لوزه سوم یا آدنوئید، مجموعه‌ای از بافت‌های لنفاوی است که در قسمت پشتی بینی و بالای گلو قرار دارد و بخشی از سیستم دفاعی بدن محسوب می‌شود. این بافت در دوران کودکی فعال‌تر است و معمولاً با افزایش سن به‌تدریج کوچک می‌شود. با این حال، در بعضی کودکان لوزه سوم بیش از اندازه رشد می‌کند و می‌تواند مسیر تنفس بینی را محدود کرده و باعث بروز مشکلاتی مانند تنفس دهانی، گرفتگی بینی و اختلالات خواب شود.
بزرگ شدن لوزه سوم همیشه به معنی نیاز به جراحی نیست. پزشک معمولاً شدت علائم، مدت ادامه مشکلات، وضعیت خواب، تنفس کودک و مشکلات احتمالی گوش یا شنوایی را بررسی می‌کند. برای مثال، اگر بزرگی آدنوئید باعث انسداد قابل توجه بینی یا اختلال تنفس هنگام خواب شده باشد، ممکن است درمان تخصصی ضرورت پیدا کند. در مقابل، موارد خفیف گاهی با پیگیری پزشکی و درمان‌های غیرجراحی کنترل می‌شوند و نیازی به اقدام فوری ندارند.
در شرایطی که بزرگی یا التهاب آدنوئیدها به شکل مداوم باعث اختلال در تنفس، خواب یا مشکلات گوش شود، متخصص گوش و حلق و بینی ممکن است برداشتن این بافت را پیشنهاد کند. جراحی لوزه سوم معمولاً از طریق دهان انجام می‌شود و هدف آن کاهش انسداد ایجادشده در پشت بینی و بهبود عملکرد تنفسی است. تصمیم نهایی باید بر اساس معاینه و شرایط اختصاصی بیمار گرفته شود، نه صرفاً اندازه لوزه سوم در معاینه.
| علامت یا مشکل | چگونه بروز می‌کند؟ | چه زمانی اهمیت بیشتری دارد؟ |
|---|---|---|
| گرفتگی بینی | تنفس از راه بینی دشوار می‌شود و کودک ممکن است بیشتر از دهان نفس بکشد. | وقتی گرفتگی بینی مداوم یا شدید باشد. |
| خرخر شبانه | کودک هنگام خواب صدای تنفس بلند یا غیرطبیعی دارد. | اگر خرخر به‌صورت مکرر و شدید اتفاق بیفتد. |
| تنفس دهانی | به دلیل انسداد بینی، کودک بیشتر از دهان نفس می‌کشد. | اگر تنفس دهانی در طول روز و هنگام خواب ادامه داشته باشد. |
| اختلال خواب | خواب کودک ممکن است ناآرام شود یا با بیدارشدن‌های مکرر همراه باشد. | در صورت مشاهده وقفه‌های تنفسی یا اختلال واضح در خواب. |
| مشکلات گوش | بزرگی لوزه سوم می‌تواند عملکرد شیپور استاش را تحت تأثیر قرار دهد. | در صورت تجمع مایع گوش یا کاهش شنوایی. |
| تغییر صدا | انسداد مسیر بینی ممکن است باعث تغییر طنین و حالت صدای کودک شود. | اگر تغییر صدا طولانی‌مدت یا همراه با علائم دیگر باشد. |
لوزه سوم در کودکان بخشی طبیعی از بافت لنفاوی بدن است و در سال‌های نخست زندگی می‌تواند رشد بیشتری داشته باشد. این بافت معمولاً در حدود سال‌های ابتدایی کودکی بزرگ‌تر است و با افزایش سن به‌تدریج کوچک می‌شود. با این حال، عفونت‌های مکرر، التهاب مزمن و برخی شرایط فردی ممکن است باعث باقی ماندن یا تشدید بزرگی آدنوئیدها شوند. بنابراین وجود لوزه سوم به‌تنهایی بیماری محسوب نمی‌شود و مسئله اصلی، ایجاد علائم و اختلال عملکرد است.
در کودکی که آدنوئیدها بیش از اندازه بزرگ شده‌اند، ممکن است مسیر عبور هوا از بینی محدود شود. در نتیجه کودک به جای تنفس طبیعی از بینی، بیشتر از دهان نفس می‌کشد و هنگام خواب ممکن است خروپف یا اختلال تنفسی داشته باشد. همچنین بزرگی لوزه سوم می‌تواند با اختلال عملکرد شیپور استاش و تجمع مایع در گوش میانی ارتباط داشته باشد. در چنین شرایطی، مشکلات شنوایی یا احساس گرفتگی گوش نیز ممکن است مورد توجه والدین قرار بگیرد.
اگر این علائم مداوم باشند، پزشک ابتدا میزان تأثیر آن‌ها بر زندگی کودک را بررسی می‌کند. برای مثال، تنها وجود خروپف خفیف بدون سایر علائم لزوماً به معنای ضرورت جراحی نیست. در مقابل، اختلال تنفس هنگام خواب، انسداد پایدار بینی یا مشکلات مرتبط با گوش می‌تواند نیاز به بررسی تخصصی بیشتری داشته باشد. بنابراین بهتر است والدین به جای تمرکز صرف بر اندازه لوزه سوم، شدت و استمرار علائم و تأثیر آن‌ها بر سلامت کودک را در نظر بگیرند.
تصمیم برای جراحی زمانی مطرح می‌شود که بزرگی لوزه سوم باعث ایجاد مشکلات قابل توجه و مداوم شود. انسداد طولانی‌مدت بینی، اختلال تنفس هنگام خواب، آپنه انسدادی خواب، برخی موارد سینوزیت مزمن و مشکلات مرتبط با گوش میانی از جمله شرایطی هستند که ممکن است متخصص گوش و حلق و بینی را به بررسی جراحی ترغیب کنند. البته انتخاب روش درمان به علت، شدت علائم، سن کودک و شرایط پزشکی او بستگی دارد.
در مواردی که کودک به دلیل بزرگی آدنوئیدها خواب مناسبی ندارد یا تنفس او هنگام خواب دچار اختلال می‌شود، بررسی تخصصی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. همچنین اگر تجمع مایع در گوش میانی باعث مشکلات شنوایی شده باشد، پزشک ممکن است برداشتن آدنوئیدها را در کنار اقدامات مربوط به گوش بررسی کند. هدف از جراحی، صرفاً خارج کردن یک بافت نیست؛ بلکه کاهش انسداد و برطرف کردن مشکلاتی است که به شکل مستمر کیفیت زندگی کودک را تحت تأثیر قرار داده‌اند.
در صورتی که پزشک جراحی را توصیه کند، خانواده باید درباره فواید مورد انتظار، عوارض احتمالی و گزینه‌های درمانی سؤال کنند. جراحی لوزه سوم معمولاً یک عمل نسبتاً کوتاه و سرپایی است و بسیاری از کودکان پس از چند ساعت، در صورت مناسب بودن وضعیت عمومی، می‌توانند به خانه برگردند. با این حال، سن پایین، بیماری‌های زمینه‌ای، شدت اختلال تنفسی یا شرایط خاص پزشکی ممکن است باعث شود پزشک مراقبت و پایش طولانی‌تری را توصیه کند.
جراحی برداشتن آدنوئید معمولاً از طریق دهان انجام می‌شود و نیازی به ایجاد برش خارجی روی پوست صورت یا گردن ندارد. پس از بیهوش شدن بیمار، جراح با استفاده از ابزارهای مخصوص بافت لوزه سوم را از محل خود خارج می‌کند و در پایان محل جراحی از نظر خونریزی بررسی می‌شود. بسته به روش مورد استفاده، ممکن است از ابزارهای حرارتی یا انرژی‌های مخصوص نیز برای برداشت بافت و کنترل خونریزی استفاده شود.
پیش از عمل، پزشک وضعیت عمومی کودک را بررسی می‌کند و درباره بیماری‌های زمینه‌ای، داروهای مصرفی و سابقه خونریزی سؤال خواهد کرد. اگر کودک پیش از جراحی دچار تب، عفونت یا سرفه قابل توجه باشد، ممکن است زمان عمل تغییر کند؛ زیرا وجود عفونت فعال می‌تواند احتمال بروز مشکلات بعد از جراحی را افزایش دهد. رعایت دستورهای مربوط به ناشتا بودن نیز اهمیت دارد و خانواده باید دقیقاً طبق دستور مرکز درمانی عمل کند.
در بعضی بیماران، جراحی آدنوئید هم‌زمان با اقدامات دیگری مانند خارج کردن لوزه‌های کامی یا گذاشتن لوله تهویه گوش انجام می‌شود. این موضوع به علت مراجعه و تشخیص متخصص بستگی دارد و برای همه بیماران یکسان نیست. بعد از پایان عمل نیز کودک به بخش ریکاوری منتقل می‌شود تا سطح هوشیاری، تنفس، ضربان قلب و وضعیت عمومی او تحت نظر قرار گیرد. زمانی که شرایط پایدار باشد، امکان شروع نوشیدن مایعات و سپس ترخیص بررسی می‌شود.
جراحی لوزه سوم معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود؛ یعنی کودک در طول عمل خواب است و درد ناشی از جراحی را احساس نمی‌کند. متخصص بیهوشی پیش از عمل وضعیت سلامت کودک، داروهای مصرفی، حساسیت‌ها و سابقه مشکلات مربوط به بیهوشی را بررسی می‌کند. رعایت دستورهای مربوط به خوردن و آشامیدن قبل از بیهوشی نیز ضروری است، زیرا معده خالی به کاهش برخی خطرات مرتبط با بیهوشی کمک می‌کند.
در طول جراحی، وضعیت تنفس، ضربان قلب و سطح اکسیژن کودک توسط تیم بیهوشی کنترل می‌شود. پس از پایان عمل، بیمار به بخش ریکاوری منتقل می‌شود و تا زمانی که به اندازه کافی هوشیار و پایدار نباشد، تحت مراقبت قرار می‌گیرد. خواب‌آلودگی، تهوع یا احساس ناراحتی در ساعات اولیه ممکن است دیده شود و معمولاً تیم درمان با پایش وضعیت و داروهای مناسب، روند بهبودی را مدیریت می‌کند.
مدت ماندن کودک در مرکز درمانی به شرایط او، نوع عمل و سیاست مرکز بستگی دارد. بسیاری از کودکان در صورت هوشیاری مناسب، نداشتن خونریزی، توانایی نوشیدن مایعات و پایدار بودن علائم حیاتی، همان روز مرخص می‌شوند. با این حال، برخی کودکان به دلیل سن کم یا شرایط پزشکی خاص ممکن است نیاز به مشاهده بیشتر یا بستری شبانه داشته باشند. بنابراین ترخیص همیشه بر اساس وضعیت واقعی بیمار انجام می‌شود، نه صرفاً گذشت چند ساعت از عمل.
مدت خود عمل برداشتن لوزه سوم معمولاً کوتاه است و در منابع بیمارستانی حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ذکر شده است، هرچند زمان حضور کودک در اتاق عمل و بخش ریکاوری بیشتر از این مقدار خواهد بود. تفاوت در مدت جراحی می‌تواند به روش مورد استفاده، انجام هم‌زمان عمل‌های دیگر و شرایط اختصاصی بیمار مربوط باشد. بنابراین بهتر است خانواده زمان تقریبی کل فرایند را از تیم جراحی و بیهوشی سؤال کنند.
اگر تنها آدنوئید برداشته شود، بخش جراحی ممکن است در مدت کوتاهی انجام شود، اما کودک پس از آن باید در ریکاوری تحت نظر باشد. در این مرحله، پرستاران وضعیت هوشیاری، تنفس، اکسیژن خون و علائم احتمالی خونریزی را بررسی می‌کنند. پس از بیدار شدن کامل، معمولاً ابتدا مایعات به مقدار کم داده می‌شود و در صورت تحمل مناسب، تغذیه سبک یا رژیم معمول طبق توصیه تیم درمان ادامه پیدا می‌کند.
در بیشتر موارد، اگر کودک مشکل خاصی نداشته باشد، چند ساعت پس از عمل امکان ترخیص وجود دارد. با این حال، سرعت برگشت به وضعیت عادی در کودکان مختلف متفاوت است. خواب‌آلودگی، گلودرد، احساس گرفتگی بینی یا ناراحتی خفیف ممکن است برای مدتی وجود داشته باشد. خانواده باید دستورهای مربوط به استراحت، مصرف مایعات، داروهای مسکن و زمان بازگشت به مدرسه یا مهدکودک را طبق توصیه پزشک رعایت کند.
جراحی لوزه سوم معمولاً عملی رایج و کم‌خطر محسوب می‌شود، اما مانند هر جراحی دیگری احتمال بروز عوارض وجود دارد. خونریزی، عفونت، تهوع، ناراحتی گلو، گرفتگی موقت بینی و تغییر موقتی صدا از عوارض احتمالی هستند. در موارد نادر نیز ممکن است مشکلات تنفسی ناشی از تورم، آسیب جزئی به دندان یا رشد مجدد بافت آدنوئید اتفاق بیفتد. شدت و احتمال این عوارض در افراد مختلف متفاوت است.
یکی از موضوعاتی که والدین باید قبل از جراحی لوزه سوم درباره آن اطلاع داشته باشند، احتمال خونریزی پس از عمل است. این عارضه شایع نیست، اما مهم‌ترین عارضه‌ای محسوب می‌شود که نیاز به توجه فوری دارد. همچنین برخی کودکان ممکن است در روزهای نخست دچار گلودرد، گوش‌درد یا بوی نامطبوع دهان شوند. این علائم معمولاً موقتی هستند و با مراقبت مناسب به‌تدریج کاهش پیدا می‌کنند.
در موارد بسیار نادر، ممکن است بافت آدنوئید دوباره رشد کند و علائم قبلی بازگردند. احتمال چنین اتفاقی در سنین پایین‌تر بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد. همچنین اگر کودک پیش از عمل سابقه خونریزی غیرعادی یا کبودی‌های بدون علت داشته باشد، باید حتماً پزشک را در جریان قرار دهد. آگاهی خانواده از این موارد باعث می‌شود علائم غیرطبیعی زودتر شناسایی شوند و در صورت نیاز، مراقبت پزشکی سریع انجام شود.
خونریزی بعد از عمل یکی از عوارض نادر اما مهم است و ممکن است در ساعات ابتدایی یا حتی چند روز پس از جراحی ایجاد شود. مشاهده خون روشن از بینی یا دهان، بالا آوردن خون قرمز یا تکرار استفراغ خونی نیازمند توجه فوری است. برخلاف ترشحات تیره ناشی از خون قدیمی بلعیده‌شده، خون قرمز روشن می‌تواند نشانه خونریزی فعال باشد و نباید نادیده گرفته شود.
برای کاهش احتمال مشکل، کودک باید در روزهای ابتدایی استراحت کافی داشته باشد و از فعالیت شدید، محیط‌های بسیار شلوغ و قرار گرفتن در معرض دود یا گردوغبار دور بماند. البته هیچ روش خانگی نمی‌تواند خونریزی فعال را درمان کند. اگر پس از جراحی لوزه سوم خون تازه از بینی یا دهان مشاهده شد، نباید منتظر برطرف شدن خودبه‌خودی آن ماند و باید طبق دستور مرکز درمانی یا اورژانس اقدام کرد.
گاهی کودک پس از جراحی مقدار کمی خون قدیمی را که هنگام عمل بلعیده است، به صورت استفراغ قهوه‌ای یا تیره دفع می‌کند. این وضعیت با خون تازه قرمز متفاوت است، اما اگر استفراغ تکرار شود یا رنگ آن قرمز روشن باشد، نیاز به ارزیابی پزشکی وجود دارد. برخی مراکز درمانی نیز توصیه می‌کنند در صورت مشاهده هرگونه خونریزی تازه از بینی یا دهان، خانواده بدون تأخیر با مرکز درمانی تماس بگیرند یا به اورژانس مراجعه کنند.
پس از ترخیص، مهم‌ترین هدف مراقبت، فراهم کردن محیطی آرام و جلوگیری از فعالیت شدید است. کودک ممکن است در روزهای نخست خواب‌آلودتر از معمول باشد و گلودرد، گوش‌درد یا گرفتگی بینی داشته باشد. معمولاً استراحت در منزل و مصرف منظم داروهای تجویزشده اهمیت زیادی دارد. خانواده باید دستور پزشک درباره مسکن‌ها، زمان بازگشت به مدرسه و محدودیت فعالیت را جدی بگیرد و علائم غیرعادی را به پزشک اطلاع دهد.
برای کودکانی که بعد از عمل نیاز به انتقال برنامه‌ریزی‌شده دارند، انتخاب وسیله حمل‌ونقل باید با توجه به شرایط جسمی و توصیه پزشک انجام شود. در مواردی که بیمار نیازمند مراقبت ویژه یا پایش پزشکی در مسیر باشد، استفاده از آمبولانس خصوصی در تهران می‌تواند از نظر فراهم بودن تجهیزات و همراهی نیروی درمانی مطرح شود. البته ضرورت چنین خدمتی به وضعیت بیمار وابسته است و تصمیم نهایی بهتر است با نظر پزشک یا مرکز درمانی گرفته شود.
در روزهای ابتدایی بهتر است کودک از افراد مبتلا به سرماخوردگی و عفونت‌های تنفسی فاصله داشته باشد. برخی مراکز درمانی توصیه می‌کنند کودک حدود یک هفته از مدرسه یا مهدکودک دور بماند، هرچند مدت دقیق بازگشت می‌تواند براساس وضعیت کودک و نظر پزشک متفاوت باشد. مصرف مایعات کافی، استراحت و رعایت دستور دارویی از مهم‌ترین اقدامات مراقبتی هستند. در صورت تب بالا، درد رو به افزایش یا ناتوانی در نوشیدن مایعات، ارزیابی پزشکی ضروری است.
پس از ترخیص، معمولاً کودک می‌تواند در خانه استراحت کند و فعالیت‌های آرام مانند تماشای تلویزیون یا مطالعه داشته باشد. بهتر است والدین در روزهای نخست وضعیت نوشیدن مایعات، میزان هوشیاری، درد و علائم احتمالی خونریزی را زیر نظر داشته باشند. خواب‌آلودگی پس از بیهوشی ممکن است مدتی ادامه پیدا کند، اما اگر کودک به شکل غیرطبیعی بی‌حال شود یا وضعیت عمومی او رو به وخامت برود، باید سریعاً با پزشک تماس گرفته شود.
اگر کودک به دلیل شرایط پزشکی خاص نتواند با وسیله نقلیه معمولی جابه‌جا شود، ممکن است خانواده درباره آمبولانس خصوصی برای انتقال ایمن‌تر با پزشک یا مرکز درمانی مشورت کند. چنین خدماتی زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند که بیمار نیاز به پایش علائم حیاتی یا مراقبت در طول مسیر داشته باشد. با این حال، برای یک کودک سالم که طبق نظر پزشک شرایط پایدار دارد، معمولاً انتقال معمولی پس از ترخیص کافی است.
در دوره نقاهت، بهتر است کودک از فعالیت‌های فیزیکی سنگین، محیط‌های دودآلود و تماس نزدیک با افراد دارای عفونت تنفسی دور بماند. مدت استراحت برای همه کودکان یکسان نیست و برخی مراکز درمانی حدود پنج تا هفت روز یا بیشتر را برای دور ماندن از مدرسه توصیه می‌کنند. والدین باید به جای مقایسه کودک خود با دیگران، دستور جراح و وضعیت واقعی کودک را معیار بازگشت به فعالیت‌های عادی قرار دهند.
پس از جراحی لوزه سوم نوشیدن مایعات کافی اهمیت زیادی دارد، زیرا کم‌آبی می‌تواند روند بهبودی را دشوار کند. معمولاً پس از هوشیاری کامل، کودک می‌تواند جرعه‌های آب بنوشد و در صورت تحمل مناسب، خوردن غذا را شروع کند. برخلاف تصور رایج، بسیاری از مراکز درمانی محدودیت سختی برای نوع غذا توصیه نمی‌کنند و کودک می‌تواند بر اساس تحمل خود به تدریج به رژیم غذایی معمول بازگردد.
ممکن است کودک در روزهای ابتدایی غذاهای نرم‌تر را ترجیح دهد، زیرا گلو کمی حساس یا دردناک است. غذاهای ساده و قابل تحمل می‌توانند شروع مناسبی باشند، اما مهم‌ترین موضوع دریافت مایعات و انرژی کافی است. اگر کودک تمایل زیادی به غذا خوردن ندارد، می‌توان وعده‌ها را کوچک‌تر کرد و مایعات را در دفعات بیشتر ارائه داد. والدین نباید کودک را مجبور به خوردن حجم زیادی غذا در یک وعده کنند.
مصرف منظم مسکن تجویزشده نیز ممکن است به کودک کمک کند راحت‌تر غذا بخورد و مایعات دریافت کند. البته مقدار و فاصله مصرف دارو باید دقیقاً مطابق دستور پزشک یا بروشور دارو باشد. آسپرین نباید بدون تجویز پزشک به کودکان داده شود. همچنین اگر کودک به دلیل درد شدید قادر به نوشیدن نیست، این وضعیت نباید صرفاً با تغییر غذا مدیریت شود و لازم است با پزشک یا مرکز درمانی تماس گرفته شود.
برخی علائم بعد از عمل می‌توانند بخشی از روند طبیعی بهبودی باشند، اما بعضی نشانه‌ها نیازمند بررسی سریع هستند. خونریزی تازه از بینی یا دهان، بالا آوردن خون قرمز، مشکل تنفسی، درد شدید و رو به افزایش، تب بالا یا ناتوانی در نوشیدن مایعات از مهم‌ترین مواردی هستند که باید جدی گرفته شوند. در چنین شرایطی، خانواده نباید صرفاً منتظر بماند تا علائم خودبه‌خود برطرف شوند.
در صورت مشاهده خون تازه، به‌ویژه اگر مقدار آن قابل توجه باشد یا ادامه پیدا کند، باید فوراً با خدمات اورژانسی یا مرکز درمانی تماس گرفته شود. همچنین اگر کودک چندین بار استفراغ خونی داشته باشد، دچار بی‌حالی قابل توجه شود یا تنفس او دشوار شود، نیاز به ارزیابی فوری وجود دارد. این علائم می‌توانند نشان‌دهنده عارضه‌ای باشند که نیازمند بررسی و درمان پزشکی است و نباید با مراقبت خانگی به تأخیر بیفتد.
در صورت مشاهده علائمی مانند خونریزی تازه، مشکل تنفسی، تب بالا، درد شدید یا ناتوانی کودک در نوشیدن مایعات، باید با پزشک یا مرکز درمانی تماس گرفت. آشنایی والدین با علائم بیماری‌ها و روش‌های درمانی نیز می‌تواند به تصمیم‌گیری بهتر برای مراجعه پزشکی کمک کند. برای مثال، اگر به دنبال آشنایی با علائم و روش درمان یک بیماری دیگر هستید، مطالعه مطلب هیدروسل چیست؟ می‌تواند اطلاعات مفیدی درباره این عارضه و زمان مراجعه به پزشک در اختیار شما قرار دهد.
مطالب این مقاله با استفاده از اطلاعات پزشکی معتبر درباره آدنوئیدکتومی، علل بزرگی لوزه سوم، نحوه انجام جراحی، بیهوشی، عوارض احتمالی و مراقبت‌های بعد از عمل تهیه و تدوین شده است. برای بررسی بیشتر اطلاعات پزشکی و آشنایی با جزئیات جراحی لوزه سوم می‌توانید به مطالب منتشرشده توسط Cleveland Clinic، یکی از مراکز پزشکی دانشگاهی معتبر، مراجعه کنید. اطلاعات این صفحه توسط متخصصان پزشکی بررسی شده و آخرین به‌روزرسانی آن در سال ۲۰۲۶ انجام شده است.
جراحی لوزه سوم معمولاً زمانی انجام می‌شود که بزرگی لوزه سوم باعث مشکلاتی مانند گرفتگی مداوم بینی، تنفس دهانی، خرخر شدید، اختلال خواب، وقفه‌های تنفسی یا برخی مشکلات گوش و شنوایی شده باشد. تصمیم نهایی برای جراحی بر اساس علائم کودک، معاینه پزشک و شرایط بالینی او گرفته می‌شود.
جراحی لوزه سوم یا آدنوئیدکتومی معمولاً تحت بیهوشی عمومی و از طریق دهان انجام می‌شود و به‌طور معمول نیازی به ایجاد برش خارجی روی صورت یا گردن ندارد. جراح با استفاده از ابزارهای مناسب، بافت اضافی لوزه سوم را از محل قرارگیری آن در پشت بینی و قسمت بالایی گلو خارج می‌کند.
خود جراحی لوزه سوم معمولاً عمل کوتاهی است و در بسیاری از موارد حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه طول می‌کشد. با این حال، زمان آماده‌سازی برای بیهوشی، انجام عمل و مراقبت کودک در بخش ریکاوری نیز باید در نظر گرفته شود و مدت دقیق آن به شرایط بیمار و نظر جراح بستگی دارد.
مانند هر عمل جراحی، جراحی لوزه سوم نیز ممکن است با عوارضی همراه باشد. خونریزی، درد یا ناراحتی گلو، تهوع، تب، عفونت و تغییر موقت صدا از عوارض احتمالی هستند. خونریزی قابل‌توجه یا مشکل تنفسی پس از عمل اهمیت بیشتری دارد و در چنین شرایطی باید سریعاً ارزیابی پزشکی انجام شود.
پس از جراحی، استراحت، مصرف مایعات کافی و استفاده از داروهای تجویزشده طبق دستور پزشک اهمیت دارد. والدین باید وضعیت تنفس، تب، درد، میزان هوشیاری و احتمال خونریزی کودک را زیر نظر داشته باشند. در صورت بروز علائم غیرطبیعی یا شدید، تماس با پزشک یا مراجعه به مرکز درمانی ضروری است.
مصرف مایعات کافی بعد از جراحی اهمیت زیادی دارد. اگر کودک هنگام بلع احساس ناراحتی داشته باشد، می‌توان با نظر پزشک غذاهای نرم و قابل‌تحمل را در برنامه غذایی قرار داد و با بهتر شدن شرایط به رژیم معمول بازگشت. اگر کودک نتواند مایعات بنوشد یا علائم کم‌آبی ایجاد شود، باید با پزشک تماس گرفته شود.
