دارد، بازسازی ACL ممکن است توصیه شود.
مدت زمان عمل رباط صلیبی به نوع آسیب، روش جراحی و وجود آسیب‌های همراه در زانو بستگی دارد. جراحی بازسازی ACL معمولاً با روش آرتروسکوپی انجام می‌شود و ممکن است حدود یک تا سه ساعت طول بکشد. اگر آسیب‌های دیگری مانند پارگی مینیسک نیز وجود داشته باشد و همزمان درمان شوند، مدت جراحی می‌تواند تغییر کند.
درد، تورم و احساس ناراحتی در روزهای ابتدایی پس از عمل رباط صلیبی طبیعی است و معمولاً با داروهای تجویزشده، استفاده از کمپرس سرد، بالا نگه داشتن پا و رعایت توصیه‌های پزشک کنترل می‌شود. شدت و مدت درد در افراد مختلف متفاوت است و معمولاً با گذشت زمان کاهش پیدا می‌کند. افزایش ناگهانی یا شدید درد نیازمند بررسی پزشکی است.
فیزیوتراپی معمولاً در مراحل اولیه پس از عمل آغاز می‌شود، اما زمان و برنامه دقیق آن باید بر اساس نظر جراح و وضعیت زانو تعیین شود. در ابتدا تمرکز توانبخشی می‌تواند بر کنترل درد و تورم، بازیابی دامنه حرکتی، فعال‌سازی عضلات و بهبود الگوی راه رفتن باشد. با پیشرفت روند بهبودی، تمرین‌های تقویت عضلات و تمرین‌های عملکردی به برنامه اضافه می‌شوند.
بازگشت به ورزش بعد از عمل رباط صلیبی به روند ترمیم گرافت، قدرت عضلات، دامنه حرکتی، کنترل زانو و نتایج ارزیابی‌های عملکردی بستگی دارد و برای همه افراد زمان یکسانی ندارد. بازگشت زودهنگام به ورزش‌های چرخشی و پرفشار می‌تواند خطر آسیب مجدد را افزایش دهد. بازگشت به ورزش باید مرحله‌به‌مرحله و پس از رسیدن به معیارهای مناسب توانبخشی و تأیید پزشک و فیزیوتراپیست انجام شود.
