عمل فیبروم رحم یکی از روش‌های درمان فیبروم‌های علامت‌دار است که انتخاب نوع آن به اندازه، تعداد و محل فیبروم‌ها، شدت علائم و شرایط فرد بستگی دارد. در این مقاله با فیبروم رحم و علائم آن، زمان نیاز به جراحی، میومکتومی، هیسترکتومی، لاپاراسکوپی و جراحی باز آشنا می‌شوید و درباره مدت زمان عمل، خطرات احتمالی، خونریزی و مراقبت‌های بعد از جراحی و همچنین احتمال ایجاد دوباره فیبروم اطلاعات کاربردی به دست می‌آورید.
فیبروم رحم یا میوم، توده‌ای خوش‌خیم است که از بافت عضلانی رحم شکل می‌گیرد و در بسیاری از زنان در سنین باروری دیده می‌شود. این توده‌ها می‌توانند اندازه‌های متفاوتی داشته باشند؛ از توده‌های بسیار کوچک که حتی قابل تشخیص نیستند تا فیبروم‌های بزرگ که شکل رحم را تغییر می‌دهند. وجود فیبروم لزوماً به معنای بیماری خطرناک نیست و بسیاری از زنان بدون هیچ علامتی با این توده‌ها زندگی می‌کنند.
فیبروم‌ها از نظر محل قرارگیری نیز با یکدیگر تفاوت دارند. بعضی از آن‌ها در ضخامت عضله رحم ایجاد می‌شوند، برخی به سمت فضای داخلی رحم رشد می‌کنند و تعدادی نیز در قسمت بیرونی رحم قرار می‌گیرند. همین تفاوت در محل رشد می‌تواند روی نوع علائم، شدت خونریزی و حتی روش درمان تأثیر داشته باشد. بنابراین پزشک برای انتخاب روش مناسب، علاوه بر اندازه، محل و تعداد فیبروم‌ها را نیز بررسی می‌کند.
عمل فیبروم رحم معمولاً زمانی مورد توجه قرار می‌گیرد که توده باعث ایجاد علائم شدید یا مشکلاتی مانند خونریزی زیاد، درد لگنی، فشار روی مثانه و روده یا اختلال در باروری شود. البته وجود فیبروم به‌تنهایی به معنی نیاز قطعی به جراحی نیست. در بعضی افراد، پزشک تنها پیگیری منظم را توصیه می‌کند و در برخی دیگر، دارو یا روش‌های درمانی غیرجراحی می‌تواند علائم را کنترل کند.
فیبروم رحم در بسیاری از افراد بدون علامت است و ممکن است تنها هنگام سونوگرافی یا معاینه پزشکی به‌صورت اتفاقی تشخیص داده شود. در صورت بروز علائم، شدت آن‌ها معمولاً به اندازه، تعداد و محل فیبروم بستگی دارد. خونریزی شدید یا طولانی در دوران قاعدگی یکی از شایع‌ترین نشانه‌هاست. بعضی افراد نیز دردهای شدید قاعدگی، احساس سنگینی در لگن یا درد مداوم در قسمت پایین شکم را تجربه می‌کنند.
رشد فیبروم می‌تواند باعث ایجاد فشار روی اندام‌های اطراف رحم شود. برای مثال، اگر توده روی مثانه فشار وارد کند، فرد ممکن است تکرر ادرار داشته باشد یا احساس کند مثانه به‌طور کامل تخلیه نمی‌شود. فشار روی روده نیز گاهی باعث یبوست یا احساس نفخ و سنگینی می‌شود. درد هنگام رابطه جنسی، کمردرد و افزایش حجم شکم نیز از علائمی هستند که در برخی بیماران مشاهده می‌شوند.
عمل فیبروم رحم ممکن است در افرادی مطرح شود که علائم آن‌ها با دارو یا روش‌های محافظه‌کارانه کنترل نمی‌شود. خونریزی شدید و طولانی نیز می‌تواند به مرور زمان باعث کاهش ذخایر آهن و کم‌خونی شود و علائمی مانند خستگی، ضعف، سرگیجه و کاهش توان روزانه ایجاد کند. اگر خونریزی غیرطبیعی یا درد لگنی مداوم وجود داشته باشد، بهتر است علت آن توسط متخصص زنان بررسی شود.
همه فیبروم‌های رحم به جراحی نیاز ندارند. اگر فیبروم کوچک باشد و علائم قابل‌توجهی ایجاد نکند، پزشک ممکن است تنها پیگیری منظم و انجام سونوگرافی‌های دوره‌ای را پیشنهاد کند. همچنین در برخی افراد با نزدیک شدن به یائسگی، به دلیل تغییرات هورمونی ممکن است رشد فیبروم کاهش پیدا کند. بنابراین تصمیم‌گیری درباره جراحی باید بر اساس شرایط اختصاصی بیمار انجام شود و صرفاً اندازه توده معیار کافی نیست.
زمانی که خونریزی‌های شدید باعث کم‌خونی شوند، درد یا فشار لگنی زندگی روزمره را مختل کند یا فیبروم باعث مشکلات قابل‌توجه ادراری و گوارشی شود، احتمال نیاز به درمان جدی‌تر افزایش پیدا می‌کند. مشکلات مرتبط با باروری نیز ممکن است در بعضی بیماران اهمیت داشته باشد. البته ارتباط فیبروم با ناباروری به محل و اندازه توده بستگی دارد و هر فیبرومی لزوماً باعث اختلال در بارداری نمی‌شود.
پیش از تصمیم برای عمل فیبروم رحم، پزشک معمولاً وضعیت رحم را با معاینه و روش‌های تصویربرداری بررسی می‌کند. سونوگرافی یکی از رایج‌ترین روش‌ها برای تعیین تعداد، اندازه و محل فیبروم است. سن، وضعیت عمومی بدن، شدت علائم و مهم‌تر از همه تمایل فرد به بارداری در آینده نیز در انتخاب روش درمان نقش دارد. هدف اصلی این است که مؤثرترین درمان با کمترین آسیب و متناسب با شرایط بیمار انتخاب شود.
| روش جراحی | نحوه انجام | مناسب برای |
|---|---|---|
| میومکتومی هیستروسکوپی | ورود ابزار جراحی از طریق واژن و دهانه رحم و برداشتن فیبروم از داخل رحم | فیبروم‌هایی که به سمت حفره داخلی رحم رشد کرده‌اند |
| میومکتومی لاپاراسکوپی | ایجاد برش‌های کوچک در شکم و خارج کردن فیبروم با استفاده از ابزارهای جراحی | برخی فیبروم‌ها با توجه به اندازه، تعداد و محل قرارگیری |
| میومکتومی باز | ایجاد برش بزرگ‌تر در شکم و دسترسی مستقیم به رحم برای خارج کردن فیبروم | فیبروم‌های بزرگ، متعدد یا مواردی که جراحی پیچیده‌تری نیاز دارند |
هیسترکتومی به معنای برداشتن رحم با جراحی است و یکی از روش‌های قطعی درمان فیبروم محسوب می‌شود. زمانی که رحم برداشته شود، دیگر فیبروم جدیدی در رحم ایجاد نخواهد شد. با این حال، این روش برای همه بیماران انتخاب مناسبی نیست و معمولاً در شرایطی مطرح می‌شود که علائم شدید باشند، فیبروم‌ها بزرگ یا متعدد باشند یا روش‌های دیگر نتوانند مشکل بیمار را به‌خوبی کنترل کنند.
مهم‌ترین تفاوت هیسترکتومی و میومکتومی، حفظ رحم است. در میومکتومی، رحم باقی می‌ماند و امکان بارداری در آینده ممکن است حفظ شود؛ اما پس از هیسترکتومی امکان بارداری وجود نخواهد داشت. به همین دلیل، تصمیم برای انجام این جراحی باید با توجه به سن، وضعیت پزشکی، شدت علائم و برنامه فرد برای فرزندآوری گرفته شود. مشورت دقیق با متخصص زنان پیش از تصمیم نهایی اهمیت زیادی دارد.
در بعضی شرایط، هیسترکتومی می‌تواند از طریق شکم، واژن یا روش‌های کم‌تهاجمی مانند لاپاراسکوپی انجام شود. انتخاب مسیر جراحی به اندازه رحم، تعداد و محل فیبروم‌ها و وضعیت بیمار بستگی دارد. عمل فیبروم رحم با روش هیسترکتومی معمولاً نیازمند بررسی کامل پیش از جراحی است تا بیمار درباره نوع عمل، مدت نقاهت و پیامدهای احتمالی آن آگاهی کافی داشته باشد و با دید واقع‌بینانه تصمیم بگیرد.
لاپاراسکوپی یکی از روش‌های کم‌تهاجمی برای انجام برخی جراحی‌های مربوط به فیبروم است. در این روش به جای ایجاد یک برش بزرگ روی شکم، چند برش کوچک ایجاد می‌شود و دوربین و ابزارهای جراحی از طریق آن‌ها وارد حفره شکمی می‌شوند. پزشک با مشاهده تصویر داخل شکم روی نمایشگر می‌تواند فیبروم را بررسی و در صورت مناسب بودن شرایط، آن را خارج کند.
این روش معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود و طول و پیچیدگی جراحی به اندازه و تعداد فیبروم‌ها بستگی دارد. لاپاراسکوپی در مقایسه با جراحی باز، در بیماران مناسب می‌تواند با برش‌های کوچک‌تر و دوره نقاهت کوتاه‌تر همراه باشد. البته نباید تصور کرد که این روش برای تمام فیبروم‌ها قابل استفاده است؛ اندازه، تعداد و محل قرارگیری توده در انتخاب روش اهمیت زیادی دارد.
عمل فیبروم رحم با لاپاراسکوپی ممکن است در برخی بیماران با درد کمتر و بازگشت سریع‌تر به فعالیت‌های روزمره همراه باشد، اما مانند هر عمل جراحی احتمال عوارض وجود دارد. درد شکمی، احساس ناراحتی در ناحیه شانه به علت گاز استفاده‌شده هنگام جراحی، خونریزی یا عفونت از عوارض احتمالی هستند. همچنین اگر بیمار هم‌زمان به بیماری‌های دیگری در ناحیه لگن مبتلا باشد، ممکن است جراحی‌های دیگری مانند عمل کیست تخمدان نیز با همین روش انجام شوند.
لاپاراسکوپی فقط به درمان فیبروم محدود نمی‌شود و در شرایط خاص برای بررسی یا درمان برخی مشکلات زنان کاربرد دارد. برای نمونه، در بعضی موارد حاملگی خارج رحمی نیز می‌توان از جراحی لاپاراسکوپی استفاده کرد. بنابراین نام روش جراحی به‌تنهایی مشخص نمی‌کند چه درمانی قرار است انجام شود و پزشک باید بر اساس تشخیص قطعی، شرایط بیمار و هدف جراحی درباره مناسب‌ترین تکنیک تصمیم بگیرد.
جراحی باز یا لاپاراتومی روشی است که در آن پزشک از طریق برش بزرگ‌تر روی شکم به رحم دسترسی پیدا می‌کند. این روش ممکن است در بیمارانی که فیبروم‌های بسیار بزرگ، متعدد یا پیچیده دارند انتخاب شود. همچنین در شرایطی که دسترسی وسیع‌تر به رحم برای جراح ضروری باشد، جراحی باز می‌تواند گزینه مناسبی باشد. تصمیم‌گیری درباره این روش پس از بررسی دقیق وضعیت بیمار انجام می‌شود.
در مقایسه با لاپاراسکوپی، جراحی باز معمولاً برش بزرگ‌تری ایجاد می‌کند و بیمار به زمان بیشتری برای بهبودی نیاز دارد. با این حال، بزرگ‌تر بودن برش به معنی نامناسب بودن روش نیست. در برخی موارد پیچیده، جراح با استفاده از روش باز کنترل و دسترسی بهتری به رحم خواهد داشت. بنابراین انتخاب بین جراحی باز و کم‌تهاجمی باید بر اساس شرایط واقعی بیمار انجام شود، نه صرفاً کوتاه‌تر بودن دوران نقاهت.
پس از عمل فیبروم رحم به روش باز، بیمار ممکن است برای مدتی به کمک اطرافیان در انجام فعالیت‌های روزمره نیاز داشته باشد. استراحت کافی، رعایت توصیه‌های پزشک و توجه به وضعیت زخم اهمیت زیادی دارد. در صورت نیاز به انتقال بیمار پس از ترخیص یا جابه‌جایی بین مراکز درمانی، خدماتی مانند آمبولانس خصوصی تهران می‌تواند با توجه به شرایط جسمی بیمار و توصیه تیم درمان مورد استفاده قرار گیرد.
مدت زمان جراحی فیبروم به عوامل مختلفی مانند تعداد توده‌ها، اندازه آن‌ها، محل قرارگیری فیبروم و روش انتخاب‌شده برای جراحی بستگی دارد. برای مثال، جراحی هیستروسکوپیک معمولاً نسبت به جراحی باز پیچیدگی و زمان کمتری دارد. در مقابل، زمانی که فیبروم‌ها بزرگ، متعدد یا در بخش‌های عمیق عضله رحم قرار گرفته باشند، جراح ممکن است به زمان بیشتری برای برداشتن ایمن توده‌ها و کنترل خونریزی نیاز داشته باشد.
در روش‌های کم‌تهاجمی مانند لاپاراسکوپی، زمان جراحی علاوه بر شرایط فیبروم به مهارت تیم جراحی و وضعیت عمومی بیمار نیز وابسته است. گاهی بیمار همان روز مرخص می‌شود و در بعضی شرایط نیاز به یک شب بستری وجود دارد. بنابراین نمی‌توان برای همه افراد زمان مشخصی تعیین کرد. بهتر است بیمار پیش از جراحی درباره مدت تقریبی عمل، احتمال بستری و روند مراقبت‌های پس از آن از جراح خود سؤال کند.
عمل فیبروم رحم ممکن است از یک جراحی نسبتاً کوتاه تا یک عمل پیچیده‌تر متفاوت باشد و عدد ثابت و یکسانی برای همه بیماران وجود ندارد. آنچه اهمیت بیشتری دارد، ایمنی جراحی و برداشتن مناسب توده‌هاست، نه صرفاً کوتاه بودن زمان عمل. پزشک پیش از جراحی با بررسی تصویربرداری و شرایط بیمار، روش مناسب را انتخاب می‌کند تا احتمال عوارض کاهش پیدا کند و روند درمان نتیجه مطلوب‌تری داشته باشد.
مانند هر عمل جراحی دیگری، جراحی فیبروم نیز می‌تواند با عوارضی همراه باشد، هرچند بسیاری از بیماران بدون مشکل جدی دوران نقاهت را پشت سر می‌گذارند. خونریزی، عفونت، واکنش به داروهای بیهوشی و ایجاد بافت اسکار یا چسبندگی از عوارض احتمالی هستند. احتمال بروز این مشکلات به نوع جراحی، وضعیت سلامت بیمار و میزان پیچیدگی عمل بستگی دارد و پزشک معمولاً پیش از جراحی این موارد را توضیح می‌دهد.
یکی از نگرانی‌های مهم، از دست دادن خون هنگام جراحی است؛ به‌خصوص در بیمارانی که پیش از عمل به دلیل خونریزی‌های شدید دچار کم‌خونی شده‌اند. در بعضی موارد برای کاهش خونریزی حین جراحی اقدامات پیشگیرانه انجام می‌شود و در شرایط خاص ممکن است نیاز به تزریق خون ایجاد شود. همچنین ایجاد چسبندگی در رحم یا اطراف آن می‌تواند در برخی بیماران اتفاق بیفتد و اهمیت آن به نوع جراحی بستگی دارد.
عمل فیبروم رحم در موارد نادر می‌تواند عوارض جدی‌تری نیز داشته باشد و به همین دلیل ارزیابی دقیق پیش از جراحی اهمیت دارد. در میومکتومی، چون رحم حفظ می‌شود، امکان ایجاد فیبروم‌های جدید در آینده وجود دارد. همچنین در شرایط بسیار خاص، مانند خونریزی کنترل‌نشده، ممکن است جراح ناچار به تغییر برنامه و انجام هیسترکتومی شود. این احتمال معمولاً پیش از عمل با بیمار مطرح می‌شود تا تصمیم‌گیری آگاهانه‌تری داشته باشد.
مشاهده مقدار کمی خونریزی یا لکه‌بینی پس از برخی انواع جراحی فیبروم می‌تواند طبیعی باشد و مدت آن با توجه به روش جراحی متفاوت است. در بعضی بیماران لکه‌بینی ممکن است چند روز ادامه پیدا کند و در برخی روش‌ها حتی چند هفته مشاهده شود. میزان و مدت خونریزی اهمیت زیادی دارد؛ بنابراین بیمار باید توصیه‌های پزشک را درباره وضعیت طبیعی پس از عمل و علائم هشدار به‌دقت رعایت کند.
اگر خونریزی به‌طور ناگهانی زیاد شود، همراه با سرگیجه، ضعف شدید، تپش قلب، تب یا درد غیرمعمول باشد، نباید آن را به‌عنوان بخشی عادی از دوران نقاهت در نظر گرفت. در چنین شرایطی بهتر است بیمار سریعاً با پزشک یا مرکز درمانی تماس بگیرد. همچنین خونریزی‌های شدید قبل از جراحی می‌توانند باعث کم‌خونی شوند؛ به همین دلیل بررسی وضعیت خون و آهن پیش از بعضی جراحی‌ها اهمیت پیدا می‌کند.
عمل فیبروم رحم با توجه به نوع جراحی می‌تواند الگوی متفاوتی از خونریزی پس از عمل ایجاد کند. بیمارانی که جراحی از طریق واژن یا دهانه رحم داشته‌اند ممکن است لکه‌بینی متفاوتی نسبت به افرادی که جراحی شکمی انجام داده‌اند تجربه کنند. همچنین در دوران نقاهت بهتر است بدون هماهنگی پزشک از داروهایی که ممکن است روی خونریزی اثر بگذارند استفاده نشود. در صورت تداوم خونریزی غیرطبیعی، ارزیابی پزشکی ضروری است.
گاهی افراد خونریزی واژینال را با سایر اقدامات زنان اشتباه می‌گیرند؛ در حالی که علت هر نوع خونریزی باید جداگانه مشخص شود. برای آشنایی بیشتر با یکی از اقدامات مرتبط با خونریزی و مشکلات داخل رحم می‌توان موضوع کورتاژ چیست؟ را نیز به‌صورت جداگانه بررسی کرد. البته کورتاژ درمان عمومی فیبروم محسوب نمی‌شود و تصمیم برای انجام آن باید بر اساس تشخیص پزشک و علت مشخص خونریزی گرفته شود.
مراقبت بعد از جراحی نقش مهمی در روند بهبودی دارد و نوع مراقبت‌ها با توجه به روش جراحی متفاوت است. استراحت کافی، مصرف داروهای تجویزشده، مراقبت از محل برش و رعایت محدودیت‌های حرکتی از توصیه‌های معمول دوران نقاهت هستند. بیمار نباید صرفاً به دلیل بهتر شدن درد، فعالیت‌های سنگین را زود شروع کند؛ زیرا بافت‌های داخلی بدن ممکن است هنوز در مرحله ترمیم باشند و به زمان بیشتری نیاز داشته باشند.
بعد از ترخیص، بیمار باید به علائمی مانند تب، درد شدید یا رو به افزایش، خونریزی قابل‌توجه، ترشح غیرطبیعی از محل زخم یا مشکلات ادراری توجه داشته باشد. زمان بازگشت به محل کار و فعالیت‌های ورزشی نیز به نوع جراحی و شرایط جسمی فرد بستگی دارد. در جراحی‌های کم‌تهاجمی معمولاً بازگشت به فعالیت‌ها سریع‌تر است، در حالی که جراحی باز می‌تواند به دوره نقاهت طولانی‌تری نیاز داشته باشد.
بعد از عمل فیبروم رحم معمولاً پزشک درباره زمان مراجعه بعدی، داروها، فعالیت بدنی و محدودیت‌های مربوط به رابطه جنسی یا ورزش توصیه‌های مشخصی ارائه می‌کند. اگر هدف بیمار حفظ قدرت باروری باشد، پیگیری‌های بعد از جراحی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا ترمیم رحم باید به‌درستی انجام شود. در برخی موارد نیز پزشک توصیه می‌کند برای بارداری مدتی صبر شود تا رحم فرصت کافی برای بهبود داشته باشد.
یکی از پرسش‌های رایج بیماران این است که آیا پس از برداشتن فیبروم، امکان تشکیل دوباره آن وجود دارد یا خیر. پاسخ به نوع جراحی بستگی دارد. در میومکتومی، رحم حفظ می‌شود و بنابراین ممکن است در سال‌های بعد فیبروم‌های جدید ایجاد شوند. همچنین گاهی توده‌های بسیار کوچک که هنگام جراحی قابل مشاهده نبوده‌اند، بعداً رشد می‌کنند. این موضوع به معنی شکست جراحی نیست، بلکه بخشی از ماهیت بیماری است.
احتمال ایجاد فیبروم‌های جدید در افراد مختلف یکسان نیست و عواملی مانند تعداد فیبروم‌های اولیه، شرایط هورمونی و سن می‌توانند در روند بیماری نقش داشته باشند. به‌طور کلی، افرادی که فیبروم‌های متعدد داشته‌اند ممکن است نسبت به کسانی که تنها یک توده داشته‌اند، بیشتر در معرض ایجاد فیبروم‌های جدید باشند. به همین دلیل، حتی پس از درمان موفق نیز پیگیری پزشکی در صورت بازگشت علائم اهمیت دارد.
عمل فیبروم رحم با میومکتومی توده‌های موجود را خارج می‌کند، اما نمی‌تواند تضمین کند که در آینده فیبروم دیگری ایجاد نخواهد شد. در مقابل، هیسترکتومی با برداشتن رحم، امکان ایجاد فیبروم رحمی جدید را از بین می‌برد؛ البته این روش به معنای از دست دادن امکان بارداری است و برای همه افراد مناسب نیست. بنابراین انتخاب روش درمان باید بر اساس علائم، سن، وضعیت رحم و برنامه فرد برای فرزندآوری انجام شود.
عمل فیبروم رحم معمولاً زمانی مطرح می‌شود که فیبروم‌ها باعث خونریزی شدید یا طولانی، درد و فشار لگنی، کم‌خونی، مشکلات ادراری یا سایر علائم آزاردهنده شوند یا اندازه و محل فیبروم نیاز به درمان جراحی داشته باشد. انتخاب روش به شرایط بیمار، تعداد و محل فیبروم‌ها و اهداف باروری بستگی دارد.
خیر. بسیاری از فیبروم‌های رحم هیچ علامتی ایجاد نمی‌کنند و ممکن است فقط تحت نظر پزشک قرار بگیرند. تصمیم برای جراحی بر اساس شدت علائم، اندازه و محل فیبروم، تعداد آن‌ها، شرایط فرد و تمایل به بارداری در آینده گرفته می‌شود.
میومکتومی جراحی برای برداشتن فیبروم‌ها و حفظ رحم است و می‌تواند برای افرادی که قصد حفظ قدرت باروری دارند گزینه مناسبی باشد. در هیسترکتومی، رحم برداشته می‌شود و پس از آن امکان بارداری وجود ندارد. انتخاب بین این روش‌ها به شرایط پزشکی و اهداف بیمار بستگی دارد.
یک روش واحد برای همه بیماران بهترین نیست. میومکتومی می‌تواند به صورت هیستروسکوپی، لاپاراسکوپی یا جراحی باز انجام شود و انتخاب روش به اندازه، تعداد و محل فیبروم‌ها، وضعیت رحم و شرایط بیمار بستگی دارد.
بله، در برخی بیماران می‌توان فیبروم رحم را با روش لاپاراسکوپی جراحی کرد. در این روش ابزارهای جراحی از طریق برش‌های کوچک شکمی وارد می‌شوند. مناسب بودن لاپاراسکوپی به اندازه، تعداد و محل فیبروم‌ها و نظر جراح بستگی دارد.
مدت زمان عمل فیبروم رحم ثابت نیست و به روش جراحی، تعداد و اندازه فیبروم‌ها و پیچیدگی عمل بستگی دارد. جراحی‌های ساده‌تر ممکن است زمان کمتری نیاز داشته باشند، در حالی که فیبروم‌های بزرگ یا متعدد می‌توانند زمان جراحی را افزایش دهند.
مقداری خونریزی یا لکه‌بینی بعد از برخی انواع جراحی فیبروم رحم می‌تواند طبیعی باشد و شدت و مدت آن به نوع عمل بستگی دارد. خونریزی شدید، مداوم یا همراه با علائمی مانند سرگیجه، ضعف، تب یا درد شدید نیاز به ارزیابی پزشکی دارد.
مدت نقاهت به نوع جراحی بستگی دارد. معمولاً بهبودی بعد از روش‌های کم‌تهاجمی سریع‌تر از جراحی باز است. پزشک بر اساس نوع عمل، وضعیت جسمی بیمار و روند ترمیم، زمان مناسب برای بازگشت به فعالیت‌های روزمره و رابطه جنسی را مشخص می‌کند.
بعد از میومکتومی امکان ایجاد فیبروم‌های جدید یا رشد فیبروم‌های باقی‌مانده وجود دارد، زیرا رحم حفظ می‌شود. احتمال برگشت به عوامل مختلفی مانند سن، تعداد فیبروم‌ها و شرایط فرد بستگی دارد. در هیسترکتومی، چون رحم برداشته می‌شود، فیبروم رحمی در رحم دیگر ایجاد نمی‌شود.
تأثیر جراحی بر بارداری به نوع عمل و شرایط رحم بستگی دارد. میومکتومی با هدف حفظ رحم انجام می‌شود و ممکن است برای افرادی که قصد بارداری دارند انتخاب شود. زمان مناسب برای اقدام به بارداری بعد از عمل نیز باید بر اساس ترمیم رحم و نظر پزشک تعیین شود.
مانند هر جراحی، عمل فیبروم رحم نیز می‌تواند با عوارضی مانند خونریزی، عفونت، درد، ایجاد چسبندگی و عوارض مرتبط با بیهوشی همراه باشد. نوع و میزان خطر به روش جراحی و شرایط بیمار بستگی دارد و پزشک پیش از عمل درباره خطرات احتمالی توضیح می‌دهد.
