پروستات غده‌ای کوچک در دستگاه تناسلی مردان است که در زیر مثانه و اطراف بخش ابتدایی مجرای ادرار قرار دارد. این غده معمولاً اندازه‌ای مشابه گردو دارد، اما با افزایش سن ممکن است بزرگ‌تر شود. پروستات بخشی از مایع منی را تولید می‌کند و در عملکرد طبیعی دستگاه تولیدمثل نقش دارد. شناخت ساختار و وظایف این غده اهمیت زیادی دارد، زیرا بسیاری از مشکلات ادراری و بیماری‌های مردان به تغییرات پروستات مرتبط هستند.
پروستات در دوران جوانی معمولاً بدون ایجاد مشکل خاصی فعالیت می‌کند، اما افزایش سن می‌تواند تغییراتی در اندازه و عملکرد آن ایجاد کند. بزرگ شدن پروستات همیشه به معنای وجود سرطان نیست و ممکن است به دلایل خوش‌خیم اتفاق بیفتد. از طرف دیگر، التهاب یا تومورهای پروستات نیز می‌توانند علائم متفاوتی ایجاد کنند. به همین دلیل، بروز علائم ادراری مداوم نیازمند بررسی توسط پزشک و انجام آزمایش‌های تشخیصی مناسب است.
مشکلات پروستات ممکن است با نشانه‌هایی مانند تکرر ادرار، ضعیف شدن جریان ادرار، دشواری در شروع ادرار یا احساس تخلیه نشدن کامل مثانه همراه باشند. شدت این علائم در افراد مختلف متفاوت است و همیشه ارتباط مستقیمی با اندازه پروستات ندارد. تشخیص دقیق علت علائم معمولاً با بررسی سوابق پزشکی، معاینه، آزمایش ادرار، آزمایش خون و در برخی موارد تصویربرداری یا نمونه‌برداری انجام می‌شود تا بهترین روش درمان انتخاب شود.
بزرگ شدن خوش‌خیم پروستات یکی از مشکلات شایع در مردان میانسال و سالمند است. در این وضعیت، سلول‌های پروستات افزایش پیدا می‌کنند و اندازه غده بیشتر می‌شود. از آنجا که پروستات اطراف مجرای ادرار قرار دارد، افزایش حجم آن می‌تواند مسیر عبور ادرار را تحت فشار قرار دهد. نتیجه این فشار ممکن است به شکل تکرر ادرار، کاهش قدرت جریان ادرار یا بیدار شدن مکرر در طول شب ظاهر شود.
همه افرادی که دچار بزرگی پروستات هستند، به جراحی نیاز ندارند. در موارد خفیف، پزشک ممکن است تغییر سبک زندگی، کنترل مصرف مایعات یا داروهای مناسب را پیشنهاد کند. زمانی که علائم شدید شوند، کیفیت زندگی را کاهش دهند یا عوارضی مانند احتباس ادرار، عفونت‌های مکرر، سنگ مثانه یا آسیب به عملکرد کلیه ایجاد شود، بررسی گزینه‌های درمانی پیشرفته‌تر ضرورت پیدا می‌کند.
در شرایطی که درمان دارویی پاسخ مناسبی ایجاد نکند یا عوارض قابل توجهی به وجود آمده باشد، جراحی پروستات می‌تواند یکی از گزینه‌های درمانی باشد. نوع عمل بر اساس اندازه پروستات، شدت علائم، وضعیت عمومی بیمار و علت اصلی مشکل انتخاب می‌شود. روش‌هایی مانند برداشت بخشی از بافت پروستات یا تکنیک‌های کم‌تهاجمی می‌توانند برای برخی بیماران مناسب باشند و تصمیم نهایی باید توسط متخصص اورولوژی گرفته شود.
سرطان پروستات زمانی ایجاد می‌شود که سلول‌های این غده به شکل غیرطبیعی و کنترل‌نشده رشد کنند. این بیماری یکی از سرطان‌های شایع در مردان محسوب می‌شود و احتمال ابتلا به آن با افزایش سن بیشتر می‌شود. برخی انواع سرطان پروستات رشد آهسته‌ای دارند و ممکن است برای مدت طولانی علامت مشخصی ایجاد نکنند. به همین دلیل، ارزیابی پزشکی و برنامه غربالگری مناسب برای افراد در معرض خطر اهمیت زیادی دارد.
تشخیص سرطان پروستات معمولاً بر اساس ترکیبی از بررسی‌های پزشکی انجام می‌شود. آزمایش PSA خون، معاینه، تصویربرداری و در صورت نیاز نمونه‌برداری می‌توانند اطلاعات لازم برای تشخیص و تعیین مرحله بیماری را فراهم کنند. انتخاب درمان به عواملی مانند سن بیمار، مرحله و درجه سرطان، وضعیت سلامت عمومی و احتمال انتشار بیماری بستگی دارد. گزینه‌های درمانی می‌توانند شامل پایش فعال، جراحی، پرتودرمانی یا سایر روش‌های تخصصی باشند.
در برخی بیماران که سرطان محدود به پروستات است و شرایط مناسبی برای درمان جراحی دارند، برداشتن کامل غده می‌تواند مطرح شود. در این شرایط، هدف جراحی پروستات حذف بافت سرطانی و کاهش احتمال باقی ماندن سلول‌های بدخیم است. با این حال، همه بیماران مبتلا به سرطان کاندید عمل نیستند و انتخاب روش درمان باید پس از بررسی دقیق شرایط فرد توسط متخصص اورولوژی و تیم درمانی انجام شود.
نیاز به جراحی پروستات تنها بر اساس بزرگ بودن غده تعیین نمی‌شود، بلکه علائم، عوارض، پاسخ به درمان و علت بیماری نیز اهمیت دارند. در بزرگی خوش‌خیم پروستات، زمانی که داروها نتوانند علائم را کنترل کنند یا مشکلاتی مانند احتباس ادرار و عفونت‌های مکرر ایجاد شود، پزشک ممکن است جراحی را پیشنهاد کند. هدف اصلی در این شرایط، برطرف کردن انسداد و کمک به بهبود جریان ادرار است.
در بیماران مبتلا به سرطان پروستات، شرایط متفاوت است و تصمیم‌گیری به مرحله بیماری و وضعیت عمومی فرد بستگی دارد. اگر تومور محدود به پروستات باشد، ممکن است برداشتن غده با هدف درمان قطعی مورد بررسی قرار گیرد. در مقابل، سرطان پیشرفته یا بیماری‌هایی که به سایر قسمت‌های بدن گسترش یافته‌اند، ممکن است به روش‌های درمانی دیگری نیاز داشته باشند. بنابراین تصمیم درباره عمل باید کاملاً شخصی‌سازی شود.
پیش از تصمیم‌گیری برای جراحی پروستات، پزشک معمولاً وضعیت ادرار، عملکرد کلیه، بیماری‌های زمینه‌ای، داروهای مصرفی و نتایج آزمایش‌های لازم را بررسی می‌کند. آگاهی از مزایا و عوارض احتمالی نیز بخش مهمی از این تصمیم است. بیمار باید درباره نوع عمل، روش بیهوشی، دوره نقاهت و مراقبت‌های پس از جراحی اطلاعات کافی دریافت کند تا با دیدی واقع‌بینانه برای درمان آماده شود.
پروستاتکتومی به عمل جراحی برای برداشتن بخشی یا تمام پروستات گفته می‌شود و بسته به علت بیماری، روش‌های متفاوتی دارد. در برخی شرایط، تنها بخش داخلی پروستات که باعث انسداد مجرای ادرار شده برداشته می‌شود؛ در حالی که در موارد خاص مانند برخی سرطان‌های محدود به پروستات، ممکن است کل غده برداشته شود. انتخاب روش به تشخیص، هدف درمان و شرایط اختصاصی بیمار بستگی دارد.
پروستاتکتومی می‌تواند به روش باز یا با استفاده از تکنیک‌های کم‌تهاجمی انجام شود. در روش‌های جدیدتر، جراح ممکن است از ابزارهای لاپاروسکوپی یا سیستم‌های رباتیک برای ایجاد برش‌های کوچک‌تر و کنترل دقیق‌تر استفاده کند. البته همه بیماران شرایط لازم برای یک روش خاص را ندارند. نوع جراحی بر اساس امکانات مرکز درمانی، تجربه جراح، بیماری فرد و هدف اصلی درمان انتخاب می‌شود.
پیش از جراحی پروستات، بیمار معمولاً تحت ارزیابی‌های لازم قرار می‌گیرد تا خطرات احتمالی کاهش پیدا کند. بررسی داروهای مصرفی، آزمایش‌های خون، وضعیت قلب و سایر بیماری‌های زمینه‌ای می‌تواند در آماده‌سازی بیمار مؤثر باشد. پس از عمل نیز مدت بستری و دوره بازگشت به فعالیت‌های روزمره به نوع پروستاتکتومی، وضعیت جسمانی بیمار و وجود یا نبود عوارض بستگی دارد و برای هر فرد متفاوت است.
پروستاتکتومی رادیکال نوعی جراحی است که طی آن کل غده پروستات با هدف درمان سرطان برداشته می‌شود. بسته به شرایط بیمار، ممکن است ساختارهای مجاور مانند کیسه‌های منی نیز همراه با پروستات برداشته شوند. در برخی موارد، غدد لنفاوی اطراف نیز بررسی یا خارج می‌شوند تا وضعیت گسترش بیماری مشخص شود. این روش معمولاً برای بیمارانی مطرح است که سرطان هنوز در محدوده قابل درمان جراحی قرار دارد.
هدف اصلی پروستاتکتومی رادیکال، خارج کردن بافت سرطانی از بدن و کاهش احتمال باقی ماندن سلول‌های بدخیم است. جراحی می‌تواند به روش باز، لاپاروسکوپی یا رباتیک انجام شود. انتخاب روش به عوامل مختلفی مانند وضعیت تومور، شرایط بیمار و تجربه تیم جراحی بستگی دارد. پیش از تصمیم‌گیری، پزشک درباره احتمال موفقیت، عوارض و گزینه‌های جایگزین با بیمار صحبت می‌کند تا انتخاب آگاهانه انجام شود.
پس از جراحی پروستات از نوع رادیکال، بیمار ممکن است برای مدتی با تغییرات ادراری یا جنسی مواجه شود که شدت و مدت آنها در افراد مختلف متفاوت است. آسیب احتمالی به ساختارهای عصبی و عضلات کنترل‌کننده ادرار از عوامل مؤثر بر این عوارض محسوب می‌شود. با گذشت زمان و انجام مراقبت‌های مناسب، بسیاری از بیماران بهبود قابل توجهی پیدا می‌کنند، اما روند بهبودی ممکن است چندین ماه طول بکشد.
| نوع جراحی | کاربرد اصلی | روش انجام |
|---|---|---|
| پروستاتکتومی رادیکال | درمان برخی موارد سرطان محدود به پروستات | به روش باز، لاپاروسکوپی یا رباتیک |
| جراحی از طریق مجرای ادرار | درمان علائم ناشی از بزرگی خوش‌خیم پروستات | ورود ابزار جراحی از طریق مجرای ادرار |
| جراحی باز پروستات | درمان برخی موارد بزرگی قابل‌توجه پروستات | ایجاد برش برای دسترسی مستقیم به پروستات |
| پروستاتکتومی لاپاروسکوپی | درمان برخی موارد سرطان پروستات | ایجاد چند برش کوچک و استفاده از ابزار مخصوص |
| پروستاتکتومی رباتیک | درمان برخی موارد سرطان پروستات | جراحی کم‌تهاجمی با کمک سیستم رباتیک |
روش انجام عمل به نوع بیماری و هدف درمان بستگی دارد. برای بزرگی خوش‌خیم پروستات، برخی روش‌ها از طریق مجرای ادرار انجام می‌شوند و نیازی به برش بزرگ روی شکم ندارند. در این تکنیک‌ها، پزشک با استفاده از ابزارهای مخصوص وارد مجرای ادرار شده و قسمت اضافی بافت پروستات را که باعث انسداد شده است، برمی‌دارد. این روش‌ها معمولاً با هدف بهبود جریان ادرار و کاهش علائم انجام می‌شوند.
در جراحی سرطان، ممکن است پروستاتکتومی رادیکال به صورت باز، لاپاروسکوپی یا رباتیک انجام شود. در روش باز، جراح از طریق برش مشخصی به پروستات دسترسی پیدا می‌کند؛ اما در روش‌های کم‌تهاجمی، برش‌ها کوچک‌تر هستند و ابزارهای جراحی از طریق آنها وارد بدن می‌شوند. روش رباتیک نیز امکان کنترل دقیق ابزارها و مشاهده بزرگ‌نمایی‌شده محل جراحی را فراهم می‌کند، هرچند مناسب بودن آن برای هر بیمار باید بررسی شود.
پیش از جراحی پروستات، پزشک درباره روش انتخابی، نوع بیهوشی، مدت بستری و مراقبت‌های مورد نیاز توضیح می‌دهد. بسته به نوع عمل، ممکن است بیمار پس از جراحی برای مدتی سوند ادراری داشته باشد. همچنین پزشک دستورالعمل‌هایی درباره مصرف دارو، فعالیت بدنی، مراقبت از محل جراحی و زمان مراجعه مجدد ارائه می‌کند. رعایت این توصیه‌ها می‌تواند نقش مهمی در کاهش عوارض و بهبود روند نقاهت داشته باشد.
در روند مراقبت و جابه‌جایی بیمار پس از عمل، بسته به شرایط جسمانی و نظر پزشک ممکن است نیاز به خدمات انتقال پزشکی وجود داشته باشد. در چنین شرایطی آشنایی با گزینه‌هایی مانند آمبولانس خصوصی تهران می‌تواند برای خانواده‌هایی که به انتقال ایمن و تحت نظارت پزشکی نیاز دارند، مفید باشد. انتخاب وسیله مناسب باید بر اساس وضعیت بیمار، نیاز به تجهیزات پزشکی و نظر کادر درمان انجام شود.
همچنین هزینه خدمات انتقال پزشکی برای بیماران و خانواده‌ها اهمیت دارد و بهتر است پیش از هماهنگی، جزئیات خدمت و شرایط بیمار مشخص شود. بررسی تعرفه آمبولانس خصوصی به خانواده کمک می‌کند برآورد دقیق‌تری از هزینه داشته باشد و بر اساس نوع آمبولانس، تجهیزات مورد نیاز و مسافت، گزینه مناسب‌تری انتخاب کند. در بیماران پس از عمل، ایمنی و شرایط پزشکی باید اولویت بالاتری نسبت به هزینه داشته باشد.
در صورت نیاز به انتقال بیمار از مناطق مختلف، دسترسی به خدمات محلی نیز اهمیت پیدا می‌کند. برای نمونه، خانواده بیمارانی که در محدوده غرب پایتخت سکونت دارند، ممکن است هنگام ترخیص یا انتقال به مرکز درمانی به آمبولانس خصوصی غرب تهران نیاز پیدا کنند. انتخاب آمبولانس مجهز و حضور نیروهای آموزش‌دیده می‌تواند به کاهش خطرات هنگام انتقال کمک کند، به‌خصوص اگر بیمار هنوز توانایی جابه‌جایی عادی را نداشته باشد.
مدت زمان عمل به نوع جراحی، علت بیماری، روش انتخاب‌شده و شرایط جسمانی بیمار بستگی دارد. جراحی‌هایی که برای بزرگی خوش‌خیم پروستات انجام می‌شوند ممکن است زمان متفاوتی نسبت به پروستاتکتومی رادیکال داشته باشند. همچنین پیچیدگی آناتومیک، نیاز به بررسی غدد لنفاوی یا وجود بیماری‌های زمینه‌ای می‌تواند زمان جراحی را تغییر دهد. بنابراین نمی‌توان برای همه بیماران یک زمان ثابت در نظر گرفت و پزشک معمولاً پیش از عمل برآورد تقریبی ارائه می‌کند.
در پروستاتکتومی رادیکال، مدت حضور بیمار در اتاق عمل علاوه بر خود جراحی، شامل آماده‌سازی، بیهوشی و اقدامات مربوط به پایان عمل نیز می‌شود. به همین دلیل زمانی که خانواده از بیمارستان دریافت می‌کند ممکن است طولانی‌تر از زمان واقعی جراحی باشد. در روش‌های لاپاروسکوپی و رباتیک نیز آماده‌سازی تجهیزات و وضعیت قرارگیری بیمار می‌تواند بر زمان کلی فرایند تأثیر بگذارد.
مدت جراحی پروستات به تنهایی معیار مناسبی برای ارزیابی موفقیت یا دشواری عمل نیست. گاهی یک جراحی طولانی‌تر به دلیل شرایط خاص بیمار انجام می‌شود، بدون اینکه الزاماً به معنای بروز مشکل باشد. پس از عمل نیز بیمار باید برای مدت مشخصی در بخش ریکاوری تحت نظر باشد تا وضعیت فشار خون، تنفس، سطح هوشیاری و سایر علائم حیاتی بررسی شود و سپس طبق نظر پزشک به بخش منتقل شود.
مانند هر عمل جراحی، پروستاتکتومی نیز می‌تواند با عوارض احتمالی همراه باشد. میزان خطر به نوع جراحی، سن، وضعیت عمومی سلامت، بیماری‌های زمینه‌ای و تجربه تیم درمان بستگی دارد. عوارض عمومی جراحی ممکن است شامل خونریزی، عفونت، واکنش به داروهای بیهوشی یا ایجاد لخته خون باشد. البته بسیاری از این عوارض با ارزیابی دقیق قبل از عمل، رعایت اصول جراحی و مراقبت مناسب پس از آن قابل کنترل هستند.
برخی عوارض مستقیماً به محل جراحی مربوط می‌شوند و ممکن است در روزها یا هفته‌های نخست بیشتر دیده شوند. درد، سوزش ادرار، وجود خون محدود در ادرار و احساس خستگی می‌تواند در دوره اولیه نقاهت ایجاد شود. شدت و مدت این علائم برای همه یکسان نیست. بیمار باید داروهای تجویزشده را طبق دستور مصرف کند و در صورت مشاهده علائم غیرعادی، بدون تأخیر با پزشک یا مرکز درمانی تماس بگیرد.
احتمال بروز عوارض پس از جراحی پروستات باید پیش از عمل با بیمار مطرح شود تا تصمیم‌گیری آگاهانه صورت گیرد. دو موضوع مهمی که ممکن است پس از برخی انواع پروستاتکتومی مورد توجه قرار گیرند، تغییر کنترل ادرار و اختلال عملکرد جنسی هستند. این مشکلات در همه بیماران ایجاد نمی‌شوند و شدت آنها نیز متفاوت است. روش جراحی، وضعیت پیش از عمل و حفظ ساختارهای عصبی می‌تواند بر نتیجه نهایی تأثیرگذار باشد.
بی‌اختیاری ادرار یکی از عوارضی است که ممکن است پس از برخی انواع پروستاتکتومی، به‌ویژه جراحی رادیکال، ایجاد شود. بیمار ممکن است در هفته‌های نخست هنگام سرفه، عطسه، خندیدن یا فعالیت بدنی نشت ادرار داشته باشد. این وضعیت معمولاً به دلیل تغییر موقت یا طولانی‌تر در عملکرد عضلات و ساختارهای کنترل‌کننده ادرار ایجاد می‌شود و روند بهبود آن در افراد مختلف متفاوت است.
تمرین‌های تقویت عضلات کف لگن، که معمولاً با عنوان تمرین کگل شناخته می‌شوند، می‌توانند در برنامه توان‌بخشی برخی بیماران قرار گیرند. نحوه انجام صحیح این تمرین‌ها اهمیت زیادی دارد و بهتر است بیمار آموزش لازم را از پزشک یا متخصص مربوطه دریافت کند. همچنین مدیریت مصرف مایعات، توجه به زمان تخلیه مثانه و رعایت توصیه‌های تیم درمان می‌تواند به کنترل بهتر علائم در دوره نقاهت کمک کند.
پس از جراحی پروستات، تداوم بی‌اختیاری لزوماً به معنی باقی ماندن دائمی این مشکل نیست. بسیاری از بیماران با گذشت زمان و انجام تمرین‌های مناسب بهبود پیدا می‌کنند، اما سرعت بازگشت کنترل ادرار متفاوت است. اگر بی‌اختیاری شدید باشد، بهبود پیدا نکند یا همراه با درد، تب و علائم غیرطبیعی باشد، لازم است بیمار برای ارزیابی دقیق‌تر به پزشک مراجعه کند تا علت مشکل مشخص شود.
اختلال عملکرد جنسی یکی از نگرانی‌های مهم مردانی است که قرار است تحت پروستاتکتومی قرار گیرند. پس از برخی جراحی‌ها، ممکن است توانایی ایجاد یا حفظ نعوظ برای مدتی کاهش پیدا کند. شدت این مشکل به عواملی مانند سن، عملکرد جنسی قبل از عمل، وضعیت عصب‌های اطراف پروستات و روش جراحی بستگی دارد. پزشک معمولاً پیش از عمل درباره احتمال این عارضه و گزینه‌های توان‌بخشی توضیح می‌دهد.
در پروستاتکتومی رادیکال، تلاش جراح در برخی بیماران بر حفظ عصب‌های مسئول عملکرد نعوظ متمرکز می‌شود، البته تنها زمانی که از نظر کنترل سرطان امکان‌پذیر باشد. حفظ این عصب‌ها به معنی تضمین عملکرد طبیعی جنسی نیست، اما می‌تواند در شرایط مناسب احتمال بازگشت عملکرد را افزایش دهد. روند بهبود ممکن است تدریجی باشد و گاهی بیمار برای دستیابی به بهترین نتیجه به درمان‌های کمکی نیاز پیدا کند.
بعد از جراحی پروستات، کاهش عملکرد جنسی ممکن است از نظر روانی نیز بیمار را تحت فشار قرار دهد. صحبت صادقانه با پزشک درباره تغییرات ایجادشده اهمیت زیادی دارد، زیرا روش‌های مختلفی برای مدیریت این مشکل وجود دارد. بسته به شرایط فرد، پزشک ممکن است دارو، دستگاه‌های کمکی یا سایر گزینه‌های درمانی را بررسی کند. همچنین نباید انتظار داشت عملکرد جنسی بلافاصله پس از عمل به وضعیت قبل از جراحی بازگردد.
مراقبت صحیح پس از ترخیص بخش مهمی از روند بهبودی است. بیمار باید داروهای تجویزشده را طبق دستور مصرف کند، مایعات کافی دریافت کند و تا زمانی که پزشک اجازه نداده از فعالیت‌های سنگین خودداری کند. در صورت وجود سوند ادراری، نحوه مراقبت از آن باید دقیقاً مطابق آموزش کادر درمان باشد. رعایت بهداشت محل جراحی نیز برای کاهش احتمال عفونت اهمیت دارد و نباید نادیده گرفته شود.
در هفته‌های نخست، بهتر است بیمار افزایش فعالیت بدنی را به‌تدریج انجام دهد و از بلند کردن اجسام سنگین یا فعالیت‌هایی که فشار زیادی به ناحیه شکم و لگن وارد می‌کنند، اجتناب کند. زمان بازگشت به کار، رانندگی و ورزش به نوع عمل و وضعیت بیمار بستگی دارد. مراجعه‌های پیگیری نیز اهمیت زیادی دارند، زیرا پزشک می‌تواند روند ترمیم، وضعیت ادرار و در صورت سرطان، نتایج آزمایش‌های بعدی را بررسی کند.
پس از جراحی پروستات، خانواده نیز می‌تواند نقش مهمی در روند بهبودی بیمار داشته باشد. اگر بیمار برای مراجعه به مرکز درمانی یا بازگشت به منزل نیازمند انتقال پزشکی باشد، خدماتی مانند آمبولانس خصوصی جنوب تهران می‌تواند در شرایط مناسب مورد استفاده قرار گیرد. همچنین برای بیمارانی که در اطراف پایتخت زندگی می‌کنند، هماهنگی آمبولانس خصوصی کرج ممکن است هنگام انتقال بین منزل، بیمارستان یا مرکز توان‌بخشی ضروری باشد.
برخی علائم پس از عمل می‌توانند بخشی از روند طبیعی بهبودی باشند، اما بعضی نشانه‌ها نیازمند بررسی سریع پزشکی هستند. تب بالا، لرز، خونریزی قابل توجه، درد شدید یا رو به افزایش، تورم غیرعادی و اختلال جدی در دفع ادرار از جمله مواردی هستند که نباید نادیده گرفته شوند. همچنین اگر بیمار دچار تنگی نفس، درد قفسه سینه یا ضعف ناگهانی شود، باید فوراً خدمات پزشکی دریافت کند.
مشکل در تخلیه ادرار یا قطع شدن جریان ادرار نیز می‌تواند نیازمند ارزیابی فوری باشد، به‌خصوص اگر بیمار پس از خارج شدن سوند با این مشکل مواجه شود. وجود مقدار محدودی خون در ادرار ممکن است در برخی شرایط قابل انتظار باشد، اما خونریزی شدید یا ایجاد لخته‌های متعدد نیازمند تماس سریع با پزشک است. بیمار نباید برای تشخیص علت چنین علائمی، مراجعه پزشکی را به تأخیر بیندازد.
در صورت بروز علائم خطر پس از جراحی پروستات، اولویت با ارزیابی پزشکی سریع و جلوگیری از تشدید عارضه است. اگر بیمار توانایی جابه‌جایی ایمن با خودروی شخصی را نداشته باشد یا به تجهیزات و مراقبت حین انتقال نیاز داشته باشد، استفاده از خدمات انتقال پزشکی می‌تواند مطرح شود. همچنین آشنایی با موضوعاتی مانند عمل فتق چیست؟ برای بیماران مفید است، زیرا برخی دردهای شکمی پس از عمل ممکن است نیازمند بررسی افتراقی توسط پزشک باشند.
مطالب ارائه‌شده در این مقاله با استفاده از منابع معتبر پزشکی و اطلاعات منتشرشده توسط Mayo Clinic درباره پروستاتکتومی، انواع جراحی پروستات، پروستاتکتومی رادیکال، عوارض احتمالی، مدت زمان عمل و مراقبت‌های پس از جراحی تهیه و تنظیم شده است. برای مطالعه جزئیات بیشتر و بررسی اطلاعات پزشکی به‌روز درباره این روش درمانی، می‌توانید به منبع اصلی مراجعه کنید.
پروستاتکتومی نوعی عمل جراحی برای برداشتن بخشی یا تمام غده پروستات است. این جراحی بسته به علت بیماری می‌تواند برای درمان برخی موارد سرطان پروستات یا برطرف کردن مشکلات ناشی از بزرگی پروستات انجام شود. روش انتخابی به نوع بیماری، شدت علائم و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد.
در صورتی که بزرگی پروستات باعث علائم شدید ادراری، احتباس ادرار، عفونت‌های مکرر، سنگ مثانه یا مشکلات مرتبط با عملکرد کلیه شود و درمان دارویی پاسخ مناسبی نداشته باشد، جراحی ممکن است توصیه شود. در سرطان پروستات نیز انتخاب جراحی به مرحله بیماری و شرایط بیمار بستگی دارد.
روش انجام جراحی پروستات به نوع بیماری و هدف درمان بستگی دارد. برخی عمل‌ها از طریق مجرای ادرار و بدون برش بزرگ انجام می‌شوند، در حالی که پروستاتکتومی رادیکال می‌تواند به روش باز، لاپاروسکوپی یا رباتیک انجام شود. پزشک با توجه به شرایط بیمار مناسب‌ترین روش را انتخاب می‌کند.
مدت زمان جراحی پروستات به نوع عمل، روش جراحی، شرایط جسمانی بیمار و پیچیدگی بیماری بستگی دارد و برای همه افراد یکسان نیست. علاوه بر زمان خود جراحی، آماده‌سازی قبل از عمل، بیهوشی و مراقبت در بخش ریکاوری نیز بخشی از زمان حضور بیمار در فرایند درمان محسوب می‌شود.
بی‌اختیاری ادرار ممکن است پس از برخی انواع جراحی پروستات، به‌ویژه پروستاتکتومی رادیکال، ایجاد شود. این مشکل در بسیاری از بیماران با گذشت زمان بهبود پیدا می‌کند. تمرین‌های تقویت عضلات کف لگن مانند تمرین کگل و پیگیری منظم پزشکی می‌تواند به بهبود کنترل ادرار کمک کند.
مانند هر عمل جراحی، جراحی پروستات نیز ممکن است با عوارضی مانند خونریزی، عفونت، واکنش به داروهای بیهوشی و ایجاد لخته خون همراه باشد. بسته به نوع عمل، تغییر در کنترل ادرار و اختلال عملکرد جنسی نیز ممکن است رخ دهد. شدت عوارض به شرایط بیمار و روش جراحی بستگی دارد.
