بیماری آسیت چیست؟ علت جمع شدن آب در شکم و درمان آسیت

علائم آسیت چیست؟ مهم‌ترین نشانه‌های تجمع آب در شکم

یکی از نخستین نشانه‌های بیماری آسیت افزایش تدریجی اندازه شکم است. بعضی افراد احساس پری، فشار یا سنگینی در ناحیه شکم دارند و ممکن است لباس‌های قبلی برایشان تنگ شود. با افزایش حجم مایع، ناراحتی هنگام نشستن یا راه رفتن نیز بیشتر می‌شود. در موارد شدید، فشار مایع روی دیافراگم می‌تواند تنفس را دشوار کند. ورم پاها و مچ نیز ممکن است هم‌زمان با تجمع مایع دیده شود.

علائم همیشه شدت یکسانی ندارند و ممکن است در مراحل ابتدایی چندان واضح نباشند. گاهی بیمار تنها احساس نفخ یا افزایش وزن دارد و تصور می‌کند مشکل از دستگاه گوارش است. افزایش سریع وزن، بزرگ شدن مداوم شکم و ایجاد ورم اندام‌ها، به‌ویژه در فردی که سابقه بیماری کبدی دارد، باید جدی گرفته شود. پزشک با معاینه، بررسی سوابق و در صورت نیاز تصویربرداری می‌تواند وجود مایع آزاد شکمی را ارزیابی کند.

اگر تجمع مایع با بیماری شدید یا ناتوانی حرکتی همراه باشد، جابه‌جایی بیمار باید با توجه به وضعیت عمومی او انجام شود. در مواردی که نیاز به انتقال تحت نظارت وجود دارد، بهترین آمبولانس خصوصی می‌تواند گزینه‌ای برای انتقال کنترل‌شده بیمار به مرکز درمانی باشد. منظور از انتخاب مناسب، صرفاً تجهیزات بیشتر نیست؛ بلکه تناسب خدمات آمبولانس با وضعیت بیمار، حضور نیروهای آموزش‌دیده و امکان پایش علائم حیاتی در مسیر اهمیت دارد.

علت جمع شدن آب در شکم چیست؟ بررسی مهم‌ترین دلایل آسیت

آیا آسیت خطرناک است؟ عوارض و خطرات تجمع مایع در شکم

شدت بیماری آسیت به علت زمینه‌ای، مقدار مایع و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد. تجمع مقدار زیاد مایع می‌تواند باعث ناراحتی شکمی، کاهش اشتها، اختلال حرکتی و تنگی نفس شود. در افرادی که سیروز دارند، وجود آسیت نشانه مهمی از پیشرفت بیماری کبدی محسوب می‌شود و می‌تواند با عوارضی مانند اختلالات الکترولیتی، آسیب کلیه و عفونت مایع شکمی همراه باشد.

یکی از عوارض مهم، پریتونیت باکتریایی خودبه‌خودی یا SBP است که به عفونت مایع آسیت اشاره دارد. این عفونت ممکن است با درد شکم، تب یا حساسیت شکمی ظاهر شود، اما همیشه علائم واضح ندارد. در بیماران مبتلا به سیروز که به‌صورت غیرانتخابی در بیمارستان بستری می‌شوند، بررسی تشخیصی مایع آسیت اهمیت ویژه‌ای دارد. در صورت شک به عفونت، ارزیابی سریع پزشکی و درمان مناسب ضروری است.

اگر بیمار مبتلا به آسیت به دلیل شدت علائم قادر به جابه‌جایی عادی نباشد، انتقال باید با دقت بیشتری برنامه‌ریزی شود. برای بیماری که در بخش‌های غربی پایتخت زندگی می‌کند، آمبولانس خصوصی غرب تهران می‌تواند امکان انتقال پزشکی را فراهم کند. با این حال، در شرایطی مانند تنگی نفس شدید، کاهش سطح هوشیاری، خونریزی، درد شدید یا افت فشار، تصمیم درباره سطح مراقبت موردنیاز باید توسط نیروهای درمانی و بر اساس شرایط واقعی بیمار گرفته شود.

آسیت و سیروز کبدی چه ارتباطی دارند؟

رابطه میان بیماری آسیت و سیروز کبدی بسیار مهم است، زیرا آسیب پیشرفته کبد می‌تواند موجب افزایش فشار در سیستم ورید باب و تغییر تعادل مایعات بدن شود. در نتیجه، بدن تمایل بیشتری به نگهداری سدیم و آب پیدا می‌کند و مایع در حفره شکم تجمع می‌یابد. طبق منابع تخصصی، آسیت یکی از عوارض مهم مرحله پیشرفته سیروز است و ظاهر شدن آن نیازمند ارزیابی پزشکی دقیق است.

درمان آسیت ناشی از سیروز معمولاً تنها به تخلیه مایع محدود نمی‌شود و باید بیماری زمینه‌ای نیز مدیریت شود. محدود کردن دریافت سدیم، استفاده از داروهای ادرارآور مانند اسپیرونولاکتون و فوروزماید و در موارد مناسب انجام پاراسنتز از روش‌هایی هستند که پزشک با توجه به وضعیت بیمار در نظر می‌گیرد. محدودیت مایعات نیز برای همه بیماران ضروری نیست و معمولاً به شرایطی مانند کاهش قابل توجه سدیم خون بستگی دارد.

در صورتی که فرد مبتلا به سیروز و آسیت در ورامین یا مناطق اطراف نیاز به انتقال پزشکی داشته باشد، آمبولانس خصوصی ورامین می‌تواند برای انتقال او به مرکز درمانی مورد استفاده قرار گیرد. انتخاب آمبولانس باید متناسب با شرایط بیمار باشد، زیرا برخی افراد فقط به انتقال ساده نیاز دارند، در حالی که بیمار دارای علائم ناپایداری ممکن است به پایش و مراقبت بیشتر در مسیر نیاز داشته باشد. تشخیص سطح مراقبت باید به وضعیت بالینی بیمار وابسته باشد.

نکته: سه انکر دیگر یعنی «بیماری کرون چیست؟» و «بیماری زردی چیست؟» و یکی از انکرهای آمبولانس، برای اینکه طبق شرطت در بخش‌های جداگانه و بدون فشرده‌کردن لینک‌ها در یک تیتر قرار بگیرند، بهتر است در ۸ بخش بعدی مقاله توزیع شوند. همچنین از نظر معنایی، قرار دادن موضوعات کرون و زردی در متن آسیت باید با یک ارتباط پزشکی طبیعی انجام شود تا لینک‌سازی حالت اسپم پیدا نکند.

آسیت در اثر سرطان چیست و چگونه ایجاد می‌شود؟

بیماری آسیت در برخی افراد می‌تواند در ارتباط با سرطان ایجاد شود. این نوع تجمع مایع را معمولاً آسیت بدخیم می‌نامند و ممکن است در سرطان‌های داخل شکم یا سرطان‌هایی که به پرده صفاق گسترش پیدا کرده‌اند دیده شود. درگیری صفاق، اختلال در جریان طبیعی مایع و تغییرات عروقی می‌تواند موجب تجمع تدریجی مایع شود. البته وجود آسیت به‌تنهایی به معنای سرطانی بودن آن نیست و علت باید با بررسی پزشکی مشخص شود.

در بیمار مبتلا به سرطان، پزشک ممکن است علاوه بر آزمایش‌های خونی و تصویربرداری، نمونه‌ای از مایع شکمی را بررسی کند. در این نمونه‌برداری، ویژگی‌های مایع و در صورت نیاز سلول‌های موجود در آن بررسی می‌شوند تا مشخص شود آیا سلول‌های سرطانی در مایع وجود دارند یا خیر. تشخیص علت آسیت اهمیت زیادی دارد، زیرا درمان تجمع مایع در سرطان با آسیت ناشی از سیروز یا بیماری قلبی الزاماً یکسان نیست.

برخی بیماران سرطانی به دلیل ضعف عمومی، کاهش وزن یا تجمع زیاد مایع شکمی، جابه‌جایی دشوارتری دارند. در چنین شرایطی، دسترسی به مراقبت پزشکی مناسب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. اگر هم‌زمان سابقه گوارشی یا کبدی نیز وجود داشته باشد، ممکن است بیمار علائم متعددی را تجربه کند و تشخیص افتراقی اهمیت پیدا کند. برای نمونه، آشنایی با موضوع بیماری کرون چیست؟ می‌تواند در شناخت تفاوت برخی علائم گوارشی با مشکلات ناشی از آسیت مفید باشد.

آسیت چگونه تشخیص داده می‌شود؟ آزمایش‌ها و روش‌های تشخیص

تشخیص بیماری آسیت معمولاً با ترکیبی از معاینه، بررسی سوابق پزشکی، آزمایش خون و روش‌های تصویربرداری انجام می‌شود. پزشک در معاینه به مواردی مانند افزایش اندازه شکم، وجود مایع آزاد و ورم اندام‌ها توجه می‌کند. با این حال، معاینه به‌تنهایی همیشه برای مشخص کردن علت کافی نیست. به همین دلیل در بسیاری از بیماران، بررسی‌های تکمیلی برای تعیین منشأ مایع و شدت مشکل مورد نیاز است.

یکی از بررسی‌های مهم، پاراسنتز تشخیصی است که طی آن مقدار مشخصی از مایع داخل شکم با سوزن و تحت شرایط استریل خارج و برای آزمایش ارسال می‌شود. بررسی آلبومین و سایر ویژگی‌های مایع می‌تواند در تشخیص علت تجمع مایع کمک کند. شاخصی مانند SAAG نیز برای بررسی ارتباط آسیت با فشار ورید باب کاربرد دارد. همچنین در صورت شک به عفونت، شمارش سلول‌ها و کشت مایع اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند.

آزمایش‌های خون نیز می‌توانند اطلاعاتی درباره عملکرد کبد، کلیه، سطح آلبومین و اختلالات الکترولیتی ارائه دهند. پزشک با کنار هم گذاشتن این نتایج، علائم و یافته‌های تصویربرداری تصمیم می‌گیرد چه بررسی دیگری لازم است. در بیمار مبتلا به سیروز که به‌صورت غیرانتخابی در بیمارستان بستری می‌شود، AASLD انجام پاراسنتز تشخیصی را حتی در نبود علائم واضح عفونت نیز مهم می‌داند، زیرا عفونت مایع آسیت گاهی بدون علائم مشخص رخ می‌دهد.

برای برخی بیماران، مراجعه و انتقال به مرکز درمانی ممکن است به دلیل ضعف شدید یا محدودیت حرکتی دشوار باشد. اگر بیمار در محدوده شرقی پایتخت قرار داشته باشد، آمبولانس خصوصی شرق تهران می‌تواند برای انتقال پزشکی مطرح شود. با این حال، نوع وسیله انتقال باید بر اساس وضعیت بیمار انتخاب شود؛ زیرا بیماری که دچار تنگی نفس، افت فشار، اختلال هوشیاری یا علائم عفونت است ممکن است به سطح متفاوتی از مراقبت حین انتقال نیاز داشته باشد.

سونوگرافی آسیت چه چیزی را نشان می‌دهد؟

سونوگرافی یکی از روش‌های کاربردی برای بررسی بیماری آسیت است و می‌تواند وجود مایع آزاد در حفره شکم را نشان دهد. این روش بدون تابش اشعه انجام می‌شود و در بسیاری از شرایط پزشکی قابل استفاده است. سونوگرافی همچنین می‌تواند اطلاعاتی درباره ظاهر کبد، اندازه طحال و برخی تغییرات مرتبط با فشار ورید باب ارائه کند. در شرایط خاص، بررسی داپلر جریان خون عروق نیز می‌تواند به ارزیابی دقیق‌تر کمک کند.

مقدار کم مایع ممکن است در معاینه معمولی به‌راحتی قابل تشخیص نباشد، اما سونوگرافی می‌تواند تجمع مایع را آشکار کند. پزشک همچنین ممکن است از تصویربرداری برای بررسی علل احتمالی دیگر استفاده کند. برای مثال، در فردی که سابقه بیماری کبدی دارد، مشاهده نشانه‌هایی مانند تغییرات ساختاری کبد یا بزرگ شدن طحال می‌تواند در کنار سایر یافته‌ها به تشخیص زمینه‌ای کمک کند؛ با این حال، نتیجه سونوگرافی به‌تنهایی تشخیص قطعی علت آسیت نیست.

در برخی بیماران، سونوگرافی همراه با داپلر برای بررسی عروق کبد و جریان خون آنها درخواست می‌شود. این موضوع به‌خصوص زمانی اهمیت دارد که علت تجمع مایع مشخص نباشد یا پزشک به اختلالات عروقی شک داشته باشد. بنابراین بهتر است نتیجه سونوگرافی در کنار آزمایش خون، علائم بالینی و در صورت نیاز بررسی مایع شکمی تفسیر شود. هیچ تصویر منفردی نمی‌تواند جایگزین ارزیابی کامل پزشکی شود.

درمان آسیت چگونه است؟ از دارو تا روش‌های تخصصی

هدف از درمان بیماری آسیت کنترل تجمع مایع، کاهش علائم و درمان علت اصلی ایجادکننده آن است. در آسیت مرتبط با سیروز، کاهش مصرف سدیم، استفاده از داروهای ادرارآور و پیگیری وزن و وضعیت کلی بیمار از بخش‌های مهم مدیریت بیماری محسوب می‌شوند. داروهایی مانند اسپیرونولاکتون و فوروزماید ممکن است تحت نظر پزشک تجویز شوند، اما مقدار مصرف آنها باید بر اساس فشار خون، عملکرد کلیه و سطح الکترولیت‌ها تنظیم شود.

محدودیت مصرف مایعات برای همه بیماران مبتلا به آسیت ضروری نیست و معمولاً در شرایط خاص، مانند هیپوناترمی قابل توجه، مطرح می‌شود. همچنین رژیم غذایی کم‌نمک نباید باعث سوءتغذیه یا کاهش شدید دریافت مواد مغذی شود. اگر آسیت با درمان دارویی کنترل نشود یا به‌سرعت دوباره ایجاد شود، پزشک ممکن است روش‌هایی مانند تخلیه درمانی مایع یا در بیماران مناسب، بررسی امکان TIPS را در نظر بگیرد.

درمان باید بر اساس علت زمینه‌ای انتخاب شود و مصرف خودسرانه داروهای ادرارآور می‌تواند خطرناک باشد. بعضی داروها نیز ممکن است در بیماران مبتلا به آسیت خطر آسیب کلیوی را افزایش دهند و باید فقط با نظر پزشک مصرف شوند. در صورت وجود بیماری‌های هم‌زمان مانند مشکلات کبدی، قلبی یا کلیوی، برنامه درمانی باید با توجه به تمام شرایط بیمار تنظیم شود. پیگیری منظم برای ارزیابی پاسخ به درمان اهمیت زیادی دارد.

تخلیه آب شکم چگونه انجام می‌شود؟ آشنایی با پاراسنتز

تخلیه مایع شکم یا پاراسنتز یکی از روش‌هایی است که برای تشخیص علت آسیت و در برخی بیماران برای کاهش حجم زیاد مایع انجام می‌شود. در این روش، پزشک پس از آماده‌سازی و ضدعفونی محل، با استفاده از سوزن یا وسیله مخصوص وارد فضای شکمی شده و مقداری از مایع را خارج می‌کند. نمونه مایع می‌تواند برای بررسی عفونت، آلبومین و سایر شاخص‌های تشخیصی به آزمایشگاه ارسال شود.

در مواردی که حجم زیادی از مایع تخلیه می‌شود، به‌ویژه در آسیت مقاوم به درمان، پزشک ممکن است تجویز آلبومین را نیز در نظر بگیرد. هدف از این کار کاهش خطر اختلالات گردش خون پس از تخلیه حجم زیاد مایع است. AASLD پاراسنتز با حجم زیاد همراه با جایگزینی آلبومین را یکی از درمان‌های اصلی آسیت مقاوم به دارو معرفی می‌کند. تصمیم درباره انجام این روش باید توسط پزشک و با توجه به وضعیت بیمار گرفته شود.

پاراسنتز فقط برای خارج کردن مایع انجام نمی‌شود و در شرایط مناسب می‌تواند یک اقدام تشخیصی مهم باشد. برای مثال، در بیمار مبتلا به سیروز که با آسیت در بیمارستان بستری می‌شود، بررسی مایع برای رد عفونت اهمیت زیادی دارد؛ زیرا پریتونیت باکتریایی خودبه‌خودی ممکن است حتی بدون علائم واضح رخ دهد. بنابراین زمان انجام پاراسنتز و تفسیر نتایج آن باید بر اساس شرایط بالینی بیمار و نظر تیم درمان انجام شود.

رژیم غذایی مناسب برای آسیت چیست؟ چه غذاهایی مفید یا مضر هستند؟

رعایت رژیم غذایی مناسب در بیماری آسیت، به‌خصوص زمانی که تجمع مایع با سیروز کبدی ارتباط دارد، می‌تواند به کنترل احتباس مایعات کمک کند. یکی از توصیه‌های مهم، کاهش مصرف سدیم است؛ زیرا دریافت زیاد نمک می‌تواند نگهداری آب در بدن را افزایش دهد. با این حال، رژیم کم‌نمک نباید باعث کاهش شدید اشتها یا سوءتغذیه شود. انتخاب غذاهای تازه و کم‌نمک معمولاً انتخاب مناسب‌تری است.

افراد مبتلا به بیماری‌های کبدی باید علاوه بر میزان نمک، به دریافت کافی انرژی و پروتئین نیز توجه داشته باشند. حذف خودسرانه پروتئین یا حذف وعده‌های غذایی طولانی‌مدت می‌تواند وضعیت تغذیه‌ای را نامناسب کند. مصرف وعده‌های کوچک‌تر و منظم، همراه با انتخاب منابع پروتئینی مناسب، می‌تواند به حفظ توده عضلانی کمک کند. همچنین مصرف مکمل‌های گیاهی یا دارویی بدون مشورت پزشک توصیه نمی‌شود.

غذاهای فرآوری‌شده، کنسروها، فست‌فودها، انواع سوسیس و کالباس، تنقلات شور و غذاهایی که مقدار زیادی نمک دارند، معمولاً انتخاب مناسبی برای رژیم کم‌سدیم نیستند. در مقابل، استفاده از مواد غذایی تازه و توجه به برچسب محصولات می‌تواند مقدار دریافت نمک را کاهش دهد. میزان دقیق محدودیت سدیم باید متناسب با شرایط فرد و نظر پزشک یا متخصص تغذیه تعیین شود.

آیا آسیت دوباره برمی‌گردد؟ عوامل مؤثر بر عود تجمع مایع

عود مایع شکمی به علت اصلی ایجاد آن و میزان پاسخ بیمار به درمان بستگی دارد. در سیروز پیشرفته، اگر فشار ورید باب و اختلال تنظیم آب و سدیم همچنان وجود داشته باشد، امکان تجمع دوباره مایع وجود دارد. در برخی بیماران، آسیت با رژیم کم‌سدیم و داروهای ادرارآور کنترل می‌شود، اما در موارد مقاوم ممکن است پس از تخلیه درمانی نیز مایع مجدداً جمع شود.

در بیماری آسیت مقاوم، پزشک باید بررسی کند که آیا بیمار داروها را به‌درستی مصرف می‌کند، دریافت سدیم کنترل شده است و علت دیگری مانند سرطان، انسداد وریدی یا مشکلات کلیوی وجود ندارد. AASLD آسیت مقاوم را شرایطی می‌داند که با محدودیت سدیم و حداکثر دوز قابل‌تحمل داروهای ادرارآور کنترل نشود یا مایع پس از پاراسنتز با سرعت قابل توجهی دوباره تجمع پیدا کند.

اگر تجمع مایع مرتباً تکرار شود، پزشک ممکن است پاراسنتزهای درمانی مکرر، جایگزینی آلبومین و در برخی بیماران بررسی امکان TIPS را مطرح کند. در بیماران مناسب، ارزیابی برای پیوند کبد نیز ممکن است اهمیت داشته باشد، زیرا آسیت بالینی قابل توجه یکی از نشانه‌های پیشرفت بیماری کبدی است. انتخاب روش درمان به عملکرد کبد، کلیه، وضعیت تغذیه، فشار خون و سایر بیماری‌های فرد بستگی دارد.

چه زمانی آسیت یک وضعیت اورژانسی است؟ علائم هشداردهنده

وجود آسیت به‌تنهایی همیشه به معنای نیاز به اورژانس نیست، اما بعضی علائم همراه آن می‌توانند نشانه یک عارضه جدی باشند. تب، درد یا حساسیت جدید شکم، گیجی، کاهش سطح هوشیاری، افت فشار، تنگی نفس شدید، کاهش قابل توجه ادرار یا ضعف ناگهانی باید جدی گرفته شوند. در فرد مبتلا به سیروز، عفونت مایع شکمی یا آسیب کلیه ممکن است بدون تأخیر نیازمند ارزیابی بیمارستانی باشد.

یکی از نگرانی‌های مهم، پریتونیت باکتریایی خودبه‌خودی یا SBP است. این عفونت می‌تواند در افراد مبتلا به سیروز و آسیت ایجاد شود و در صورت تأخیر در تشخیص، عوارض جدی مانند آسیب حاد کلیه، سپسیس و نارسایی چندعضوی ایجاد کند. به همین دلیل، در صورت بروز علائم جدید یا بستری شدن بیمار مبتلا به سیروز همراه با آسیت، بررسی مایع شکمی ممکن است اهمیت زیادی داشته باشد.

اگر بیماری آسیت همراه با تنگی نفس شدید، اختلال هوشیاری، خونریزی گوارشی، درد شدید شکم یا افت فشار باشد، نباید منتظر بهبود خودبه‌خودی علائم ماند. در چنین شرایطی بیمار باید سریع توسط تیم درمان ارزیابی شود. استفراغ خونی یا مدفوع سیاه و خونی نیز از علائمی هستند که در بیماران مبتلا به سیروز نیازمند مراجعه فوری به بیمارستان‌اند، زیرا می‌توانند نشانه خونریزی گوارشی باشند.

منبع علمی: مطالب این مقاله با استفاده از راهنماها و منابع علمی AASLD (American Association for the Study of Liver Diseases) درباره تشخیص و درمان آسیت و عوارض بیماری‌های کبدی تهیه و با هدف ارائه اطلاعات قابل‌فهم برای کاربران بازنویسی شده است.

سوالات متداول درباره بیماری آسیت

بیماری آسیت چیست و چرا آب در شکم جمع می‌شود؟

بیماری آسیت به تجمع غیرطبیعی مایع در حفره شکم گفته می‌شود. این وضعیت بیشتر در اثر سیروز و بیماری‌های پیشرفته کبدی ایجاد می‌شود، اما نارسایی قلبی، برخی سرطان‌ها، بیماری‌های کلیوی و اختلالات پانکراس یا صفاق نیز می‌توانند باعث ایجاد آن شوند.

مهم‌ترین علائم بیماری آسیت چیست؟

افزایش تدریجی حجم شکم، احساس سنگینی یا پری شکم، افزایش وزن ناشی از تجمع مایع و ورم پاها از علائم شایع آسیت هستند. در موارد شدید، تجمع مایع می‌تواند باعث فشار به دیافراگم و ایجاد تنگی نفس شود.

آیا آسیت خطرناک است و چه عوارضی دارد؟

شدت آسیت به علت زمینه‌ای و وضعیت بیمار بستگی دارد و در برخی موارد می‌تواند نشانه یک بیماری جدی باشد. عوارضی مانند عفونت مایع شکمی، اختلال تنفس، مشکلات کلیوی و تجمع مجدد مایع ممکن است رخ دهد و نیاز به ارزیابی پزشکی داشته باشد.

آسیت چگونه تشخیص داده می‌شود و آیا سونوگرافی برای تشخیص کافی است؟

پزشک معمولاً با معاینه و بررسی سابقه پزشکی شروع می‌کند و ممکن است آزمایش خون، سونوگرافی یا سایر روش‌های تصویربرداری را درخواست کند. در بسیاری از موارد برای بررسی علت تجمع مایع و رد عفونت، نمونه‌گیری از مایع شکم با روش پاراسنتز نیز انجام می‌شود.

آیا بیماری آسیت درمان می‌شود و برای درمان آن چه روش‌هایی وجود دارد؟

درمان آسیت به علت ایجاد آن بستگی دارد. در بیماران مبتلا به بیماری‌های کبدی ممکن است محدودیت مصرف نمک، داروهای ادرارآور و در صورت نیاز تخلیه مایع شکم انجام شود. در موارد مقاوم، روش‌های تخصصی‌تر مانند TIPS یا بررسی برای پیوند کبد ممکن است مطرح شوند.

چه زمانی آسیت یک وضعیت اورژانسی محسوب می‌شود؟

اگر فرد مبتلا به آسیت دچار تب، درد یا حساسیت شکم، اختلال هوشیاری، تنگی نفس شدید، افت فشار، کاهش قابل توجه ادرار یا خونریزی گوارشی شود، باید سریعاً تحت ارزیابی پزشکی قرار گیرد. این علائم می‌توانند نشانه عوارض جدی باشند و تأخیر در بررسی مناسب نیست.