لیست بیماری‌های از کارافتادگی تأمین اجتماعی ۱۴۰۵ + جدول

جدول کامل بیماری‌های مشمول ازکارافتادگی تأمین اجتماعی در سال ۱۴۰۵

بیماری‌های متعددی ممکن است باعث کاهش توانایی اشتغال افراد شوند؛ اما نکته مهم این است که سازمان تأمین اجتماعی صرفاً براساس نام بیماری، مستمری ازکارافتادگی برقرار نمی‌کند. نوع بیماری، میزان پیشرفت، عوارض دائمی، پاسخ به درمان و محدودیت‌هایی که برای انجام فعالیت‌های شغلی ایجاد می‌شود، در ارزیابی پزشکی اهمیت دارند.

جدول زیر مهم‌ترین بیماری‌هایی را که امکان بررسی آن‌ها در فرآیند ازکارافتادگی وجود دارد، به تفکیک گروه بیماری نشان می‌دهد. این جدول راهنمای آشنایی با بیماری‌های قابل بررسی است و به معنای تأیید قطعی ازکارافتادگی یا تعیین درصد ثابت برای هر بیماری نیست.

در نظر داشته باشید که وجود نام یک بیماری در این جدول به معنی دریافت خودکار مستمری نیست. برای مثال، ممکن است فردی مبتلا به ام‌اس باشد اما با درمان مناسب همچنان بتواند فعالیت شغلی خود را ادامه دهد؛ در مقابل، شخص دیگری با همان تشخیص پزشکی به دلیل ضعف شدید عضلانی و اختلال حرکتی امکان انجام شغل قبلی یا سایر مشاغل متناسب با توانایی خود را نداشته باشد.

بیماری‌های مغز و اعصاب مشمول ازکارافتادگی تأمین اجتماعی کدام‌اند؟

بیماری‌های مغز و اعصاب از مهم‌ترین عوامل کاهش توانایی اشتغال هستند؛ زیرا ممکن است عملکرد حرکتی، حسی، تعادل، حافظه، تمرکز و حتی توانایی تصمیم‌گیری فرد را تحت تأثیر قرار دهند. شدت این بیماری‌ها در افراد مختلف متفاوت است و برخی از آن‌ها با دارو و توان‌بخشی کنترل می‌شوند، درحالی‌که موارد پیشرفته می‌توانند محدودیت‌های طولانی‌مدت یا دائمی ایجاد کنند.

مهم‌ترین بیماری‌های این گروه عبارت‌اند از:

ام‌اس (مولتیپل اسکلروزیس)

ام‌اس یک بیماری التهابی و خودایمنی سیستم عصبی مرکزی است که می‌تواند به مغز و نخاع آسیب وارد کند. اختلال بینایی، ضعف عضلات، بی‌حسی اندام‌ها، عدم تعادل، خستگی شدید و مشکلات شناختی از عوارض احتمالی آن هستند. در موارد پیشرفته، فرد ممکن است برای راه رفتن به وسایل کمکی نیاز داشته باشد یا توانایی انجام فعالیت‌های روزمره و شغلی خود را از دست بدهد. در چنین شرایطی، میزان ناتوانی ناشی از بیماری می‌تواند در کمیسیون پزشکی بررسی شود.

پارکینسون

پارکینسون یک اختلال عصبی پیش‌رونده است که با کاهش عملکرد سلول‌های تولیدکننده دوپامین ارتباط دارد. لرزش دست‌ها، کندی حرکات، سفتی عضلات و اختلال تعادل از علائم اصلی آن هستند. در مراحل شدید، بیمار ممکن است برای راه رفتن، لباس پوشیدن، نوشتن یا انجام فعالیت‌های دقیق به کمک دیگران نیاز پیدا کند. زمانی که این مشکلات به شکل پایدار توانایی اشتغال فرد را به میزان قابل توجهی کاهش دهند، امکان بررسی پرونده ازکارافتادگی وجود دارد.

آلزایمر و زوال عقل

آلزایمر با اختلال تدریجی حافظه و عملکردهای شناختی همراه است. فراموشی، کاهش قدرت تصمیم‌گیری، اختلال در تشخیص موقعیت‌ها و مشکلات ارتباطی ممکن است در مراحل پیشرفته به وجود بیایند. در این شرایط، فرد نه‌تنها در انجام فعالیت‌های پیچیده شغلی، بلکه در مدیریت امور روزانه نیز با مشکل مواجه می‌شود. مستندات متخصص مغز و اعصاب و ارزیابی میزان اختلال شناختی در بررسی پرونده اهمیت دارند.

صرع مقاوم به درمان

صرع در اثر فعالیت الکتریکی غیرطبیعی سلول‌های مغزی ایجاد می‌شود و می‌تواند با تشنج‌های مکرر همراه باشد. بسیاری از بیماران با دارو به‌خوبی کنترل می‌شوند و محدودیت جدی در اشتغال ندارند؛ اما در موارد مقاوم به درمان، تشنج‌های مکرر، اختلال هوشیاری و خطر آسیب‌دیدگی می‌توانند انجام فعالیت‌های شغلی را دشوار یا خطرناک کنند.

سکته مغزی و فلج

سکته مغزی ممکن است باعث آسیب دائمی به بخش‌هایی از مغز شود. فلج یک سمت بدن، اختلال گفتار، مشکلات بلع، کاهش حافظه و ناتوانی در کنترل حرکات از عوارض احتمالی هستند. میزان بهبودی پس از سکته به محل و وسعت آسیب و پاسخ فرد به توان‌بخشی بستگی دارد. چنانچه محدودیت‌های باقی‌مانده شدید و پایدار باشند، احتمال ارزیابی ازکارافتادگی مطرح می‌شود.

نوروپاتی و آسیب اعصاب محیطی

نوروپاتی به آسیب اعصاب محیطی گفته می‌شود که می‌تواند باعث بی‌حسی، گزگز، درد عصبی، ضعف عضلانی و کاهش حس اندام‌ها شود. این مشکل گاهی در اثر دیابت، بیماری‌های خودایمنی، مصرف برخی داروها یا اختلالات ژنتیکی ایجاد می‌شود. در موارد شدید، ضعف حرکتی و اختلال تعادل ممکن است توانایی ایستادن، راه رفتن یا کار با ابزار را مختل کند. در بررسی بیماری های نوروپاتی، علت زمینه‌ای، شدت آسیب عصبی و نتایج آزمایش‌های تخصصی اهمیت زیادی دارند.

آیا دیسک کمر، تنگی کانال نخاع و بیماری‌های ستون فقرات باعث ازکارافتادگی می‌شوند؟

بیماری‌های ستون فقرات از مشکلات شایع در میان افراد شاغل هستند و می‌توانند بر توانایی نشستن، ایستادن، راه رفتن، بلند کردن اجسام و انجام فعالیت‌های بدنی تأثیر بگذارند. البته کمردرد یا وجود بیرون‌زدگی دیسک در تصویربرداری به‌تنهایی دلیل کافی برای دریافت مستمری ازکارافتادگی نیست.

دیسک کمر و بیرون‌زدگی دیسک بین مهره‌ای

دیسک کمر زمانی مشکل‌ساز می‌شود که بیرون‌زدگی یا فتق دیسک باعث فشار بر ریشه‌های عصبی شود. در این شرایط ممکن است درد از ناحیه کمر به باسن و پاها انتشار پیدا کند و با بی‌حسی، گزگز یا ضعف عضلات همراه باشد.

برخی بیماران با درمان دارویی، فیزیوتراپی و اصلاح فعالیت‌های روزانه بهبود پیدا می‌کنند؛ اما در موارد شدید، ضعف پیشرونده عضلات، اختلال حرکتی یا درد مقاوم به درمان می‌تواند محدودیت قابل توجهی ایجاد کند. اگر با وجود درمان‌های مناسب، فرد قادر به انجام وظایف شغلی خود نباشد، امکان بررسی وضعیت او وجود دارد. در این زمینه، جراحی دیسک کمر ممکن است برای برخی بیماران ضرورت درمانی داشته باشد؛ اما انجام عمل جراحی به‌خودی‌خود به معنای تأیید ازکارافتادگی نیست.

در این باره، سرویس سلامت ملی بریتانیا (NHS) در توضیح فتق دیسک تأکید می‌کند: «همه دیسک‌های بیرون‌زده الزاماً علامت ایجاد نمی‌کنند.» این نکته نشان می‌دهد که شدت علائم و اختلال عملکردی بیمار، در کنار یافته‌های تصویربرداری، اهمیت زیادی دارد.

تنگی کانال نخاع

تنگی کانال نخاع به کاهش فضای عبور نخاع یا ریشه‌های عصبی گفته می‌شود. این وضعیت می‌تواند باعث درد، بی‌حسی، ضعف پاها و دشواری در راه رفتن شود. در برخی بیماران، علائم هنگام ایستادن یا راه رفتن طولانی تشدید می‌شوند و با نشستن یا خم شدن به جلو کاهش پیدا می‌کنند. اگر تنگی کانال به آسیب عصبی جدی و محدودیت حرکتی پایدار منجر شود، در ارزیابی پزشکی اهمیت پیدا می‌کند.

شکستگی مهره‌ها و ضایعات نخاعی

شکستگی مهره‌ها ممکن است در اثر تصادف، سقوط از ارتفاع، پوکی استخوان یا ضربه شدید ایجاد شود. برخی شکستگی‌ها بدون عارضه جدی بهبود پیدا می‌کنند؛ اما در موارد شدید، آسیب نخاعی، اختلال تعادل، فلج اندام‌ها یا درد مزمن به وجود می‌آید. ضایعات نخاعی به‌ویژه اگر باعث از دست رفتن حرکت یا حس در اندام‌های تحتانی شوند، می‌توانند محدودیت شغلی شدیدی ایجاد کنند.

لیست بیماری‌های قلبی و عروقی مشمول ازکارافتادگی تأمین اجتماعی

بیماری‌های قلبی و عروقی در صورتی که باعث کاهش جدی عملکرد قلب و محدودیت فعالیت بدنی شوند، ممکن است در فرآیند بررسی ازکارافتادگی مطرح شوند. توانایی قلب در پمپاژ خون، تحمل فعالیت، احتمال بروز حملات قلبی و خطر عوارض جدی از عواملی هستند که در ارزیابی پزشکی اهمیت دارند.

• نارسایی قلبی: در نارسایی قلبی، قلب نمی‌تواند خون را به میزان کافی برای نیازهای بدن پمپاژ کند. تنگی نفس هنگام فعالیت یا استراحت، تورم پاها، خستگی شدید و کاهش تحمل فعالیت از علائم مهم آن هستند. بیمارانی که دچار نارسایی پیشرفته شده‌اند و با وجود درمان مناسب همچنان محدودیت شدید دارند، ممکن است در کمیسیون پزشکی از نظر کاهش توانایی کار ارزیابی شوند.
• سکته قلبی و بیماری عروق کرونر: سکته قلبی در اثر کاهش یا قطع جریان خون به بخشی از عضله قلب ایجاد می‌شود. برخی افراد پس از درمان و توان‌بخشی به فعالیت عادی بازمی‌گردند؛ اما در صورت باقی ماندن آسیب گسترده عضله قلب، کاهش قدرت پمپاژ یا بروز نارسایی مزمن، توانایی انجام فعالیت‌های بدنی ممکن است به‌شدت کاهش یابد. بیماری عروق کرونر نیز در صورت پیشرفت می‌تواند باعث درد قفسه سینه، تنگی نفس و کاهش تحمل فعالیت شود.
• آریتمی‌های شدید قلبی: آریتمی به اختلال در نظم ضربان قلب گفته می‌شود. برخی انواع آن بی‌خطر هستند؛ اما آریتمی‌های شدید ممکن است باعث تپش قلب، سرگیجه، سنکوپ یا حتی ایست قلبی شوند. اگر اختلال ریتم با وجود درمان و استفاده از تجهیزات پزشکی همچنان خطرناک باشد و فعالیت شغلی را محدود کند، امکان بررسی وضعیت ازکارافتادگی وجود دارد.
•  بیماری‌های دریچه‌ای قلب: تنگی یا نارسایی دریچه‌های قلب در موارد پیشرفته می‌تواند جریان طبیعی خون را مختل کند و باعث نارسایی قلبی، خستگی، تنگی نفس و کاهش تحمل فعالیت شود. شدت اختلال دریچه‌ای، نتیجه جراحی احتمالی و عملکرد قلب پس از درمان در ارزیابی اهمیت دارند.

بیماری‌های روان‌پزشکی و اختلالات اعصاب و روان مشمول ازکارافتادگی

اختلالات روان‌پزشکی نیز در صورت شدت بالا و ایجاد اختلال پایدار در عملکرد فرد می‌توانند زمینه بررسی ازکارافتادگی را فراهم کنند. برخلاف تصور عمومی، ارزیابی این بیماری‌ها تنها به وجود تشخیص روان‌پزشکی محدود نیست؛ بلکه میزان اختلال در تمرکز، تصمیم‌گیری، ارتباط با دیگران، کنترل رفتار و استمرار فعالیت شغلی نیز اهمیت دارد.

اسکیزوفرنی

اسکیزوفرنی یک اختلال روان‌پزشکی شدید است که ممکن است با توهم، هذیان، اختلال تفکر، کاهش انگیزه و مشکلات ارتباطی همراه باشد. برخی بیماران با درمان مناسب عملکرد قابل قبولی دارند؛ اما در موارد مقاوم به درمان یا همراه با عودهای مکرر، حفظ شغل و انجام مسئولیت‌های روزمره دشوار می‌شود. شدت علائم، سابقه بستری و میزان پاسخ به درمان در بررسی پزشکی اهمیت دارند.

اختلال دوقطبی

اختلال دوقطبی با دوره‌های افسردگی و شیدایی یا نیمه‌شیدایی شناخته می‌شود. در دوره شیدایی ممکن است فرد رفتارهای تکانشی، کاهش نیاز به خواب و تصمیم‌گیری‌های پرخطر داشته باشد. در دوره افسردگی نیز کاهش انرژی، ناامیدی و اختلال تمرکز مشاهده می‌شود. اگر نوسانات خلقی شدید و مکرر باشند و با درمان کنترل نشوند، ممکن است توانایی اشتغال فرد را به‌طور جدی کاهش دهند.

افسردگی شدید و مقاوم به درمان

افسردگی شدید می‌تواند با اختلال خواب، کاهش انرژی، احساس بی‌ارزشی، کاهش تمرکز و افت عملکرد روزانه همراه باشد. زمانی که بیماری به درمان‌های استاندارد پاسخ مناسبی ندهد و باعث اختلال طولانی‌مدت در عملکرد شغلی شود، مدارک روان‌پزشکی و سوابق درمانی برای بررسی پرونده اهمیت پیدا می‌کنند.

اختلال استرس پس از سانحه

اختلال استرس پس از سانحه یا PTSD ممکن است پس از تجربه حوادث شدید، تصادف، جنگ یا سایر رویدادهای آسیب‌زا ایجاد شود. کابوس‌های مکرر، یادآوری ناخواسته حادثه، اضطراب شدید، گوش‌به‌زنگی و اجتناب از موقعیت‌های مرتبط با حادثه از علائم آن هستند. در موارد شدید، این اختلال می‌تواند روابط اجتماعی و فعالیت شغلی فرد را مختل کند.

همچنین اختلالات روان‌پریشی مزمن، اختلالات شناختی شدید و برخی اختلالات شخصیتی با عوارض جدی ممکن است با توجه به مدارک تخصصی در کمیسیون بررسی شوند.

بیماری‌های ارتوپدی، استخوانی و مفصلی مشمول ازکارافتادگی کدام‌اند؟

بیماری‌های ارتوپدی می‌توانند توانایی حرکت، تعادل، تحمل وزن و انجام فعالیت‌های فیزیکی را کاهش دهند. مهم‌ترین بیماری‌ها و مشکلات این گروه عبارت‌اند از:

•  آرتروز پیشرفته: تخریب غضروف مفاصل زانو، لگن و دست‌ها می‌تواند باعث درد مزمن، خشکی مفاصل و محدودیت حرکتی شدید شود و فعالیت‌هایی مانند راه رفتن یا جابه‌جایی اجسام را دشوار کند.
• تعویض مفصل زانو و لگن: انجام عمل تعویض مفصل به‌تنهایی به معنی ازکارافتادگی نیست؛ اما عوارضی مانند عفونت پروتز، درد مزمن یا باقی ماندن محدودیت حرکتی شدید ممکن است توانایی اشتغال فرد را کاهش دهد.
• قطع عضو و بدشکلی اندام‌ها: قطع دست یا پا، کوتاهی شدید اندام‌ها و ناهنجاری‌های اسکلتی در صورت ایجاد اختلال جدی در عملکرد حرکتی می‌توانند باعث کاهش قدرت کار شوند.
•  محدودیت حرکتی شدید: آسیب‌های ورزشی، شکستگی‌های پیچیده، بیماری‌های مادرزادی و اختلالات مفصلی ممکن است دامنه حرکتی اندام‌ها را به‌شدت کاهش دهند و انجام فعالیت‌های روزمره و شغلی را دشوار کنند.

نکته: تأیید ازکارافتادگی در این بیماری‌ها به شدت عوارض، میزان اختلال عملکرد اندام‌ها، نتیجه درمان و نظر کمیسیون پزشکی تأمین اجتماعی بستگی دارد.

آیا سرطان، بیماری‌های خونی و نقص سیستم ایمنی باعث ازکارافتادگی می‌شوند؟

سرطان‌ها و بیماری‌های خونی در صورت پیشرفت، ایجاد عوارض شدید یا نیاز به درمان‌های طولانی‌مدت ممکن است توانایی فرد برای ادامه فعالیت شغلی را کاهش دهند. با این حال، تشخیص سرطان به‌تنهایی به معنی دریافت مستمری نیست و وضعیت بیمار باید از نظر عوارض بیماری و درمان بررسی شود.

سرطان‌های پیشرفته

سرطان ریه، کبد، پانکراس، معده، روده، مغز و سایر تومورهای بدخیم در مراحل پیشرفته ممکن است با کاهش وزن شدید، درد مزمن، ضعف جسمانی و اختلال عملکرد اندام‌ها همراه باشند. گسترش سرطان به استخوان، مغز یا سایر اندام‌ها نیز می‌تواند محدودیت‌های جدی ایجاد کند. در چنین شرایطی، گزارش‌های آنکولوژی، نتایج پاتولوژی و تصویربرداری و وضعیت درمان اهمیت زیادی دارند.

لوسمی و لنفوم

لوسمی یا سرطان خون می‌تواند تولید طبیعی سلول‌های خونی را مختل کند و باعث کم‌خونی، عفونت‌های مکرر و خونریزی شود. لنفوم نیز سیستم لنفاوی را درگیر می‌کند و ممکن است با ضعف، تب، کاهش وزن و اختلال عملکرد اندام‌ها همراه باشد. شدت بیماری، پاسخ به شیمی‌درمانی و عوارض ناشی از درمان در بررسی ازکارافتادگی اهمیت دارند.

تالاسمی و هموفیلی

تالاسمی شدید می‌تواند باعث کم‌خونی مزمن، نیاز به تزریق مکرر خون و تجمع آهن در اندام‌ها شود. در صورت بروز عوارض قلبی، کبدی یا اختلالات هورمونی، توانایی اشتغال ممکن است کاهش یابد.

هموفیلی نیز یک اختلال انعقادی ارثی است که باعث خونریزی طولانی‌مدت و گاهی خونریزی داخل مفاصل و عضلات می‌شود. در موارد شدید، آسیب مفصلی و محدودیت حرکتی ناشی از خونریزی‌های مکرر می‌توانند انجام فعالیت‌های شغلی را دشوار کنند.

بیماری‌های نقص سیستم ایمنی

برخی اختلالات شدید ایمنی باعث افزایش خطر عفونت‌های مکرر، بستری‌های طولانی و آسیب به اندام‌های مختلف می‌شوند. در صورتی که این عوارض به کاهش پایدار توانایی کار منجر شوند، وضعیت بیمار قابل بررسی خواهد بود.

مؤسسه ملی سرطان آمریکا در توضیح عوارض درمان‌های سرطان بیان می‌کند:

«عوارض جانبی ممکن است حتی در افرادی که درمان یکسانی دریافت می‌کنند، متفاوت باشد.» این موضوع نشان می‌دهد که ارزیابی ازکارافتادگی بیماران سرطانی باید متناسب با وضعیت واقعی هر فرد انجام شود.

بیماری‌های کلیوی، کبدی، گوارشی و متابولیک مشمول ازکارافتادگی

اختلالات کلیوی، کبدی و گوارشی در مراحل پیشرفته می‌توانند عملکرد طبیعی بدن را مختل کنند. برخی از این بیماری‌ها با درمان و کنترل مناسب قابل مدیریت هستند، اما در موارد شدید ممکن است به ناتوانی پایدار و کاهش توانایی اشتغال منجر شوند.

نارسایی مزمن کلیه و دیالیز

نارسایی مزمن کلیه زمانی ایجاد می‌شود که عملکرد کلیه‌ها به‌تدریج کاهش پیدا کند. در مراحل پیشرفته، بدن نمی‌تواند مواد زائد و مایعات اضافی را به‌درستی دفع کند. خستگی شدید، کم‌خونی، اختلال الکترولیت‌ها و محدودیت‌های ناشی از دیالیز می‌توانند زندگی روزمره و فعالیت شغلی فرد را تحت تأثیر قرار دهند.

پیوند کلیه

پیوند کلیه می‌تواند عملکرد بدن را بهبود دهد، اما بیماران پس از پیوند معمولاً به مراقبت مستمر و مصرف داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی نیاز دارند. عوارض پیوند، رد عضو، عفونت‌های مکرر یا باقی ماندن اختلال عملکرد کلیه ممکن است باعث محدودیت شغلی شوند.

سیروز و نارسایی کبد

سیروز کبدی در اثر آسیب مزمن و ایجاد بافت اسکار در کبد به وجود می‌آید. در مراحل پیشرفته، تجمع مایع در شکم، خونریزی گوارشی، زردی و اختلال هوشیاری ممکن است رخ دهد. برخی بیماران به دلیل این عوارض به بستری‌های مکرر نیاز پیدا می‌کنند و توانایی ادامه فعالیت شغلی خود را از دست می‌دهند.

بیماری‌های التهابی روده

بیماری کرون و کولیت اولسراتیو از اختلالات التهابی مزمن دستگاه گوارش هستند. اسهال مداوم، درد شکم، کاهش وزن، کم‌خونی و ضعف جسمانی از مشکلات احتمالی آن‌ها هستند. در موارد شدید، جراحی‌های مکرر یا عوارض خارج‌روده‌ای ممکن است عملکرد فرد را محدود کنند.

دیابت همراه با عوارض شدید

دیابت کنترل‌نشده می‌تواند به آسیب چشم، کلیه، اعصاب و عروق منجر شود. نابینایی ناشی از رتینوپاتی دیابتی، نارسایی کلیه، نوروپاتی شدید، زخم‌های مقاوم پای دیابتی و قطع عضو از عوارضی هستند که ممکن است باعث کاهش جدی توانایی اشتغال شوند. در این شرایط، عوارض ایجادشده اهمیت بیشتری از صرف تشخیص دیابت دارند.

بیماری‌های چشم، گوش و حلق و بینی مشمول ازکارافتادگی تأمین اجتماعی

اختلالات بینایی و شنوایی می‌توانند ارتباط فرد با محیط، ایمنی شخصی و توانایی انجام فعالیت‌های شغلی را تحت تأثیر قرار دهند. مهم‌ترین این بیماری‌ها عبارت‌اند از:

• نابینایی و کاهش شدید بینایی: نابینایی یک‌طرفه یا دوطرفه، کاهش شدید حدت بینایی و بیماری‌های پیشرفته شبکیه که ممکن است فعالیت‌هایی مانند رانندگی، کار با دستگاه‌ها و انجام امور دقیق را دشوار کنند.
• گلوکوم و آب‌مروارید پیشرفته: گلوکوم با آسیب به عصب بینایی می‌تواند موجب کاهش دائمی میدان دید شود. آب‌مروارید پیشرفته نیز وضوح بینایی را کاهش می‌دهد و در صورت باقی ماندن اختلال پس از درمان، ممکن است در ارزیابی ازکارافتادگی مؤثر باشد.
• ناشنوایی و کم‌شنوایی شدید: ناشنوایی دوطرفه یا کم‌شنوایی عمیق می‌تواند ارتباط کلامی، دریافت دستورهای صوتی و تعاملات شغلی را مختل کند. نتایج شنوایی‌سنجی و میزان پاسخ به سمعک یا کاشت حلزون در ارزیابی اهمیت دارند.
• بیماری‌های گوش داخلی و اختلالات تعادل: برخی بیماری‌های گوش داخلی که باعث سرگیجه شدید، اختلال تعادل و محدودیت پایدار در حرکت می‌شوند، ممکن است توانایی انجام فعالیت‌های روزمره و شغلی را کاهش دهند.

بیماری‌های ریوی، تنفسی، روماتیسمی و خودایمنی مشمول ازکارافتادگی

بیماری‌های تنفسی و خودایمنی در صورتی که عملکرد ریه، عضلات، مفاصل یا اندام‌های داخلی را به‌طور جدی مختل کنند، ممکن است باعث کاهش توانایی اشتغال شوند.

بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)

COPD باعث محدود شدن جریان هوا در ریه‌ها می‌شود و معمولاً با تنگی نفس، سرفه مزمن، خلط و کاهش تحمل فعالیت همراه است. در مراحل پیشرفته، بیمار ممکن است حتی هنگام انجام کارهای ساده روزمره دچار تنگی نفس شود یا به اکسیژن‌درمانی نیاز داشته باشد. شدت اختلال تنفسی، نتایج اسپیرومتری و دفعات تشدید بیماری در ارزیابی اهمیت دارند.

سازمان جهانی بهداشت درباره COPD توضیح می‌دهد که پیشرفت بیماری می‌تواند انجام فعالیت‌های عادی روزمره را به دلیل تنگی نفس دشوار کند. این موضوع نشان می‌دهد که اثر عملکردی بیماری، در کنار تشخیص پزشکی، اهمیت زیادی دارد.

فیبروز ریوی

فیبروز ریوی با ایجاد بافت اسکار در ریه‌ها باعث کاهش خاصیت ارتجاعی و اختلال در تبادل اکسیژن می‌شود. تنگی نفس پیشرونده، سرفه خشک و افت اکسیژن خون از علائم آن هستند. در موارد پیشرفته، فرد ممکن است با فعالیت بسیار سبک نیز دچار تنگی نفس شود.

آسم شدید و مقاوم به درمان

بسیاری از بیماران مبتلا به آسم با داروهای استنشاقی علائم خود را کنترل می‌کنند؛ اما آسم شدید و مقاوم به درمان ممکن است با حملات مکرر، بستری و کاهش قابل توجه عملکرد تنفسی همراه باشد. در این موارد، میزان پاسخ به درمان و اختلال عملکرد ریه در بررسی پرونده اهمیت دارد.

لوپوس

لوپوس یک بیماری خودایمنی است که می‌تواند پوست، مفاصل، کلیه‌ها، قلب، ریه و سیستم عصبی را درگیر کند. شدت آن در افراد مختلف متفاوت است. در مواردی که بیماری به درگیری شدید کلیوی، عصبی یا قلبی منجر شود، احتمال کاهش پایدار توانایی اشتغال افزایش پیدا می‌کند.

آرتریت روماتوئید

این بیماری باعث التهاب مزمن مفاصل می‌شود و ممکن است به درد، تورم، خشکی صبحگاهی و تخریب مفاصل منجر شود. در صورت درگیری شدید دست‌ها، زانوها و سایر مفاصل، فرد ممکن است در گرفتن ابزار، راه رفتن و انجام فعالیت‌های روزمره محدود شود.

اسکلرودرمی

اسکلرودرمی با تغییرات غیرطبیعی بافت همبند و افزایش تولید کلاژن همراه است. در موارد پیشرفته، پوست، مفاصل، ریه، قلب و کلیه‌ها ممکن است درگیر شوند. ترکیب مشکلات تنفسی، حرکتی و اختلال عملکرد اندام‌های داخلی می‌تواند توانایی فرد را برای ادامه اشتغال کاهش دهد.

آیا بیماری‌های مادرزادی، ژنتیکی و عوارض تصادف باعث ازکارافتادگی می‌شوند؟

همه موارد ازکارافتادگی ناشی از بیماری‌هایی نیستند که در دوران بزرگسالی ایجاد می‌شوند. برخی افراد از زمان تولد با ناهنجاری‌های جسمی یا اختلالات ژنتیکی زندگی می‌کنند و گروهی دیگر در اثر حوادث ناگهانی دچار آسیب‌های دائمی می‌شوند. در هر دو حالت، تأثیر مشکل بر عملکرد جسمی و قدرت اشتغال اهمیت دارد.

بیماری‌های ارثی و مادرزادی

برخی بیماری‌های مادرزادی مانند فلج مغزی، دیستروفی عضلانی، ناهنجاری‌های شدید اسکلتی و اختلالات ژنتیکی عصبی می‌توانند از دوران کودکی عملکرد حرکتی یا شناختی فرد را محدود کنند. شدت بیماری‌ها متفاوت است و برخی افراد با وجود ابتلا به بیماری مادرزادی می‌توانند فعالیت شغلی داشته باشند.

در بررسی وضعیت این افراد، میزان استقلال فرد، قدرت حرکت، توانایی انجام فعالیت‌های روزمره، نیاز به مراقبت دیگران و محدودیت‌های پایدار اهمیت دارند.

معلولیت‌های جسمی

معلولیت‌های جسمی شامل محدودیت‌های حرکتی، قطع عضو، کوتاهی اندام، ناهنجاری‌های شدید استخوانی و آسیب‌های عصبی هستند. برخی از این شرایط با استفاده از پروتز و تجهیزات توان‌بخشی قابل جبران‌اند؛ اما اگر با وجود اقدامات درمانی و توان‌بخشی همچنان کاهش شدید قدرت کار وجود داشته باشد، امکان ارزیابی توسط کمیسیون پزشکی مطرح می‌شود.

آسیب‌های ناشی از تصادف و حوادث

تصادف رانندگی، سقوط از ارتفاع، سوختگی شدید، آسیب مغزی و صدمات نخاعی از مهم‌ترین عواملی هستند که ممکن است باعث از دست رفتن توانایی کار شوند. برای مثال، آسیب نخاعی می‌تواند به فلج اندام‌های تحتانی یا فوقانی منجر شود. همچنین ضربه مغزی شدید ممکن است باعث اختلال حافظه، تمرکز و رفتار شود.

در این موارد، مشخص کردن ارتباط حادثه با محیط کار اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا حادثه ناشی از کار و حادثه غیرناشی از کار از نظر شرایط دریافت مستمری یکسان نیستند.
محدودیت‌های شدید حرکتی تنها به آسیب‌های ناشی از تصادف محدود نمی‌شوند. برخی بیماری‌های مادرزادی، ژنتیکی و مزمن و همچنین عوارض پایدار حوادث ممکن است توانایی حرکتی بیماران را به‌شدت کاهش دهند و جابه‌جایی آن‌ها برای مراجعه به مراکز درمانی را دشوار سازند. در چنین شرایطی، با توجه به وضعیت جسمانی بیمار و نیازهای مراقبتی او در مسیر، استفاده از خدمات آمبولانس خصوصی آرمان می‌تواند گزینه مناسبی برای انتقال بیمار از منزل به بیمارستان یا جابه‌جایی بین مراکز درمانی باشد.

درصد ازکارافتادگی تأمین اجتماعی چگونه تعیین می‌شود؟ تفاوت ازکارافتادگی کلی و جزئی

یکی از مهم‌ترین موضوعات در پرونده‌های تأمین اجتماعی، تعیین درصد ازکارافتادگی است. این درصد نشان‌دهنده میزان کاهش قدرت کار بیمه‌شده است و صرفاً براساس شدت ظاهری بیماری یا تعداد عناوین تشخیص داده‌شده تعیین نمی‌شود.

طبق ماده ۷۰ قانون تأمین اجتماعی، کمیسیون پزشکی با بررسی وضعیت بیمه‌شده، میزان کاهش قدرت کار او را ارزیابی می‌کند. برای این منظور، عوارض بیماری، مدارک پزشکی، نتیجه درمان و اثر محدودیت‌های جسمی یا روانی بر اشتغال مورد توجه قرار می‌گیرند.

جدول درصدهای ازکارافتادگی تأمین اجتماعی

براساس ماده ۷۰ قانون تأمین اجتماعی، سه سطح اصلی ازکارافتادگی و نقص عضو تعریف شده است:

توجه داشته باشید که این درصدها مربوط به کاهش قدرت کار هستند و نباید آن‌ها را با درصد ظاهری نقص عضو یا شدت تشخیص پزشکی یکسان دانست.

تفاوت ازکارافتادگی کلی، جزئی و غرامت نقص عضو

ازکارافتادگی کلی: زمانی مطرح می‌شود که میزان کاهش قدرت کار بیمه‌شده به ۶۶ درصد یا بیشتر برسد. در صورت احراز سایر شرایط قانونی، فرد می‌تواند مستمری ماهانه دریافت کند.

ازکارافتادگی جزئی: در صورتی مطرح می‌شود که بیمه‌شده به علت حادثه ناشی از کار بین ۳۳ تا ۶۶ درصد قدرت کار خود را از دست داده باشد. در این حالت، مستمری متناسب با درصد ازکارافتادگی محاسبه می‌شود.

غرامت نقص عضو: اگر کاهش قدرت کار در اثر حادثه ناشی از کار بین ۱۰ تا ۳۳ درصد باشد، بیمه‌شده می‌تواند مشمول دریافت غرامت نقص مقطوع شود. این پرداخت با مستمری ماهانه تفاوت دارد.

نقش شدت بیماری و میزان کاهش قدرت کار

برای مثال، دو نفر ممکن است هر دو دچار بیماری قلبی باشند؛ اما یکی پس از درمان بتواند فعالیت شغلی عادی داشته باشد و دیگری به دلیل نارسایی پیشرفته قلبی، حتی در فعالیت‌های سبک نیز دچار تنگی نفس شود. طبیعی است که اثر این دو وضعیت بر توانایی اشتغال یکسان نیست.

همچنین شغل فرد می‌تواند در بررسی محدودیت‌های عملکردی اهمیت داشته باشد. برای مثال، محدودیت حرکتی یک فرد شاغل در کارهای ساختمانی ممکن است مانع انجام وظایف اصلی او شود، درحالی‌که همان محدودیت برای فردی با شغل اداری تأثیر متفاوتی داشته باشد. با این حال، ارزیابی نهایی باید براساس ضوابط و جدول‌های پزشکی مورد استفاده کمیسیون و نه صرفاً عنوان شغلی انجام شود.

شرایط دریافت مستمری ازکارافتادگی تأمین اجتماعی چیست؟

برای دریافت مستمری ازکارافتادگی، صرف ابتلا به بیماری یا داشتن سابقه بیمه کافی نیست. فرد باید از نظر پزشکی واجد شرایط شناخته شود و شرایط قانونی مربوط به سابقه بیمه و نوع حادثه یا بیماری را نیز داشته باشد.

شرایط سابقه بیمه

مهم‌ترین مقررات مربوط به دریافت مستمری ازکارافتادگی ناشی از بیماری‌های عادی در ماده ۷۵ قانون تأمین اجتماعی بیان شده است.

براساس این ماده، بیمه‌شده باید:

• در ده سال قبل از وقوع حادثه غیرناشی از کار یا ابتلا به بیماری، حداقل یک سال حق بیمه پرداخت کرده باشد.
• این یک سال سابقه باید شامل حداقل ۹۰ روز پرداخت حق بیمه در یک سال پیش از وقوع حادثه یا ابتلا به بیماری منجر به ازکارافتادگی باشد.
• از نظر پزشکی، ازکارافتاده کلی شناخته شود.

بنابراین، برای برخورداری از مستمری ازکارافتادگی کلی ناشی از بیماری عادی، داشتن شرایط مقرر در ماده ۷۵ ضروری است.

تفاوت بیماری‌های عادی و حوادث ناشی از کار

یکی از تفاوت‌های مهم در قانون تأمین اجتماعی، نحوه برخورد با ازکارافتادگی ناشی از بیماری عادی و ازکارافتادگی ناشی از کار است.

در بیماری‌های عادی، بیمه‌شده باید شرایط سابقه بیمه موضوع ماده ۷۵ را داشته باشد و ازکارافتادگی کلی او توسط کمیسیون پزشکی تأیید شود.

اما طبق ماده ۷۱، بیمه‌شده‌ای که بر اثر حادثه ناشی از کار یا بیماری حرفه‌ای ازکارافتاده کلی شناخته شود، بدون در نظر گرفتن مدت پرداخت حق بیمه، استحقاق دریافت مستمری ازکارافتادگی ناشی از کار را خواهد داشت.

برای ازکارافتادگی جزئی و غرامت نقص عضو ناشی از کار نیز مواد ۷۳ و ۷۴ قانون تأمین اجتماعی شرایط جداگانه‌ای تعیین کرده‌اند.

تأثیر تاریخ ابتلا به بیماری بر برخورداری از مستمری

تاریخ شروع بیماری یکی از موضوعات مهم در بررسی پرونده است. ممکن است فرد سال‌ها قبل به یک بیماری مبتلا شده باشد، اما شدت عوارض آن در سال‌های بعد افزایش پیدا کند و باعث کاهش جدی توانایی اشتغال شود.

در چنین شرایطی، باید زمان ابتلا، زمان تشدید بیماری، سوابق بیمه و تاریخ وقوع ناتوانی بررسی شوند. این موضوع به‌ویژه زمانی اهمیت دارد که بیماری پیش از شروع بیمه‌پردازی وجود داشته یا در دوره‌ای ایجاد شده باشد که سابقه بیمه کافی برای برقراری مستمری وجود نداشته است.

به همین دلیل، ثبت دقیق تاریخ مراجعه‌های پزشکی، تشخیص اولیه، شروع درمان و تغییرات بیماری می‌تواند در ارزیابی پرونده مؤثر باشد.

مراحل تشکیل پرونده، مدارک لازم و نحوه اعتراض به رأی کمیسیون پزشکی تأمین اجتماعی

برای دریافت مستمری ازکارافتادگی، بیمه‌شده باید مدارک پزشکی و سوابق بیمه‌ای خود را در اختیار سازمان قرار دهد تا وضعیت او در کمیسیون پزشکی بررسی شود. این فرآیند شامل جمع‌آوری مدارک، ارزیابی اولیه، تشکیل جلسه کمیسیون و در صورت لزوم رسیدگی مجدد در کمیسیون تجدیدنظر است.

مدارک پزشکی و سوابق درمانی

مدارکی که می‌توانند در بررسی پرونده اهمیت داشته باشند، عبارت‌اند از:

• مدارک شناسایی و اطلاعات بیمه‌ای فرد
• سوابق پرداخت حق بیمه و ریز سوابق اشتغال
• گزارش پزشک متخصص درباره تشخیص و شدت بیماری
• پرونده بستری و خلاصه ترخیص بیمارستان
• نتایج آزمایش‌های تخصصی و تصویربرداری
• گزارش جراحی و اقدامات درمانی انجام‌شده
• مدارک مربوط به فیزیوتراپی، توان‌بخشی و درمان‌های طولانی‌مدت
• گزارش‌های مربوط به عوارض پایدار بیماری
• مدارک حوادث ناشی از کار، در صورت وجود

بهتر است مدارک پزشکی به ترتیب تاریخ مرتب شوند تا روند پیشرفت بیماری و میزان پاسخ به درمان به‌خوبی مشخص باشد. ارائه تنها یک گواهی تشخیص بدون مدارک تکمیلی ممکن است برای ارزیابی دقیق کافی نباشد.

مراحل کمیسیون پزشکی بدوی

پس از تشکیل پرونده و تکمیل مدارک، بیمه‌شده برای بررسی به کمیسیون پزشکی معرفی می‌شود. کمیسیون پزشکی بدوی با حضور پزشکان مربوطه تشکیل می‌شود و وضعیت جسمی یا روانی فرد را بررسی می‌کند.

براساس آیین‌نامه اجرایی کمیسیون‌های پزشکی موضوع ماده ۹۱ قانون تأمین اجتماعی، بررسی پرونده، ارزیابی نوع و شدت بیماری، تعیین درصد ازکارافتادگی و اظهارنظر درباره ادامه درمان یا توانایی اشتغال از وظایف این کمیسیون است.

در این مرحله ممکن است پزشکان متخصص با توجه به نوع بیماری، آزمایش‌های تکمیلی یا معاینه مجدد را ضروری بدانند. همچنین سوابق درمانی و نتایج توان‌بخشی برای ارزیابی میزان محدودیت‌های باقی‌مانده بررسی می‌شوند.

کمیسیون پزشکی تجدیدنظر

اگر بیمه‌شده با رأی کمیسیون بدوی موافق نباشد، می‌تواند مطابق آیین‌نامه به آن اعتراض کند تا پرونده در کمیسیون تجدیدنظر بررسی شود.

کمیسیون تجدیدنظر مدارک قبلی، دلایل اعتراض و مستندات پزشکی جدید را بررسی می‌کند و رأی نهایی را صادر می‌کند. بهتر است اعتراض صرفاً به بیان نارضایتی محدود نباشد و دلایل پزشکی مشخصی مانند نادیده گرفتن یک عارضه، ناقص بودن بررسی‌ها یا وجود مدارک جدید در آن مطرح شود.

نحوه پیگیری و اعتراض به رأی

براساس ماده ۹ آیین‌نامه اجرایی کمیسیون‌های پزشکی، بیمه‌شده در صورت اعتراض به رأی کمیسیون بدوی باید حداکثر ظرف یک ماه از تاریخ ابلاغ، اعتراض کتبی خود را به شعبه تأمین اجتماعی مربوطه ارائه کند.

پس از دریافت اعتراض، مدارک لازم از طریق شعبه به کمیسیون تجدیدنظر ارسال می‌شوند. رأی کمیسیون تجدیدنظر قطعی و لازم‌الاجرا است. در صورت وجود ایراد قانونی در فرآیند رسیدگی، بررسی راه‌های قانونی اعتراض خارج از فرآیند کمیسیون نیز می‌تواند با مشاوره حقوقی انجام شود.

نکته مهم این است که نباید مهلت یک‌ماهه اعتراض به رأی بدوی را از دست داد؛ زیرا عدم اعتراض در مهلت مقرر می‌تواند باعث قطعی شدن رأی بدوی شود.

حقوق و مستمری ازکارافتادگی تأمین اجتماعی چقدر است و چگونه محاسبه می‌شود؟

مبلغ مستمری ازکارافتادگی برای همه بیمه‌شدگان یکسان نیست و به عواملی مانند میانگین دستمزد مشمول بیمه، مدت پرداخت حق بیمه، نوع ازکارافتادگی و شرایط قانونی پرونده بستگی دارد. بنابراین نمی‌توان تنها براساس نوع بیماری، مبلغ مشخصی برای مستمری تعیین کرد.

نحوه محاسبه مستمری ازکارافتادگی کلی

برای محاسبه مستمری ازکارافتادگی کلی، مبنای قانونی و میزان دستمزد متوسط بیمه‌شده اهمیت دارند. طبق ماده ۷۲ قانون تأمین اجتماعی و اصلاحات آن، مبنای محاسبه مستمری ازکارافتادگی کلی ناشی از کار، یک‌سی‌ام مزد یا حقوق متوسط بیمه‌شده به ازای هر سال سابقه پرداخت حق بیمه است؛ با رعایت حداقل و حداکثرهای مقرر در قانون.

به زبان ساده، هرچه متوسط دستمزد مشمول بیمه و سابقه پرداخت حق بیمه بیشتر باشد، مبلغ مستمری محاسباتی نیز می‌تواند افزایش پیدا کند.

برای درک بهتر، فرض کنیم میانگین دستمزد ماهانه بیمه‌شده ۳۰ میلیون تومان و سابقه پرداخت حق بیمه او ۲۰ سال باشد. با در نظر گرفتن فرمول یک‌سی‌ام، محاسبه اولیه به این صورت خواهد بود:

۳۰٬۰۰۰٬۰۰۰ × ۲۰ ÷ ۳۰ = ۲۰٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان

این عدد صرفاً نمونه محاسباتی برای توضیح روش است و مبلغ قطعی مستمری محسوب نمی‌شود؛ زیرا اعمال حداقل و حداکثرهای قانونی، نوع ازکارافتادگی و جزئیات پرونده بر نتیجه نهایی تأثیر می‌گذارند.

در ازکارافتادگی کلی غیرناشی از کار نیز شرایط ماده ۷۵ و ضوابط محاسبه مستمری مربوط باید رعایت شود.

عوامل مؤثر بر مبلغ مستمری

مهم‌ترین عوامل مؤثر بر میزان مستمری عبارت‌اند از:

• میانگین دستمزد مشمول بیمه: دستمزدی که مبنای محاسبه حق بیمه بوده است، در تعیین مستمری اهمیت دارد.
• سابقه پرداخت حق بیمه: تعداد سال‌ها و ماه‌های پرداخت حق بیمه در محاسبات تأثیر دارد.
• نوع ازکارافتادگی: ازکارافتادگی کلی، جزئی و غرامت نقص عضو روش پرداخت یکسانی ندارند.
• زمان وقوع بیماری یا حادثه: تاریخ مربوط به شروع بیماری و دستمزدهای مشمول بیمه در دوره قانونی محاسبه اهمیت دارند.
• شرایط قانونی و افراد تحت تکفل: برخی حمایت‌ها و مزایای قانونی با توجه به وضعیت خانوادگی بیمه‌شده قابل اعمال هستند.

همچنین براساس ماده ۱۱۱ قانون تأمین اجتماعی، مستمری ازکارافتادگی کلی نباید از حداقل مزد کارگر عادی کمتر باشد. مبلغ قابل پرداخت در هر سال با توجه به ضوابط و مصوبات مربوط به همان سال تعیین می‌شود.

تفاوت مستمری ازکارافتادگی و غرامت نقص عضو

سوالات متداول درباره لیست بیماری‌های ازکارافتادگی تأمین اجتماعی

چه بیماری‌هایی مشمول ازکارافتادگی تأمین اجتماعی در سال ۱۴۰۵ هستند؟

بیماری‌های مغز و اعصاب مانند ام‌اس، پارکینسون، صرع و سکته مغزی، بیماری‌های قلبی و عروقی، اختلالات شدید روان‌پزشکی، بیماری‌های پیشرفته ستون فقرات، سرطان، نارسایی کلیه، بیماری‌های ریوی، اختلالات بینایی و شنوایی و برخی بیماری‌های ژنتیکی و خودایمنی ممکن است مشمول بررسی ازکارافتادگی باشند. با این حال، صرف ابتلا به بیماری باعث دریافت مستمری نمی‌شود و میزان کاهش قدرت کار و نظر کمیسیون پزشکی تأمین اجتماعی تعیین‌کننده است.

آیا دیسک کمر، آرتروز یا بیماری قلبی باعث ازکارافتادگی تأمین اجتماعی می‌شوند؟

بله، این بیماری‌ها در صورت ایجاد محدودیت شدید و پایدار در توانایی اشتغال ممکن است زمینه بررسی ازکارافتادگی را فراهم کنند. برای مثال، دیسک کمر همراه با آسیب عصبی، ضعف شدید عضلانی یا محدودیت حرکتی، آرتروز پیشرفته و نارسایی شدید قلبی می‌توانند در ارزیابی پزشکی مؤثر باشند. تشخیص نهایی براساس مدارک پزشکی، شدت عوارض و میزان کاهش قدرت کار توسط کمیسیون پزشکی انجام می‌شود.

از چند درصد ازکارافتادگی تأمین اجتماعی مستمری تعلق می‌گیرد؟

براساس ماده ۷۰ قانون تأمین اجتماعی، کاهش قدرت کار به میزان ۶۶ درصد و بیشتر، ازکارافتادگی کلی محسوب می‌شود. کاهش قدرت کار بین ۳۳ تا ۶۶ درصد در اثر حادثه ناشی از کار، ازکارافتادگی جزئی و کاهش قدرت کار بین ۱۰ تا ۳۳ درصد در اثر حادثه ناشی از کار، مشمول غرامت نقص عضو است. مستمری ازکارافتادگی کلی و جزئی ماهانه پرداخت می‌شود، اما غرامت نقص عضو به‌صورت یک‌باره است.

برای دریافت مستمری ازکارافتادگی تأمین اجتماعی چند سال سابقه بیمه لازم است؟

طبق ماده ۷۵ قانون تأمین اجتماعی، برای دریافت مستمری ازکارافتادگی کلی ناشی از بیماری یا حادثه غیرناشی از کار، بیمه‌شده باید در ده سال قبل از وقوع حادثه یا ابتلا به بیماری منجر به ازکارافتادگی، حداقل یک سال حق بیمه پرداخت کرده باشد که شامل دست‌کم ۹۰ روز پرداخت حق بیمه در یک سال قبل از وقوع حادثه یا بیماری نیز باشد. در ازکارافتادگی کلی ناشی از حادثه حین کار یا بیماری حرفه‌ای، طبق ماده ۷۱، شرط مدت پرداخت حق بیمه مطرح نیست.

برای تشکیل پرونده ازکارافتادگی تأمین اجتماعی چه مدارکی لازم است و چگونه می‌توان به رأی کمیسیون اعتراض کرد؟

برای تشکیل پرونده معمولاً مدارک شناسایی، سوابق بیمه، گزارش پزشک متخصص، پرونده بستری، نتایج آزمایش‌ها، تصویربرداری‌ها و مدارک مربوط به جراحی و درمان مورد نیاز است. پس از بررسی مدارک، پرونده به کمیسیون پزشکی بدوی ارجاع می‌شود. در صورت اعتراض به رأی کمیسیون بدوی، بیمه‌شده می‌تواند حداکثر ظرف یک ماه از تاریخ ابلاغ، اعتراض کتبی خود را به شعبه تأمین اجتماعی ارائه کند تا پرونده در کمیسیون تجدیدنظر بررسی شود.