اندوکاردیت عفونی نوعی عفونت جدی در پوشش داخلی قلب و بهویژه دریچههای قلبی است که معمولاً در اثر ورود باکتریها یا بهندرت قارچها به جریان خون ایجاد میشود. این میکروبها میتوانند روی بخشهای آسیبدیده قلب یا دریچههای غیرطبیعی مستقر شوند و بهتدریج التهاب ایجاد کنند. شدت بیماری به نوع عامل عفونی، وضعیت قلب و سرعت شروع درمان بستگی دارد و تشخیص بهموقع نقش مهمی در پیشگیری از عوارض دارد.
در بیماری اندوکاردیت معمولاً ابتدا میکروب از نقطهای خارج از قلب وارد خون میشود و سپس با جریان خون به سمت قلب حرکت میکند. در افرادی که دریچه قلب آسیبدیده، بیماری قلبی زمینهای یا دریچه مصنوعی دارند، احتمال چسبیدن میکروب به سطح قلب بیشتر است. البته وجود یک عامل خطر به معنای ابتلای قطعی نیست و بسیاری از عفونتهای ساده هیچگاه به اندوکاردیت منجر نمیشوند.
علائم اندوکاردیت ممکن است در ابتدا بسیار شبیه یک عفونت معمولی یا بیماری ویروسی باشد و به همین دلیل گاهی تشخیص آن به تأخیر میافتد. تب، خستگی، ضعف، تعریق شبانه، کاهش اشتها و احساس ناخوشی از نشانههای احتمالی هستند. اگر این علائم طولانی شوند یا فرد دارای بیماری قلبی باشد، مراجعه به پزشک اهمیت بیشتری پیدا میکند تا علت اصلی علائم با آزمایشهای لازم مشخص شود.
علائم اولیه اندوکاردیت در همه افراد یکسان نیست و ممکن است با شدت متفاوتی ظاهر شود. تب یکی از شایعترین نشانههاست و معمولاً همراه با احساس خستگی، ضعف، لرز یا تعریق ایجاد میشود. برخی افراد ممکن است کاهش وزن بدون دلیل مشخص، بیاشتهایی یا درد عضلانی و مفصلی را نیز تجربه کنند. شدت علائم به نوع میکروب و سرعت پیشرفت عفونت بستگی دارد و نباید تنها بر اساس نشانهها تشخیص داده شود.
در بیماری اندوکاردیت گاهی نشانههایی مانند تپش قلب، تنگی نفس یا کاهش توانایی انجام فعالیتهای روزمره نیز مشاهده میشود. این علائم میتوانند زمانی ایجاد شوند که عفونت روی عملکرد دریچه قلب تأثیر گذاشته باشد. البته چنین نشانههایی اختصاصی نیستند و ممکن است در بیماریهای مختلف قلبی یا عفونی دیده شوند. بنابراین پزشک معمولاً مجموعهای از علائم، سابقه پزشکی و نتایج آزمایشها را برای تشخیص بررسی میکند.
در بعضی موارد، علائم اولیه بهقدری خفیف هستند که فرد آنها را جدی نمیگیرد. ادامهدار شدن تب، خستگی غیرعادی یا ایجاد تنگی نفس بدون علت مشخص، بهخصوص در افراد دارای مشکلات قلبی، نیازمند ارزیابی پزشکی است. تشخیص زودهنگام میتواند فرصت مناسبی برای شروع درمان ایجاد کند و احتمال آسیب به دریچهها یا انتشار عفونت به سایر اندامها را کاهش دهد. خوددرمانی با آنتیبیوتیک نیز توصیه نمیشود.
تب طولانیمدت یکی از نشانههایی است که در بررسی احتمال اندوکاردیت اهمیت دارد، بهخصوص اگر علت مشخصی برای آن پیدا نشود. تب ممکن است مداوم باشد یا بهصورت دورهای بالا و پایین شود و همراه با لرز و تعریق شبانه دیده شود. البته هر تب طولانی به معنای اندوکاردیت نیست و عفونتهای مختلف، بیماریهای التهابی و برخی شرایط دیگر نیز میتوانند چنین علامتی ایجاد کنند.
در بیماری اندوکاردیت وجود تب پایدار همراه با علائمی مانند ضعف، کاهش اشتها، کاهش وزن، تنگی نفس یا دردهای عضلانی میتواند پزشک را به بررسی دقیقتر قلب و جریان خون هدایت کند. سابقه بیماری دریچهای، وجود دریچه مصنوعی یا برخی اقدامات پزشکی اخیر نیز هنگام ارزیابی اهمیت دارد. پزشک ممکن است برای یافتن عامل عفونت، کشت خون و بررسیهای تصویربرداری قلب را درخواست کند.
نکته مهم این است که مصرف خودسرانه داروهای ضدتب یا آنتیبیوتیک نباید باعث پنهان شدن علت اصلی تب شود. آنتیبیوتیک نامناسب ممکن است نتیجه کشت خون را تغییر دهد و شناسایی عامل عفونت را دشوارتر کند. اگر تب برای مدت طولانی ادامه پیدا کند یا همراه با ضعف شدید، تنگی نفس و علائم غیرعادی باشد، مراجعه به پزشک ضروری است تا علت آن بهصورت اصولی بررسی شود.
اندوکاردیت زمانی ایجاد میشود که یک عامل عفونی وارد جریان خون شده و خود را به پوشش داخلی قلب یا دریچههای آن متصل کند. باکتریها شایعترین عوامل ایجادکننده این عفونت هستند، اما در شرایط خاص قارچها نیز میتوانند عامل بیماری باشند. آسیب قبلی دریچه قلب، وجود دریچه مصنوعی و برخی بیماریهای قلبی میتوانند زمینه مناسبی برای چسبیدن میکروبها فراهم کنند.
در بیماری اندوکاردیت معمولاً یک زنجیره اتفاقات رخ میدهد؛ ابتدا میکروب وارد خون میشود، سپس در جریان خون حرکت میکند و در صورت وجود شرایط مناسب روی سطح داخلی قلب مستقر میشود. تشکیل تودههای عفونی روی دریچه ممکن است عملکرد طبیعی آن را مختل کند. اگر عفونت کنترل نشود، احتمال آسیب دریچه، انتشار قطعات عفونی به اندامهای دیگر و ایجاد مشکلات جدیتر افزایش پیدا میکند.
منبع ورود میکروب به خون همیشه یکسان نیست. عفونتهای پوستی، مشکلات دهان و دندان، برخی اقدامات پزشکی و عفونتهای دیگر میتوانند در شرایط خاص باعث ورود باکتری به جریان خون شوند. با این حال، وجود باکتری در خون الزاماً به معنای ابتلا به اندوکاردیت نیست. وضعیت سیستم ایمنی، سلامت قلب و نوع میکروب نیز در ایجاد بیماری نقش دارند و باید در ارزیابی پزشک در نظر گرفته شوند.
باکتری برای رسیدن به قلب معمولاً مستقیماً از طریق یک زخم یا عفونت به قلب وارد نمیشود، بلکه ابتدا وارد جریان خون میشود. سپس خون این میکروبها را در سراسر بدن گردش میدهد و ممکن است برخی از آنها به بخشهایی از قلب، بهویژه دریچههای آسیبدیده، متصل شوند. به همین دلیل سلامت دریچهها و وجود بیماریهای زمینهای قلبی در بررسی عوامل خطر اهمیت دارد.
در بیماری اندوکاردیت یکی از مسیرهای احتمالی ورود باکتری به خون میتواند عفونت یا التهاب دهان و دندان باشد. همچنین عفونتهای پوستی، برخی عفونتهای دستگاه ادراری یا تنفسی و استفاده از وسایل داخل عروقی در شرایط خاص میتوانند باعث ورود میکروب به خون شوند. با این حال، بسیاری از ورودهای کوتاهمدت باکتری به خون توسط سیستم ایمنی کنترل میشوند و هرگز به عفونت قلبی تبدیل نمیشوند.
پیشگیری از عفونتهای قابل کنترل، رعایت بهداشت دهان و دندان و درمان مناسب عفونتهای پوستی یا سایر عفونتها میتواند اهمیت داشته باشد. در افرادی که خطر بالاتری دارند، پزشک ممکن است اقدامات پیشگیرانه مشخصی را توصیه کند. همچنین اگر فرد پس از یک عفونت یا اقدام پزشکی دچار تب طولانی، لرز، ضعف شدید یا تنگی نفس شود، بهتر است این علائم را نادیده نگیرد و برای بررسی علت آن اقدام کند.
دریچههای قلب نقش مهمی در هدایت یکطرفه جریان خون بین حفرههای قلب و عروق بزرگ دارند. زمانی که عفونت به سطح دریچهها متصل میشود، التهاب و تشکیل تودههای عفونی میتواند حرکت طبیعی دریچه را مختل کند. این وضعیت ممکن است باعث نشت خون از دریچه یا در مواردی اختلال در باز شدن آن شود. شدت آسیب به نوع میکروب، محل عفونت و سرعت شروع درمان بستگی دارد.
در بیماری اندوکاردیت آسیب دریچهای یکی از مهمترین نگرانیهای پزشکان است، زیرا ادامه عفونت میتواند ساختار دریچه را تخریب کند. در چنین شرایطی ممکن است علائمی مانند تنگی نفس، خستگی زودرس، تورم اندامها یا کاهش تحمل فعالیت ایجاد شود. این نشانهها همیشه به معنای آسیب دریچه نیستند، اما در فرد مبتلا به عفونت قلبی باید با دقت بررسی شوند تا درمان مناسب در زمان مناسب انجام شود.
گاهی درمان دارویی میتواند عفونت را کنترل کند و از پیشرفت آسیب جلوگیری نماید، اما در برخی بیماران آسیب دریچهای شدید است و نیاز به مداخله تخصصی ایجاد میشود. پزشک بر اساس نتیجه کشت خون، اکوکاردیوگرافی، وضعیت عمومی بیمار و میزان آسیب قلب تصمیم میگیرد. بنابراین تشخیص دقیق تنها با بررسی علائم امکانپذیر نیست و ارزیابی تخصصی قلب اهمیت زیادی دارد.
وجود دریچه مصنوعی قلب یکی از شرایطی است که میتواند خطر ابتلا به اندوکاردیت را افزایش دهد. سطح و ساختار دریچه مصنوعی با دریچه طبیعی تفاوت دارد و در صورت ورود میکروب به جریان خون، شرایط برای ایجاد عفونت ممکن است فراهم شود. این نوع عفونت اهمیت ویژهای دارد، زیرا میتواند عملکرد دریچه را تحت تأثیر قرار دهد و در صورت پیشرفت، درمان پیچیدهتری نسبت به برخی موارد دیگر نیاز داشته باشد.
در بیماری اندوکاردیت در فردی که دریچه مصنوعی دارد، علائمی مانند تب مداوم، لرز، ضعف غیرمعمول، تنگی نفس یا کاهش توانایی انجام فعالیت نباید نادیده گرفته شوند. این نشانهها اختصاصی نیستند، اما با توجه به سابقه دریچه مصنوعی، پزشک معمولاً بررسی دقیقتری انجام میدهد. کشت خون و تصویربرداری قلب از جمله روشهایی هستند که میتوانند به شناسایی عفونت و ارزیابی وضعیت دریچه کمک کنند.
افراد دارای دریچه مصنوعی باید توصیههای پزشک خود را درباره مراقبتهای پیشگیرانه و مراجعه در صورت بروز علائم عفونی جدی دنبال کنند. اگر فردی پس از یک عفونت، اقدام پزشکی یا مشکل دیگری دچار تب پایدار شود، بهتر است سابقه دریچه مصنوعی خود را به پزشک اطلاع دهد. در شرایطی که نیاز به انتقال سریع بیمار به مرکز درمانی وجود دارد، استفاده از بهترین آمبولانس خصوصی تهران میتواند برای انتقال ایمن و مجهز بیمار مورد توجه قرار گیرد.
اندوکاردیت میتواند بیماری جدی و حتی تهدیدکننده زندگی باشد، اما میزان خطر آن به زمان تشخیص، نوع میکروب، وضعیت دریچههای قلب و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد. اگر عفونت سریع شناسایی و درمان شود، احتمال کنترل بیماری و جلوگیری از آسیبهای بیشتر افزایش پیدا میکند. در مقابل، تأخیر در درمان ممکن است باعث تخریب دریچه، انتشار عفونت به اندامهای دیگر و ایجاد مشکلات قلبی یا عصبی شود.
بیماری اندوکاردیت در برخی افراد با علائم نسبتاً خفیف شروع میشود و بهتدریج پیشرفت میکند، در حالی که نوع حاد آن ممکن است طی مدت کوتاهی وضعیت بیمار را بهشدت تحت تأثیر قرار دهد. وجود تب پایدار، لرز، ضعف شدید، تنگی نفس، درد قفسه سینه یا تغییر ناگهانی وضعیت عمومی نیازمند توجه پزشکی است. شدت علائم بهتنهایی نمیتواند میزان خطر بیماری را مشخص کند.
افرادی که سابقه بیماری دریچهای، جراحی قلب، دریچه مصنوعی یا برخی مشکلات زمینهای دارند، ممکن است نیازمند بررسی دقیقتری باشند. با این حال، نباید تصور کرد که هر فرد مبتلا حتماً با عوارض شدید روبهرو خواهد شد. تشخیص سریع، انتخاب درمان مناسب و پیگیری منظم میتواند نقش مهمی در نتیجه درمان داشته باشد. بنابراین، مشاهده علائم مشکوک نباید باعث ترس شود، بلکه باید انگیزهای برای ارزیابی تخصصی باشد.
عوارض اندوکاردیت معمولاً زمانی ایجاد میشوند که عفونت بهموقع کنترل نشود یا آسیب قابل توجهی به ساختارهای قلب وارد کند. تخریب دریچه، نارسایی قلبی، تشکیل لختههای عفونی و انتشار عفونت به سایر اندامها از مهمترین مشکلات احتمالی هستند. برخی عوارض ممکن است ناگهانی ظاهر شوند و برخی دیگر بهتدریج ایجاد شوند. به همین دلیل، پیگیری پزشکی و انجام آزمایشهای توصیهشده در طول درمان اهمیت زیادی دارد.
در بیماری اندوکاردیت ممکن است تودههای عفونی کوچکی روی دریچه تشکیل شوند که در صورت جدا شدن، همراه جریان خون حرکت کنند و به اندامهای دیگر برسند. این اتفاق میتواند در شرایطی موجب مشکلات عصبی، کلیوی، ریوی یا سایر عوارض شود. البته همه بیماران چنین مشکلی پیدا نمیکنند و احتمال آن به محل عفونت، عامل بیماریزا و وضعیت دریچهها بستگی دارد. درمان زودهنگام خطر را کاهش میدهد.
آسیب دریچهای نیز یکی از عوارض مهم این بیماری محسوب میشود و در صورت شدید بودن میتواند جریان طبیعی خون را مختل کند. بیمار ممکن است دچار تنگی نفس، خستگی، کاهش تحمل فعالیت یا تورم اندامها شود. در برخی موارد، درمان دارویی برای کنترل عفونت کافی نیست و مداخلات تخصصی قلبی ضرورت پیدا میکند. تصمیمگیری درباره روش درمان بر اساس وضعیت هر بیمار و نتایج بررسیهای پزشکی انجام میشود.
ارتباط اندوکاردیت با سکته مغزی بیشتر به دلیل احتمال جدا شدن قطعات عفونی از سطح دریچه و حرکت آنها در جریان خون ایجاد میشود. اگر این قطعات به عروق مغز برسند، ممکن است جریان خون بخشی از مغز را مختل کنند. البته این عارضه در همه بیماران اتفاق نمیافتد و احتمال آن به نوع میکروب، محل درگیری قلب و شرایط بالینی فرد بستگی دارد.
در بیماری اندوکاردیت بروز ناگهانی ضعف یا بیحسی در یک سمت بدن، اختلال در صحبت کردن، افتادگی صورت، اختلال دید یا کاهش سطح هوشیاری میتواند نشانه یک مشکل عصبی جدی باشد. چنین علائمی نیازمند اقدام فوری پزشکی هستند و نباید منتظر برطرف شدن خودبهخودی آنها ماند. تشخیص و درمان سریع مشکلات مغزی میتواند در کاهش آسیبهای احتمالی نقش مهمی داشته باشد و زمان در این شرایط اهمیت زیادی دارد.
کنترل عفونت قلبی یکی از بخشهای مهم پیشگیری از عوارض ناشی از انتشار قطعات عفونی است. پزشک ممکن است بر اساس شرایط بیمار، کشت خون، تصویربرداری قلب و بررسیهای عصبی را درخواست کند. اگر فردی علائم ناگهانی عصبی پیدا کند، انتقال سریع او به مرکز درمانی ضروری است. در چنین شرایطی، استفاده از آمبولانس خصوصی جنوب تهران در صورت دسترسی میتواند انتقال بیمار را با نظارت و تجهیزات مناسبتر همراه کند.
تشخیص اندوکاردیت تنها بر اساس یک علامت یا یک آزمایش انجام نمیشود و معمولاً مجموعهای از اطلاعات پزشکی، معاینه، آزمایش خون و تصویربرداری مورد بررسی قرار میگیرد. پزشک ابتدا درباره مدت تب، علائم همراه، سابقه بیماری قلبی، وجود دریچه مصنوعی و عفونتهای اخیر سؤال میکند. سپس بر اساس یافتههای اولیه، آزمایشهای تکمیلی برای مشخص شدن عامل عفونت و میزان درگیری قلب درخواست میشوند.
در بیماری اندوکاردیت کشت خون اهمیت ویژهای دارد، زیرا میتواند به شناسایی میکروب عامل عفونت و انتخاب درمان مناسب کمک کند. معمولاً نمونههای خون در زمانهای مشخص و با رعایت اصول لازم گرفته میشوند. علاوه بر آن، آزمایشهای دیگری مانند شمارش سلولهای خونی و بررسی شاخصهای التهاب ممکن است برای ارزیابی وضعیت عمومی بیمار مورد استفاده قرار گیرند. نتیجه هیچ آزمایشی نباید بدون تفسیر پزشک بررسی شود.
تصویربرداری قلب نیز بخش مهمی از فرآیند تشخیص است و میتواند وجود تودههای عفونی، آسیب دریچهای یا برخی تغییرات ساختاری را نشان دهد. در بعضی بیماران اکوکاردیوگرافی از راه قفسه سینه کافی است، اما گاهی بررسی دقیقتر با روشهای تخصصیتر انجام میشود. ترکیب نتایج آزمایش خون، تصویربرداری، علائم و سابقه بیمار به پزشک کمک میکند احتمال بیماری را بهتر ارزیابی کرده و تصمیم درمانی مناسب بگیرد.
اکوکاردیوگرافی یکی از مهمترین روشهای تصویربرداری برای بررسی ساختار و عملکرد قلب در افراد مشکوک به اندوکاردیت است. این روش با استفاده از امواج صوتی، تصویر متحرکی از حفرههای قلب، دریچهها و جریان خون ایجاد میکند. پزشک میتواند با توجه به تصاویر، تغییرات احتمالی دریچهها یا تودههای مشکوک را بررسی کند. انتخاب نوع اکو به شرایط بیمار و میزان اطلاعات مورد نیاز بستگی دارد.
در بیماری اندوکاردیت ممکن است اکوکاردیوگرافی برای بررسی وجود تودههای عفونی روی دریچه، میزان آسیب ساختاری و تأثیر بیماری بر عملکرد قلب انجام شود. اکو از روی قفسه سینه معمولاً یکی از بررسیهای اولیه است، اما اگر تصاویر کافی نباشند یا احتمال عفونت همچنان بالا باشد، پزشک ممکن است اکو از راه مری را پیشنهاد کند. این تصمیم کاملاً به شرایط فرد بستگی دارد.
اکوکاردیوگرافی علاوه بر کمک به تشخیص، میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره عملکرد دریچهها و قدرت پمپاژ قلب ارائه دهد. اگر عفونت باعث نشت شدید دریچه یا اختلال قابل توجه در عملکرد قلب شده باشد، این یافتهها در برنامهریزی درمان اهمیت پیدا میکنند. بنابراین اکو صرفاً یک آزمایش برای تأیید عفونت نیست، بلکه به پزشک کمک میکند میزان درگیری قلب و احتمال عوارض را نیز بهتر ارزیابی کند.
درمان اندوکاردیت به عامل ایجادکننده عفونت، شدت بیماری، وضعیت دریچههای قلب و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد. در بیشتر موارد، آنتیبیوتیکها بخش اصلی درمان را تشکیل میدهند و معمولاً برای مدتی بهصورت وریدی تجویز میشوند. انتخاب دارو باید بر اساس نتایج کشت خون و نظر پزشک انجام شود. قطع خودسرانه دارو، حتی پس از کاهش تب و بهتر شدن علائم، میتواند باعث عود یا ناقص ماندن درمان شود.
بیماری اندوکاردیت در برخی بیماران علاوه بر درمان دارویی، به مداخلات تخصصی قلب نیاز دارد. اگر عفونت باعث تخریب شدید دریچه، نارسایی قابل توجه قلب یا ایجاد عوارض جدی شده باشد، تیم پزشکی ممکن است جراحی را بررسی کند. در چنین شرایطی، مراجعه به مرکز درمانی مجهز اهمیت زیادی دارد. بیمارانی که نیاز به انتقال تخصصی دارند، میتوانند از خدمات آمبولانس خصوصی شرق تهران برای انتقال ایمنتر به مرکز درمانی استفاده کنند.
طول درمان اندوکاردیت برای همه بیماران یکسان نیست و به نوع میکروب، محل عفونت، وضعیت دریچهها و پاسخ بدن به دارو بستگی دارد. در بسیاری از موارد، درمان آنتیبیوتیکی چند هفته ادامه پیدا میکند و بیمار باید طبق برنامه پزشک دارو دریافت کند. ممکن است بخشی از درمان در بیمارستان انجام شود و ادامه آن با شرایط مشخص و تحت نظارت پزشکی پیگیری شود.
در بیماری اندوکاردیت کاهش تب یا بهتر شدن حال عمومی به معنی پایان قطعی عفونت نیست. پزشک ممکن است در طول درمان آزمایش خون، کشتهای تکراری و بررسیهای قلبی را برای ارزیابی پاسخ بیمار درخواست کند. رعایت دقیق زمان مصرف دارو و مراجعه منظم اهمیت زیادی دارد. اگر علائم دوباره ظاهر شوند یا تب، ضعف و تنگی نفس ادامه پیدا کنند، بیمار باید موضوع را سریعاً با پزشک در میان بگذارد.
اندوکاردیت در صورت آسیب جدی به دریچههای قلب میتواند عملکرد طبیعی قلب را مختل کند و در برخی بیماران زمینه نارسایی قلبی را ایجاد یا تشدید نماید. زمانی که دریچه نتواند بهدرستی باز یا بسته شود، قلب ممکن است برای حفظ جریان خون مناسب فشار بیشتری تحمل کند. شدت این مشکل به میزان آسیب دریچه، سرعت پیشرفت عفونت و وضعیت قلب پیش از ابتلا بستگی دارد.
بیماری اندوکاردیت در صورت ایجاد آسیب شدید دریچهای ممکن است با علائمی مانند تنگی نفس، خستگی زودرس، تپش قلب یا تورم پاها همراه شود. این نشانهها باید جدی گرفته شوند، زیرا میتوانند نشاندهنده تأثیر عفونت بر عملکرد قلب باشند. برای مثال، انجام اقدامات احیای قلبی مانند cpr چیست؟ موضوعی متفاوت از درمان عفونت قلب است و در شرایط ایست قلبی کاربرد دارد؛ بنابراین نباید این دو مفهوم با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
برخی علائم در فرد مبتلا یا مشکوک به اندوکاردیت میتوانند نشانه یک وضعیت اورژانسی باشند. تنگی نفس شدید، درد قفسه سینه، غش، کاهش سطح هوشیاری، ضعف ناگهانی یک سمت بدن، اختلال در تکلم یا تغییر شدید وضعیت عمومی از جمله نشانههایی هستند که نیازمند ارزیابی فوری پزشکیاند. در چنین شرایطی، منتظر ماندن برای برطرف شدن علائم میتواند خطرناک باشد و باید سریع اقدام شود.
در بیماری اندوکاردیت احتمال بروز عوارض قلبی یا انتشار قطعات عفونی به سایر بخشهای بدن وجود دارد؛ بنابراین تغییر ناگهانی علائم اهمیت زیادی دارد. همچنین اگر فرد دچار تب پایدار همراه با ضعف شدید، لرز یا تنگی نفس شود، مراجعه فوری میتواند به تشخیص سریعتر کمک کند. مشکلات دیگری مانند واریس چیست؟ ارتباط مستقیمی با اندوکاردیت ندارند و نباید علائم ناشی از عفونت قلب را به مشکلات عروقی سطحی نسبت داد.
اندوکاردیت نوعی عفونت در پوشش داخلی قلب و بهویژه دریچههای قلب است که معمولاً در اثر ورود باکتریها یا گاهی قارچها به جریان خون ایجاد میشود. میکروبها میتوانند به دریچههای آسیبدیده یا مصنوعی متصل شوند و باعث التهاب و عفونت شوند.
تب، لرز، خستگی و ضعف، تعریق شبانه، کاهش اشتها، کاهش وزن، دردهای عضلانی و مفصلی و در برخی موارد تنگی نفس یا تپش قلب از علائم احتمالی اندوکاردیت هستند.
بله، تب طولانیمدت بدون علت مشخص میتواند یکی از نشانههای اندوکاردیت باشد، بهخصوص اگر همراه با لرز، تعریق شبانه، ضعف، کاهش وزن یا تنگی نفس باشد. البته تب طولانی دلایل مختلفی دارد و برای تشخیص علت آن باید پزشک بیمار را بررسی کند.
باکتری معمولاً ابتدا از طریق عفونت یا آسیب در بخشهایی مانند پوست و دهان وارد جریان خون میشود. سپس همراه خون در بدن حرکت میکند و در صورت وجود شرایط مناسب، به دریچههای قلب یا بخشهای آسیبدیده قلب متصل میشود و میتواند باعث عفونت شود.
وجود دریچه مصنوعی یکی از عوامل افزایشدهنده خطر اندوکاردیت است و عفونت دریچه مصنوعی میتواند به عملکرد قلب آسیب بزند. در صورت بروز تب مداوم، لرز، ضعف، تنگی نفس یا تغییر وضعیت عمومی، این افراد باید سریعتر توسط پزشک ارزیابی شوند.
اندوکاردیت میتواند بیماری جدی و در برخی موارد تهدیدکننده زندگی باشد، بهخصوص اگر درمان آن به تأخیر بیفتد. آسیب دریچه قلب، نارسایی قلبی و انتشار عفونت به سایر اندامها از عوارض احتمالی آن هستند. تشخیص زودهنگام و درمان مناسب میتواند خطر عوارض را کاهش دهد.
آسیب یا تخریب دریچه قلب، نارسایی قلبی، تشکیل تودههای عفونی روی دریچه و انتشار قطعات عفونی به اندامهایی مانند مغز، کلیه یا ریه از عوارض احتمالی اندوکاردیت هستند.
بله، در برخی موارد تودههای عفونی ایجادشده روی دریچه قلب ممکن است جدا شده و همراه جریان خون به مغز برسند و باعث اختلال در خونرسانی شوند. ضعف یا بیحسی ناگهانی یک سمت بدن، اختلال تکلم، افتادگی صورت یا کاهش سطح هوشیاری نیازمند اقدام فوری پزشکی است.
تشخیص اندوکاردیت بر اساس مجموعهای از علائم، معاینه پزشکی، آزمایش خون، کشت خون و تصویربرداری قلب انجام میشود. پزشک همچنین سابقه بیماریهای قلبی، وجود دریچه مصنوعی و عفونتهای اخیر را بررسی میکند.
اکوکاردیوگرافی برای بررسی دریچهها، عملکرد قلب و شناسایی تودههای مشکوک یا آسیبهای ناشی از عفونت استفاده میشود. بسته به شرایط بیمار ممکن است اکو از روی قفسه سینه یا اکو از راه مری انجام شود.
درمان اندوکاردیت معمولاً بر پایه آنتیبیوتیکهای مناسب انجام میشود و انتخاب دارو به عامل عفونت و نتایج کشت خون بستگی دارد. در برخی بیماران که دچار آسیب شدید دریچه یا عوارض جدی شدهاند، ممکن است به مداخلات یا جراحی قلب نیاز باشد.
طول درمان اندوکاردیت برای همه بیماران یکسان نیست و به نوع میکروب، محل عفونت، وضعیت دریچهها و پاسخ بدن به درمان بستگی دارد. درمان آنتیبیوتیکی در بسیاری از موارد چند هفته ادامه پیدا میکند.
اگر اندوکاردیت باعث آسیب شدید دریچههای قلب شود، ممکن است عملکرد طبیعی قلب مختل شده و در برخی بیماران نارسایی قلبی ایجاد یا تشدید شود. تنگی نفس، خستگی زودرس، تپش قلب و تورم پاها از علائمی هستند که باید توسط پزشک بررسی شوند.
تنگی نفس شدید، درد قفسه سینه، غش، کاهش سطح هوشیاری، ضعف ناگهانی یک سمت بدن، اختلال در تکلم یا تغییر شدید وضعیت عمومی میتواند نشانه یک وضعیت اورژانسی باشد. در چنین شرایطی باید بدون تأخیر برای دریافت مراقبت پزشکی فوری اقدام شود.
